พิมพ์ 3D แล้วชิ้นงานไม่ติดกับซัพพอร์ตใช่ไหม? แก้ชั้นที่มีซัพพอร์ตไม่แข็งแรงได้อย่างไร?

หากงานพิมพ์ 3D ของคุณย้อย งอตัว หรือแยกชั้นเมื่อเริ่มพิมพ์เหนือโครงสร้างรองรับ ปัญหามักเกิดจากส่วนเชื่อมต่อของโครงสร้างรองรับ ระยะห่างจากชิ้นงาน ความมั่นคงของโครงสร้างรองรับ หรือการไหลของวัสดุ คู่มือนี้จะอธิบายวิธีระบุสาเหตุของปัญหาและปรับการตั้งค่าทีละรายการ

By XUCHUN

พิมพ์ 3D แล้วชิ้นงานไม่ติดกับซัพพอร์ตใช่ไหม? แก้ชั้นที่มีซัพพอร์ตไม่แข็งแรงได้อย่างไร?

XUCHUN

งานพิมพ์ 3 มิติไม่ติดกับส่วนรองรับใช่ไหม? วิธีแก้ชั้นงานที่มีส่วนรองรับไม่แข็งแรง

การที่งานพิมพ์ 3 มิติไม่ติดกับส่วนรองรับ อาจทำให้เกิดเส้นพลาสติกหลวม ขอบงอตัว ส่วนยื่นยุบตัว หรือพื้นผิวด้านล่างของโมเดลขรุขระ อย่างไรก็ตาม เป้าหมายไม่ใช่การทำให้โมเดลยึดติดกับส่วนรองรับถาวร ส่วนรองรับต้องพยุงชั้นงานที่พิมพ์ให้ชิดพอที่จะควบคุมรูปทรงได้ และยังคงแกะออกได้หลังพิมพ์เสร็จ

ปัจจัยสี่ประการนี้เป็นตัวควบคุมหลักของความสมดุลดังกล่าว:

  • ช่องว่างในแนวตั้งระหว่างส่วนรองรับกับโมเดล

  • คุณภาพของส่วนเชื่อมต่อของส่วนรองรับ

  • ความมั่นคงและพื้นที่ครอบคลุมของโครงสร้างส่วนรองรับ

  • วิธีวางเส้นพลาสติกและทำให้เย็นลงเหนือส่วนรองรับ

การเปลี่ยนความหนาแน่นของส่วนรองรับเพียงอย่างเดียวแทบไม่ช่วยแก้ปัญหานี้ได้ทุกรูปแบบ เริ่มจากระบุให้ได้ก่อนว่าอะไรเป็นต้นเหตุของปัญหา

อาการที่มักพบเมื่อ “พิมพ์ไม่ติดส่วนรองรับ”

ตรวจสอบงานพิมพ์ก่อนเปลี่ยนการตั้งค่าใดๆ

เส้นพลาสติกหลวมหรือหย่อน

หากชั้นแรกของโมเดลเหนือส่วนรองรับกลายเป็นห่วงเส้นหลวมๆ หรือหย่อนอยู่ระหว่างแนวส่วนรองรับ ช่องว่างสัมผัสของส่วนรองรับอาจกว้างเกินไป นอกจากนี้ ส่วนเชื่อมต่อของส่วนรองรับอาจโปร่งเกินไปจนไม่สามารถเป็นพื้นผิวสำหรับพิมพ์ที่เหมาะสมได้

ขอบด้านหนึ่งที่มีส่วนรองรับงอตัวขึ้น

เมื่อบริเวณส่วนใหญ่ที่มีส่วนรองรับพิมพ์ได้ถูกต้อง แต่ขอบด้านหนึ่งยกขึ้น ส่วนรองรับอาจยื่นไปใต้ขอบนั้นไม่มากพอ อุณหภูมิสูงเกินไป การระบายความร้อนไม่เพียงพอ หรือความเร็วในการพิมพ์สูงเกินไปอาจทำให้ปัญหาแย่ลง

ส่วนรองรับเคลื่อนหรือโค่นล้ม

ในกรณีนี้ โมเดลอาจไม่ใช่ต้นเหตุของปัญหาโดยตรง เสารองรับที่แคบ สูง หรือไม่แข็งแรงอาจสั่น หลุดจากฐานพิมพ์ หรือถูกหัวฉีดชน

ส่วนรองรับหลอมติดกับโมเดล

นี่คือปัญหาตรงกันข้าม ระยะห่างจุดสัมผัสอาจน้อยเกินไป ส่วนเชื่อมต่ออาจหนาแน่นเกินความจำเป็น หรืออุณหภูมิการพิมพ์อาจทำให้วัสดุยึดติดกันมากเกินไป

พื้นผิวทั้งหมดที่มีส่วนรองรับขรุขระ

โดยทั่วไป ด้านล่างที่มีส่วนรองรับจะดูแตกต่างจากพื้นผิวด้านบนที่พิมพ์ทับวัสดุทึบโดยตรง อย่างไรก็ตาม ความขรุขระมากมักบ่งชี้ว่าระยะห่างจุดสัมผัส จำนวนชั้นส่วนเชื่อมต่อ การระบายความร้อน อัตราการไหล และแนวการวางโมเดลไม่เหมาะสม

เครื่องมือที่อาจต้องใช้

  • ตัวอย่างชั้นงานในโปรแกรมสไลซ์ของคุณ

  • โมเดลทดสอบส่วนรองรับขนาดเล็ก

  • คีมตัดปลายแบนหรือคีมปากแหลม

  • เวอร์เนียร์คาลิเปอร์สำหรับประเมินการเปลี่ยนแปลงของขนาด

  • เครื่องพิมพ์ที่สะอาดและมีความมั่นคงทางกล

  • เส้นพลาสติกที่เก็บรักษาในสภาพแห้งที่เหมาะสม

ใช้โมเดลทดสอบขนาดเล็กก่อนพิมพ์ชิ้นส่วนขนาดใหญ่ซ้ำ จะใช้วัสดุน้อยกว่าและเปรียบเทียบการเปลี่ยนแปลงการตั้งค่าได้ง่ายกว่า

ขั้นตอนที่ 1: ตรวจสอบตัวอย่างก่อนพิมพ์จากโปรแกรมสไลซ์

ก่อนสัมผัสเครื่องพิมพ์ ให้ตรวจสอบโมเดลที่สไลซ์แล้วทีละชั้น

ตรวจสอบว่า:

  1. มีส่วนรองรับใต้ทุกบริเวณที่เริ่มพิมพ์กลางอากาศ

  2. มีส่วนเชื่อมต่อของส่วนรองรับหรือหลังคาส่วนรองรับ

  3. ส่วนเชื่อมต่อของส่วนรองรับทอดไปถึงขอบด้านนอกของส่วนยื่น

  4. เกาะชิ้นงานขนาดเล็กที่มีส่วนรองรับไม่ได้ถูกยกเว้นด้วยการตั้งค่าพื้นที่ขั้นต่ำ

  5. ซัพพอร์ตต้องไม่หยุดก่อนถึงโมเดลหลายชั้น

  6. กิ่งซัพพอร์ตแบบต้นไม้หรือแบบออร์แกนิกต้องยื่นไปถึงทุกบริเวณที่จำเป็นจริงๆ

หากส่วนที่ต้องมีซัพพอร์ตไม่ปรากฏในหน้าพรีวิว การปรับอุณหภูมิและการระบายความร้อนก็ไม่สามารถสร้างซัพพอร์ตในจุดที่โปรแกรมสไลเซอร์ไม่ได้สร้างไว้ได้

ขั้นตอนที่ 2: ทำความเข้าใจช่องว่างที่จุดสัมผัส

ช่องว่างที่จุดสัมผัสคือระยะห่างในแนวตั้งระหว่างด้านบนของซัพพอร์ตกับด้านล่างของโมเดล โปรแกรมสไลเซอร์แต่ละตัวอาจใช้ชื่อเรียกต่างกัน เช่น:

  • Support Z Distance

  • Support Top Distance

  • Top Contact Z Distance

  • Top Z Distance

โดยทั่วไป ช่องว่างที่เล็กลงจะช่วยรองรับได้ดีขึ้นและทำให้ด้านล่างเรียบขึ้น แต่เพิ่มความเสี่ยงที่ซัพพอร์ตจะยึดติดกับโมเดล ช่องว่างที่ใหญ่ขึ้นช่วยให้แกะออกง่ายขึ้น แต่ทำให้เส้นพลาสติกมีพื้นที่หย่อนตัวมากขึ้น

อย่าคัดลอกค่าจากโปรแกรมสไลเซอร์อื่นโดยไม่ตรวจสอบว่าโปรแกรมนั้นคำนวณค่าอย่างไร

ตัวอย่างเช่น เอกสารประกอบ Cura อย่างเป็นทางการของ UltiMaker ระบุว่าซัพพอร์ตที่ใช้วัสดุชนิดเดียวกันมักเว้นช่องว่างประมาณสองเท่าของความสูงชั้น ส่วนเอกสารประกอบอย่างเป็นทางการของ Prusa ระบุว่าค่า Top Contact Z Distance ประมาณ 50–75% ของความสูงชั้นอาจใช้ได้ดีใน PrusaSlicer คำแนะนำเหล่านี้ไม่สามารถใช้แทนกันได้โดยตรง เพราะโปรแกรมสไลเซอร์แต่ละตัวสร้างและปัดค่าซัพพอร์ตต่างกัน

สำหรับความสูงชั้นทดสอบ 0.20 mm ให้เริ่มจากโปรไฟล์เริ่มต้นสำหรับเครื่องพิมพ์และวัสดุของคุณ ปรับระยะห่างที่จุดสัมผัสทีละหนึ่งขั้นตามค่าที่มีให้ในแต่ละครั้งที่ทดสอบ

แหล่งอ้างอิงอย่างเป็นทางการ:

ขั้นตอนที่ 3: ปรับปรุงส่วนสัมผัสของซัพพอร์ต

ตัวซัพพอร์ตทั่วไปไม่จำเป็นต้องเกือบตัน สิ่งที่สำคัญที่สุดบริเวณใกล้โมเดลคือ ส่วนสัมผัสของซัพพอร์ต—กลุ่มชั้นที่พิมพ์ด้านบนของซัพพอร์ตและมีความหนาแน่นกว่า

หากส่วนสัมผัสมีเส้นห่างเกินไป โมเดลจะต้องพาดข้ามช่องว่างกว้างๆ หากแน่นเกินไปก็จะแกะออกยากขึ้น

ลองทำตามลำดับต่อไปนี้:

  1. เปิดใช้งานส่วนสัมผัสของซัพพอร์ตหรือหลังคาซัพพอร์ต

  2. เพิ่มชั้นส่วนสัมผัสครั้งละหนึ่งชั้น

  3. ค่อยๆ เพิ่มความหนาแน่นของส่วนสัมผัส

  4. ตรวจดูในหน้าพรีวิวว่าเส้นส่วนสัมผัสครอบคลุมบริเวณส่วนยื่นทั้งหมด

  5. หยุดเพิ่มความหนาแน่นเมื่อพื้นผิวที่รองรับได้คุณภาพตามต้องการ

Prusa ระบุว่าชั้นส่วนสัมผัสช่วยสร้างพื้นผิวรองรับที่สม่ำเสมอยิ่งขึ้น และสามารถทำให้หนาแน่นกว่าส่วนอื่นของซัพพอร์ตได้ UltiMaker ก็ระบุเช่นกันว่าส่วนสัมผัสที่หนาแน่นขึ้นช่วยปรับปรุงพื้นผิวโมเดลได้ แต่เตือนว่าจะทำให้แกะออกยากขึ้น

หลักการที่ใช้ได้ผลคือ:

เสริมความแข็งแรงให้ส่วนสัมผัสก่อนทำให้โครงสร้างซัพพอร์ตทั้งหมดมีความหนาแน่นมากขึ้น

วิธีนี้โดยปกติใช้เส้นพลาสติกน้อยกว่า และยังแกะซัพพอร์ตออกได้ง่าย

ขั้นตอนที่ 4: ทำให้โครงสร้างซัพพอร์ตมั่นคง

ต่อให้ปรับแต่งส่วนสัมผัสได้ถูกต้อง ก็ไม่ช่วยหากซัพพอร์ตที่อยู่ด้านล่างขยับ

ตรวจสอบว่า:

  • เสาซัพพอร์ตสูงและบาง

  • ซัพพอร์ตที่มีฐานสัมผัสขนาดเล็กมาก

  • กิ่งซัพพอร์ตแบบต้นไม้ที่มีจุดสัมผัสไม่แข็งแรง

  • ซัพพอร์ตที่เริ่มบนพื้นผิวโมเดลที่ลาดเอียง

  • หัวฉีดขูดไปบนซัพพอร์ต

  • สายพานหย่อน หัวพิมพ์หลวม หรือมีปัญหาที่แกน Z

  • ซัพพอร์ตหลุดออกจากฐานพิมพ์

วิธีแก้ไขที่เป็นไปได้ ได้แก่:

  • เพิ่มขอบฐานให้ซัพพอร์ต

  • เพิ่มจำนวนผนังซัพพอร์ตเฉพาะเมื่อจำเป็นต้องเพิ่มความมั่นคง

  • ใช้รูปแบบซัพพอร์ตที่มั่นคงกว่า

  • เพิ่มการขยายในแนวนอนเล็กน้อย

  • ปรับทิศทางโมเดลใหม่เพื่อลดความสูงของเสาซัพพอร์ต

  • ลดการเคลื่อนที่ผ่านซัพพอร์ตที่เปราะบางโดยไม่จำเป็น

อย่าทำให้ซัพพอร์ตทุกส่วนเป็นแบบตันโดยอัตโนมัติ เพราะจะเพิ่มเวลาพิมพ์และปริมาณวัสดุที่ใช้ รวมถึงทำให้แกะออกยากขึ้น โดยไม่ได้รับประกันว่าจะได้รอยต่อที่ดีขึ้น

ขั้นตอนที่ 5: ลดความเร็วของชั้นแรกที่มีซัพพอร์ต

ชั้นแรกของโมเดลที่อยู่เหนือซัพพอร์ตมีลักษณะคล้ายสะพานบางส่วน ชั้นนี้มีวัสดุรองรับด้านล่างน้อยกว่าชั้นปกติ ดังนั้นความเร็วที่สูงเกินไปอาจทำให้เส้นอัดรีดยืดก่อนที่จะเซ็ตตัว

หากโปรแกรมสไลเซอร์มีการตั้งค่าแยกสำหรับสะพานหรือส่วนยื่น ให้ลองลดค่าลงปานกลางในส่วนต่อไปนี้:

  • ความเร็วในการพิมพ์สะพาน

  • ความเร็วในการพิมพ์ส่วนยื่น

  • ความเร็วของชั้นแรกที่พิมพ์เหนือซัพพอร์ต

หลีกเลี่ยงการเปลี่ยนค่าความเร็วหลายหมวดพร้อมกัน พิมพ์ชิ้นงานทดสอบชิ้นเดิมหลังปรับค่าที่มีนัยสำคัญแต่ละครั้ง

ขั้นตอนที่ 6: ปรับสมดุลอุณหภูมิและการระบายความร้อน

หากเส้นพลาสติกยังนิ่มเกินไป เส้นที่ไม่มีซัพพอร์ตอาจย้อยหรือม้วนงอ หากอุณหภูมิต่ำเกินไป อัตราการไหลและการยึดเกาะระหว่างชั้นอาจไม่สม่ำเสมอ

เริ่มจากช่วงอุณหภูมิที่ผู้ผลิตเส้นพลาสติกแนะนำ แล้วสังเกตปัญหาที่เกิดขึ้น:

  • เส้นอัดรีดย้อยและนิ่มเกินไป: ทดสอบโดยลดอุณหภูมิหัวฉีดเล็กน้อยหรือเพิ่มการระบายความร้อนชิ้นงาน

  • การอัดรีดอ่อนและขาดช่วง: ตรวจสอบอัตราการไหลและสภาพหัวฉีดก่อนลดอุณหภูมิ

  • ขอบส่วนที่มีซัพพอร์ตม้วนงอขึ้น: ลดความเร็วและเพิ่มประสิทธิภาพการระบายความร้อนก่อนปรับอุณหภูมิครั้งใหญ่

  • ABS หรือ ASA แตกร้าวหรือบิดงอ: หลีกเลี่ยงการใช้การระบายความร้อนสูงสุดแบบ PLA โดยไม่คำนึงถึงอุณหภูมิภายในตู้และการยึดเกาะระหว่างชั้น

  • TPU ห้อยย้อยเหนือซัพพอร์ต: การพิมพ์ให้ช้าลงและปรับแต่งการตั้งค่ารอยต่ออย่างระมัดระวังมักได้ผลดีกว่าการทำให้ซัพพอร์ตหนาแน่นมาก

ไม่มีเปอร์เซ็นต์การระบายความร้อนค่าเดียวที่เหมาะกับ PLA, PETG, TPU, ABS, ASA, ท่อพัดลมทุกแบบ และโมเดลทุกชนิด

ขั้นตอนที่ 7: ตรวจสอบสภาพเส้นพลาสติกและการอัดรีด

การอัดรีดที่ไม่สม่ำเสมอทำให้ชั้นที่มีซัพพอร์ตคาดเดาได้ยากขึ้น เพราะชั้นเหล่านี้มีพื้นที่สัมผัสด้านล่างจำกัดอยู่แล้ว

ตรวจสอบ:

  • มีเสียงปะทุหรือฟองอากาศที่หัวฉีด

  • ความกว้างของเส้นอัดรีดไม่สม่ำเสมอ

  • หัวฉีดอุดตันบางส่วน

  • เส้นพลาสติกถูกเฟืองบด

  • โปรไฟล์วัสดุไม่ถูกต้อง

  • อัตราการไหลมากหรือน้อยเกินไป

  • หัวฉีดชำรุด

  • เส้นพลาสติกไวต่อความชื้นที่เก็บไว้ในสภาพแวดล้อมชื้น

หากหลายส่วนของโมเดลมีการไหลที่ไม่สม่ำเสมอ ไม่ใช่แค่บริเวณผิวที่มีซัพพอร์ต ให้แก้ปัญหาการอัดรีดก่อนปรับแต่งการตั้งค่าซัพพอร์ตต่อ

หากต้องการตัวเลือกวัสดุที่หลากหลายและสม่ำเสมอ คุณสามารถเลือกดู คอลเลกชันเส้นพลาสติก INKCLOUD โปรดปฏิบัติตามคำแนะนำการพิมพ์และการอบแห้งสำหรับวัสดุแต่ละชนิดโดยเฉพาะ อย่าใช้การตั้งค่าเดียวกับเส้นพลาสติกทุกประเภท

ขั้นตอนที่ 8: พิจารณาการจัดวางชิ้นงานใหม่

การตั้งค่าส่วนรองรับไม่สามารถชดเชยการจัดวางที่ไม่มีประสิทธิภาพได้ทั้งหมด

ก่อนเริ่มพิมพ์งานที่ใช้เวลานาน ลองพิจารณาว่าคุณสามารถทำสิ่งต่อไปนี้ได้หรือไม่:

  • หมุนชิ้นงานเพื่อลดพื้นที่ที่ต้องมีส่วนรองรับ

  • ปรับส่วนยื่นแนวราบให้เป็นพื้นเอียงที่ค่อยๆ ลาดลง

  • แยกชิ้นงานแล้วประกอบส่วนต่างๆ หลังพิมพ์เสร็จ

  • วางด้านที่เห็นชัดที่สุดให้ห่างจากส่วนรองรับ

  • เปลี่ยนส่วนรองรับเป็นขอบเอียงหรือสะพานที่ออกแบบไว้ในโมเดล

  • ใช้ความสูงของชั้นแบบแปรผันบริเวณพื้นผิวโค้งที่มีส่วนรองรับ

การปรับมุมเล็กน้อยอาจช่วยปรับปรุงผิวด้านล่างได้มากกว่าการเพิ่มความหนาแน่นของส่วนรองรับอย่างมาก

การทดสอบส่วนรองรับแบบควบคุม

ใช้การทดสอบที่ทำซ้ำได้ แทนการเปลี่ยนการตั้งค่าแบบสุ่ม

  1. เลือกชิ้นงานขนาดเล็กที่มีเพดานแนวราบที่ต้องรองรับและส่วนยื่นโค้ง

  2. คงเส้นพลาสติก ความสูงของชั้น อุณหภูมิ การระบายความร้อน และการจัดวางไว้เหมือนเดิม

  3. พิมพ์ด้วยโปรไฟล์เริ่มต้นและติดป้ายว่าเป็นตัวอย่าง A

  4. ปรับเฉพาะช่องว่างระหว่างจุดสัมผัสของส่วนรองรับ แล้วพิมพ์ตัวอย่าง B

  5. กลับไปใช้ช่องว่างที่ให้ผลดีกว่า ปรับเฉพาะอินเทอร์เฟซ แล้วพิมพ์ตัวอย่าง C

  6. เปรียบเทียบคุณภาพผิวด้านล่าง ความคมชัดของขอบ การแกะส่วนรองรับ และความมั่นคงขณะพิมพ์

  7. บันทึกชุดการตั้งค่าที่ได้ผลเป็นโปรไฟล์สไลเซอร์ที่ตั้งชื่อไว้

ประเมินผลหลังจากชิ้นงานเย็นลงแล้วเท่านั้น การฝืนแกะส่วนรองรับขณะที่ชิ้นงานยังอุ่นอาจทำให้ชิ้นงานเสียรูป และทำให้ดูเหมือนแกะออกยากกว่าความเป็นจริง

ตารางวินิจฉัยอย่างรวดเร็ว

อาการ บริเวณที่ควรตรวจสอบมากที่สุด การปรับเปลี่ยนแบบควบคุมครั้งแรก
มีเส้นพลาสติกหลวมเหนือส่วนรองรับ ช่องว่างระหว่างจุดสัมผัสหรืออินเทอร์เฟซที่มีความหนาแน่นต่ำ ลดช่องว่างลงหนึ่งระดับตามค่าที่ปรับได้
ผิวด้านล่างขรุขระเป็นบริเวณกว้าง การครอบคลุมของอินเทอร์เฟซ เพิ่มหรือทำให้ชั้นอินเทอร์เฟซหนาแน่นขึ้น
มีปัญหาเฉพาะขอบด้านนอก การขยายพื้นที่อินเทอร์เฟซหรือการครอบคลุมของส่วนรองรับ ขยายส่วนรองรับให้ยื่นเข้าไปใต้ขอบ
เสารองรับขยับ ความมั่นคงของส่วนรองรับ เพิ่มขอบรองรับหรือปรับปรุงรูปแบบ
ส่วนรองรับหลอมติดกับชิ้นงาน ช่องว่างเล็กเกินไป เพิ่มช่องว่างระหว่างจุดสัมผัสเล็กน้อย
ชั้นที่มีส่วนรองรับโค้งงอขึ้น ความเร็ว การระบายความร้อน อุณหภูมิ ลดความเร็วและตรวจสอบการระบายความร้อน
เส้นขาดหายแบบสุ่ม การรีดเส้นพลาสติกหรือสภาพเส้นพลาสติก ตรวจสอบเส้นทางวัสดุและหัวฉีด
ชิ้นงานชิ้นเดียวกันพิมพ์ล้มเหลวซ้ำๆ การจัดวางหรือรูปทรง หมุนหรือแยกชิ้นงาน

ข้อผิดพลาดที่พบบ่อย

เพิ่มความหนาแน่นของส่วนรองรับทั้งหมดเป็นอันดับแรก

โดยทั่วไป การตั้งค่าอินเทอร์เฟซของส่วนรองรับมีความสำคัญกว่า การเพิ่มความหนาแน่นของส่วนรองรับทั้งหมดอาจสิ้นเปลืองเส้นพลาสติกโดยไม่ช่วยแก้ปัญหาบริเวณจุดสัมผัส

ตั้งค่าช่องว่างระหว่างจุดสัมผัสเป็นศูนย์

ช่องว่างเป็นศูนย์มักใช้กับวัสดุอินเทอร์เฟซที่ละลายได้หรือออกแบบมาให้ไม่เข้ากันโดยเฉพาะ หากพิมพ์ด้วยวัสดุเดียวกันและเครื่องพิมพ์หัวฉีดเดียว อาจทำให้ส่วนรองรับหลอมติดกับชิ้นงาน

คัดลอกการตั้งค่าระหว่าง slicer

ค่าตัวเลขที่ใช้ได้ใน Cura อาจไม่ได้ให้ระยะห่างจริงเท่ากันใน PrusaSlicer หรือ slicer ตัวอื่น ตรวจสอบตัวอย่างก่อนพิมพ์และทดลองพิมพ์

เปลี่ยนอุณหภูมิ ระยะห่าง ความหนาแน่น และการระบายความร้อนพร้อมกัน

หากงานพิมพ์ครั้งถัดไปดีขึ้น คุณจะไม่รู้ว่าการเปลี่ยนแปลงข้อใดช่วยได้ หากแย่ลง คุณก็จะไม่รู้ว่าควรคืนค่าการตั้งค่าใด

คาดหวังให้ด้านล่างที่มีซัพพอร์ตรองรับมีผิวเหมือนด้านบน

ซัพพอร์ตที่แกะออกได้ต้องเว้นระยะห่าง รอยพื้นผิวบางส่วนถือเป็นเรื่องปกติ หากต้องการผิวที่สวยงามหรือมีขนาดแม่นยำ การจัดวางโมเดลหรือใช้ซัพพอร์ตที่ละลายน้ำได้อาจเหมาะกว่าการปรับค่าซัพพอร์ตที่ใช้วัสดุชนิดเดียวกันแบบสุดขั้ว

คำถามที่พบบ่อย

งานพิมพ์ 3D ควรยึดติดกับซัพพอร์ตโดยตรงหรือไม่?

ซัพพอร์ตควรอยู่ใกล้พอที่จะช่วยคงรูปทรง แต่ซัพพอร์ตที่ทำจากวัสดุชนิดเดียวกันไม่ควรยึดติดถาวร ผลลัพธ์ที่เหมาะสมคือสัมผัสกันอย่างพอดีและแกะออกได้สะดวก

ทำไมชั้นแรกเหนือซัพพอร์ตจึงมีเส้นใยห้อย?

ระยะห่างของซัพพอร์ตอาจมากเกินไป ส่วนเชื่อมต่ออาจโปร่งเกินไป หรือเส้นพลาสติกอาจพาดข้ามเร็วเกินไปขณะที่ยังนิ่มอยู่ ตรวจสอบตัวอย่างก่อนพิมพ์ใน slicer ก่อนปรับอุณหภูมิ

การเพิ่มความหนาแน่นของซัพพอร์ตจะแก้ปัญหาได้หรือไม่?

ไม่จำเป็นเสมอไป ความหนาแน่นของส่วนเชื่อมต่อและจำนวนชั้นของส่วนเชื่อมต่อมักส่งผลต่อพื้นผิวสัมผัสโดยตรงมากกว่าความหนาแน่นของโครงซัพพอร์ตทั้งหมด

ทำไมงานพิมพ์จึงงอนออกจากซัพพอร์ตเพียงด้านเดียว?

ด้านนั้นอาจไม่มีส่วนเชื่อมต่อครอบคลุมหรือไม่มีการระบายความร้อนเพียงพอ ซัพพอร์ตอาจขยับ หรือหัวฉีดอาจวางเส้นที่ขอบเร็วเกินไป

ใช้ระยะห่างของซัพพอร์ตเป็นศูนย์ได้หรือไม่?

โดยทั่วไปเหมาะสำหรับระบบส่วนเชื่อมต่อแบบละลายน้ำหรือแบบลอกออกได้ที่เข้ากันได้ ซึ่งออกแบบมาให้สัมผัสกันโดยตรง หากใช้โมเดลและวัสดุซัพพอร์ตชนิดเดียวกัน การตั้งระยะห่างเป็นศูนย์อาจทำให้แกะออกยากหรือทำให้พื้นผิวเสียหาย

ซัพพอร์ตแบบต้นไม้ดีกว่าหรือไม่?

ซัพพอร์ตแบบต้นไม้หรือแบบออร์แกนิกช่วยลดการใช้วัสดุและรอยสัมผัสได้ในรูปทรงที่เหมาะสม แต่ไม่ได้ดีกว่าสำหรับพื้นผิวเรียบด้านล่างทุกแบบโดยอัตโนมัติ พื้นที่เรียบขนาดใหญ่มักได้ผลดีกว่าเมื่อใช้ส่วนเชื่อมต่อที่มั่นคงและครอบคลุมทั่วถึง

รายการตรวจสอบขั้นสุดท้าย

ก่อนเริ่มพิมพ์งานทั้งหมด ให้ตรวจสอบว่า:

  • ทุกส่วนที่พิมพ์กลางอากาศมีซัพพอร์ตรองรับในตัวอย่างก่อนพิมพ์

  • ส่วนเชื่อมต่อของซัพพอร์ตครอบคลุมบริเวณส่วนยื่น

  • ระยะห่างตรงจุดสัมผัสสอดคล้องกับค่าที่ตั้งไว้ใน slicer และความสูงของชั้น

  • โครงสร้างซัพพอร์ตมีฐานที่มั่นคง

  • ชั้นแรกที่พิมพ์บนซัพพอร์ตไม่ได้พิมพ์เร็วเกินไป

  • การระบายความร้อนและอุณหภูมิเหมาะกับวัสดุ

  • การอัดเส้นสม่ำเสมอ

  • ระหว่างการทดสอบแต่ละครั้ง มีการเปลี่ยนตัวแปรสำคัญเพียงอย่างเดียว

การที่ งานพิมพ์ 3D ไม่ยึดติดกับซัพพอร์ต มักแก้ไม่ได้ด้วยการบังคับให้โมเดลยึดติดกับซัพพอร์ตแน่นขึ้น เป้าหมายที่ดีกว่าคือสร้างพื้นผิวรองรับชั่วคราวที่มั่นคงและคาดเดาได้ แล้วเว้นระยะห่างให้เพียงพอเพื่อให้แกะออกได้ง่าย

ก่อนหน้า ถัดไป
แสดงความคิดเห็น 0 ความคิดเห็น

    อ่านบทความเพิ่มเติม