พิมพ์ 3D แล้วชิ้นงานไม่ติดกับซัพพอร์ตใช่ไหม? แก้ชั้นที่มีซัพพอร์ตไม่แข็งแรงได้อย่างไร?
XUCHUNงานพิมพ์ 3 มิติไม่ติดกับส่วนรองรับใช่ไหม? วิธีแก้ชั้นงานที่มีส่วนรองรับไม่แข็งแรง
การที่งานพิมพ์ 3 มิติไม่ติดกับส่วนรองรับ อาจทำให้เกิดเส้นพลาสติกหลวม ขอบงอตัว ส่วนยื่นยุบตัว หรือพื้นผิวด้านล่างของโมเดลขรุขระ อย่างไรก็ตาม เป้าหมายไม่ใช่การทำให้โมเดลยึดติดกับส่วนรองรับถาวร ส่วนรองรับต้องพยุงชั้นงานที่พิมพ์ให้ชิดพอที่จะควบคุมรูปทรงได้ และยังคงแกะออกได้หลังพิมพ์เสร็จ
ปัจจัยสี่ประการนี้เป็นตัวควบคุมหลักของความสมดุลดังกล่าว:
-
ช่องว่างในแนวตั้งระหว่างส่วนรองรับกับโมเดล
-
คุณภาพของส่วนเชื่อมต่อของส่วนรองรับ
-
ความมั่นคงและพื้นที่ครอบคลุมของโครงสร้างส่วนรองรับ
-
วิธีวางเส้นพลาสติกและทำให้เย็นลงเหนือส่วนรองรับ
การเปลี่ยนความหนาแน่นของส่วนรองรับเพียงอย่างเดียวแทบไม่ช่วยแก้ปัญหานี้ได้ทุกรูปแบบ เริ่มจากระบุให้ได้ก่อนว่าอะไรเป็นต้นเหตุของปัญหา
อาการที่มักพบเมื่อ “พิมพ์ไม่ติดส่วนรองรับ”
ตรวจสอบงานพิมพ์ก่อนเปลี่ยนการตั้งค่าใดๆ
เส้นพลาสติกหลวมหรือหย่อน
หากชั้นแรกของโมเดลเหนือส่วนรองรับกลายเป็นห่วงเส้นหลวมๆ หรือหย่อนอยู่ระหว่างแนวส่วนรองรับ ช่องว่างสัมผัสของส่วนรองรับอาจกว้างเกินไป นอกจากนี้ ส่วนเชื่อมต่อของส่วนรองรับอาจโปร่งเกินไปจนไม่สามารถเป็นพื้นผิวสำหรับพิมพ์ที่เหมาะสมได้
ขอบด้านหนึ่งที่มีส่วนรองรับงอตัวขึ้น
เมื่อบริเวณส่วนใหญ่ที่มีส่วนรองรับพิมพ์ได้ถูกต้อง แต่ขอบด้านหนึ่งยกขึ้น ส่วนรองรับอาจยื่นไปใต้ขอบนั้นไม่มากพอ อุณหภูมิสูงเกินไป การระบายความร้อนไม่เพียงพอ หรือความเร็วในการพิมพ์สูงเกินไปอาจทำให้ปัญหาแย่ลง
ส่วนรองรับเคลื่อนหรือโค่นล้ม
ในกรณีนี้ โมเดลอาจไม่ใช่ต้นเหตุของปัญหาโดยตรง เสารองรับที่แคบ สูง หรือไม่แข็งแรงอาจสั่น หลุดจากฐานพิมพ์ หรือถูกหัวฉีดชน
ส่วนรองรับหลอมติดกับโมเดล
นี่คือปัญหาตรงกันข้าม ระยะห่างจุดสัมผัสอาจน้อยเกินไป ส่วนเชื่อมต่ออาจหนาแน่นเกินความจำเป็น หรืออุณหภูมิการพิมพ์อาจทำให้วัสดุยึดติดกันมากเกินไป
พื้นผิวทั้งหมดที่มีส่วนรองรับขรุขระ
โดยทั่วไป ด้านล่างที่มีส่วนรองรับจะดูแตกต่างจากพื้นผิวด้านบนที่พิมพ์ทับวัสดุทึบโดยตรง อย่างไรก็ตาม ความขรุขระมากมักบ่งชี้ว่าระยะห่างจุดสัมผัส จำนวนชั้นส่วนเชื่อมต่อ การระบายความร้อน อัตราการไหล และแนวการวางโมเดลไม่เหมาะสม
เครื่องมือที่อาจต้องใช้
-
ตัวอย่างชั้นงานในโปรแกรมสไลซ์ของคุณ
-
โมเดลทดสอบส่วนรองรับขนาดเล็ก
-
คีมตัดปลายแบนหรือคีมปากแหลม
-
เวอร์เนียร์คาลิเปอร์สำหรับประเมินการเปลี่ยนแปลงของขนาด
-
เครื่องพิมพ์ที่สะอาดและมีความมั่นคงทางกล
-
เส้นพลาสติกที่เก็บรักษาในสภาพแห้งที่เหมาะสม
ใช้โมเดลทดสอบขนาดเล็กก่อนพิมพ์ชิ้นส่วนขนาดใหญ่ซ้ำ จะใช้วัสดุน้อยกว่าและเปรียบเทียบการเปลี่ยนแปลงการตั้งค่าได้ง่ายกว่า
ขั้นตอนที่ 1: ตรวจสอบตัวอย่างก่อนพิมพ์จากโปรแกรมสไลซ์
ก่อนสัมผัสเครื่องพิมพ์ ให้ตรวจสอบโมเดลที่สไลซ์แล้วทีละชั้น
ตรวจสอบว่า:
-
มีส่วนรองรับใต้ทุกบริเวณที่เริ่มพิมพ์กลางอากาศ
-
มีส่วนเชื่อมต่อของส่วนรองรับหรือหลังคาส่วนรองรับ
-
ส่วนเชื่อมต่อของส่วนรองรับทอดไปถึงขอบด้านนอกของส่วนยื่น
-
เกาะชิ้นงานขนาดเล็กที่มีส่วนรองรับไม่ได้ถูกยกเว้นด้วยการตั้งค่าพื้นที่ขั้นต่ำ
-
ซัพพอร์ตต้องไม่หยุดก่อนถึงโมเดลหลายชั้น
-
กิ่งซัพพอร์ตแบบต้นไม้หรือแบบออร์แกนิกต้องยื่นไปถึงทุกบริเวณที่จำเป็นจริงๆ
หากส่วนที่ต้องมีซัพพอร์ตไม่ปรากฏในหน้าพรีวิว การปรับอุณหภูมิและการระบายความร้อนก็ไม่สามารถสร้างซัพพอร์ตในจุดที่โปรแกรมสไลเซอร์ไม่ได้สร้างไว้ได้
ขั้นตอนที่ 2: ทำความเข้าใจช่องว่างที่จุดสัมผัส
ช่องว่างที่จุดสัมผัสคือระยะห่างในแนวตั้งระหว่างด้านบนของซัพพอร์ตกับด้านล่างของโมเดล โปรแกรมสไลเซอร์แต่ละตัวอาจใช้ชื่อเรียกต่างกัน เช่น:
-
Support Z Distance
-
Support Top Distance
-
Top Contact Z Distance
-
Top Z Distance
โดยทั่วไป ช่องว่างที่เล็กลงจะช่วยรองรับได้ดีขึ้นและทำให้ด้านล่างเรียบขึ้น แต่เพิ่มความเสี่ยงที่ซัพพอร์ตจะยึดติดกับโมเดล ช่องว่างที่ใหญ่ขึ้นช่วยให้แกะออกง่ายขึ้น แต่ทำให้เส้นพลาสติกมีพื้นที่หย่อนตัวมากขึ้น
อย่าคัดลอกค่าจากโปรแกรมสไลเซอร์อื่นโดยไม่ตรวจสอบว่าโปรแกรมนั้นคำนวณค่าอย่างไร
ตัวอย่างเช่น เอกสารประกอบ Cura อย่างเป็นทางการของ UltiMaker ระบุว่าซัพพอร์ตที่ใช้วัสดุชนิดเดียวกันมักเว้นช่องว่างประมาณสองเท่าของความสูงชั้น ส่วนเอกสารประกอบอย่างเป็นทางการของ Prusa ระบุว่าค่า Top Contact Z Distance ประมาณ 50–75% ของความสูงชั้นอาจใช้ได้ดีใน PrusaSlicer คำแนะนำเหล่านี้ไม่สามารถใช้แทนกันได้โดยตรง เพราะโปรแกรมสไลเซอร์แต่ละตัวสร้างและปัดค่าซัพพอร์ตต่างกัน
สำหรับความสูงชั้นทดสอบ 0.20 mm ให้เริ่มจากโปรไฟล์เริ่มต้นสำหรับเครื่องพิมพ์และวัสดุของคุณ ปรับระยะห่างที่จุดสัมผัสทีละหนึ่งขั้นตามค่าที่มีให้ในแต่ละครั้งที่ทดสอบ
แหล่งอ้างอิงอย่างเป็นทางการ:
ขั้นตอนที่ 3: ปรับปรุงส่วนสัมผัสของซัพพอร์ต
ตัวซัพพอร์ตทั่วไปไม่จำเป็นต้องเกือบตัน สิ่งที่สำคัญที่สุดบริเวณใกล้โมเดลคือ ส่วนสัมผัสของซัพพอร์ต—กลุ่มชั้นที่พิมพ์ด้านบนของซัพพอร์ตและมีความหนาแน่นกว่า
หากส่วนสัมผัสมีเส้นห่างเกินไป โมเดลจะต้องพาดข้ามช่องว่างกว้างๆ หากแน่นเกินไปก็จะแกะออกยากขึ้น
ลองทำตามลำดับต่อไปนี้:
-
เปิดใช้งานส่วนสัมผัสของซัพพอร์ตหรือหลังคาซัพพอร์ต
-
เพิ่มชั้นส่วนสัมผัสครั้งละหนึ่งชั้น
-
ค่อยๆ เพิ่มความหนาแน่นของส่วนสัมผัส
-
ตรวจดูในหน้าพรีวิวว่าเส้นส่วนสัมผัสครอบคลุมบริเวณส่วนยื่นทั้งหมด
-
หยุดเพิ่มความหนาแน่นเมื่อพื้นผิวที่รองรับได้คุณภาพตามต้องการ
Prusa ระบุว่าชั้นส่วนสัมผัสช่วยสร้างพื้นผิวรองรับที่สม่ำเสมอยิ่งขึ้น และสามารถทำให้หนาแน่นกว่าส่วนอื่นของซัพพอร์ตได้ UltiMaker ก็ระบุเช่นกันว่าส่วนสัมผัสที่หนาแน่นขึ้นช่วยปรับปรุงพื้นผิวโมเดลได้ แต่เตือนว่าจะทำให้แกะออกยากขึ้น
หลักการที่ใช้ได้ผลคือ:
เสริมความแข็งแรงให้ส่วนสัมผัสก่อนทำให้โครงสร้างซัพพอร์ตทั้งหมดมีความหนาแน่นมากขึ้น
วิธีนี้โดยปกติใช้เส้นพลาสติกน้อยกว่า และยังแกะซัพพอร์ตออกได้ง่าย
ขั้นตอนที่ 4: ทำให้โครงสร้างซัพพอร์ตมั่นคง
ต่อให้ปรับแต่งส่วนสัมผัสได้ถูกต้อง ก็ไม่ช่วยหากซัพพอร์ตที่อยู่ด้านล่างขยับ
ตรวจสอบว่า:
-
เสาซัพพอร์ตสูงและบาง
-
ซัพพอร์ตที่มีฐานสัมผัสขนาดเล็กมาก
-
กิ่งซัพพอร์ตแบบต้นไม้ที่มีจุดสัมผัสไม่แข็งแรง
-
ซัพพอร์ตที่เริ่มบนพื้นผิวโมเดลที่ลาดเอียง
-
หัวฉีดขูดไปบนซัพพอร์ต
-
สายพานหย่อน หัวพิมพ์หลวม หรือมีปัญหาที่แกน Z
-
ซัพพอร์ตหลุดออกจากฐานพิมพ์
วิธีแก้ไขที่เป็นไปได้ ได้แก่:
-
เพิ่มขอบฐานให้ซัพพอร์ต
-
เพิ่มจำนวนผนังซัพพอร์ตเฉพาะเมื่อจำเป็นต้องเพิ่มความมั่นคง
-
ใช้รูปแบบซัพพอร์ตที่มั่นคงกว่า
-
เพิ่มการขยายในแนวนอนเล็กน้อย
-
ปรับทิศทางโมเดลใหม่เพื่อลดความสูงของเสาซัพพอร์ต
-
ลดการเคลื่อนที่ผ่านซัพพอร์ตที่เปราะบางโดยไม่จำเป็น
อย่าทำให้ซัพพอร์ตทุกส่วนเป็นแบบตันโดยอัตโนมัติ เพราะจะเพิ่มเวลาพิมพ์และปริมาณวัสดุที่ใช้ รวมถึงทำให้แกะออกยากขึ้น โดยไม่ได้รับประกันว่าจะได้รอยต่อที่ดีขึ้น
ขั้นตอนที่ 5: ลดความเร็วของชั้นแรกที่มีซัพพอร์ต
ชั้นแรกของโมเดลที่อยู่เหนือซัพพอร์ตมีลักษณะคล้ายสะพานบางส่วน ชั้นนี้มีวัสดุรองรับด้านล่างน้อยกว่าชั้นปกติ ดังนั้นความเร็วที่สูงเกินไปอาจทำให้เส้นอัดรีดยืดก่อนที่จะเซ็ตตัว
หากโปรแกรมสไลเซอร์มีการตั้งค่าแยกสำหรับสะพานหรือส่วนยื่น ให้ลองลดค่าลงปานกลางในส่วนต่อไปนี้:
-
ความเร็วในการพิมพ์สะพาน
-
ความเร็วในการพิมพ์ส่วนยื่น
-
ความเร็วของชั้นแรกที่พิมพ์เหนือซัพพอร์ต
หลีกเลี่ยงการเปลี่ยนค่าความเร็วหลายหมวดพร้อมกัน พิมพ์ชิ้นงานทดสอบชิ้นเดิมหลังปรับค่าที่มีนัยสำคัญแต่ละครั้ง
ขั้นตอนที่ 6: ปรับสมดุลอุณหภูมิและการระบายความร้อน
หากเส้นพลาสติกยังนิ่มเกินไป เส้นที่ไม่มีซัพพอร์ตอาจย้อยหรือม้วนงอ หากอุณหภูมิต่ำเกินไป อัตราการไหลและการยึดเกาะระหว่างชั้นอาจไม่สม่ำเสมอ
เริ่มจากช่วงอุณหภูมิที่ผู้ผลิตเส้นพลาสติกแนะนำ แล้วสังเกตปัญหาที่เกิดขึ้น:
-
เส้นอัดรีดย้อยและนิ่มเกินไป: ทดสอบโดยลดอุณหภูมิหัวฉีดเล็กน้อยหรือเพิ่มการระบายความร้อนชิ้นงาน
-
การอัดรีดอ่อนและขาดช่วง: ตรวจสอบอัตราการไหลและสภาพหัวฉีดก่อนลดอุณหภูมิ
-
ขอบส่วนที่มีซัพพอร์ตม้วนงอขึ้น: ลดความเร็วและเพิ่มประสิทธิภาพการระบายความร้อนก่อนปรับอุณหภูมิครั้งใหญ่
-
ABS หรือ ASA แตกร้าวหรือบิดงอ: หลีกเลี่ยงการใช้การระบายความร้อนสูงสุดแบบ PLA โดยไม่คำนึงถึงอุณหภูมิภายในตู้และการยึดเกาะระหว่างชั้น
-
TPU ห้อยย้อยเหนือซัพพอร์ต: การพิมพ์ให้ช้าลงและปรับแต่งการตั้งค่ารอยต่ออย่างระมัดระวังมักได้ผลดีกว่าการทำให้ซัพพอร์ตหนาแน่นมาก
ไม่มีเปอร์เซ็นต์การระบายความร้อนค่าเดียวที่เหมาะกับ PLA, PETG, TPU, ABS, ASA, ท่อพัดลมทุกแบบ และโมเดลทุกชนิด
ขั้นตอนที่ 7: ตรวจสอบสภาพเส้นพลาสติกและการอัดรีด
การอัดรีดที่ไม่สม่ำเสมอทำให้ชั้นที่มีซัพพอร์ตคาดเดาได้ยากขึ้น เพราะชั้นเหล่านี้มีพื้นที่สัมผัสด้านล่างจำกัดอยู่แล้ว
ตรวจสอบ:
-
มีเสียงปะทุหรือฟองอากาศที่หัวฉีด
-
ความกว้างของเส้นอัดรีดไม่สม่ำเสมอ
-
หัวฉีดอุดตันบางส่วน
-
เส้นพลาสติกถูกเฟืองบด
-
โปรไฟล์วัสดุไม่ถูกต้อง
-
อัตราการไหลมากหรือน้อยเกินไป
-
หัวฉีดชำรุด
-
เส้นพลาสติกไวต่อความชื้นที่เก็บไว้ในสภาพแวดล้อมชื้น
หากหลายส่วนของโมเดลมีการไหลที่ไม่สม่ำเสมอ ไม่ใช่แค่บริเวณผิวที่มีซัพพอร์ต ให้แก้ปัญหาการอัดรีดก่อนปรับแต่งการตั้งค่าซัพพอร์ตต่อ
หากต้องการตัวเลือกวัสดุที่หลากหลายและสม่ำเสมอ คุณสามารถเลือกดู คอลเลกชันเส้นพลาสติก INKCLOUD โปรดปฏิบัติตามคำแนะนำการพิมพ์และการอบแห้งสำหรับวัสดุแต่ละชนิดโดยเฉพาะ อย่าใช้การตั้งค่าเดียวกับเส้นพลาสติกทุกประเภท
ขั้นตอนที่ 8: พิจารณาการจัดวางชิ้นงานใหม่
การตั้งค่าส่วนรองรับไม่สามารถชดเชยการจัดวางที่ไม่มีประสิทธิภาพได้ทั้งหมด
ก่อนเริ่มพิมพ์งานที่ใช้เวลานาน ลองพิจารณาว่าคุณสามารถทำสิ่งต่อไปนี้ได้หรือไม่:
-
หมุนชิ้นงานเพื่อลดพื้นที่ที่ต้องมีส่วนรองรับ
-
ปรับส่วนยื่นแนวราบให้เป็นพื้นเอียงที่ค่อยๆ ลาดลง
-
แยกชิ้นงานแล้วประกอบส่วนต่างๆ หลังพิมพ์เสร็จ
-
วางด้านที่เห็นชัดที่สุดให้ห่างจากส่วนรองรับ
-
เปลี่ยนส่วนรองรับเป็นขอบเอียงหรือสะพานที่ออกแบบไว้ในโมเดล
-
ใช้ความสูงของชั้นแบบแปรผันบริเวณพื้นผิวโค้งที่มีส่วนรองรับ
การปรับมุมเล็กน้อยอาจช่วยปรับปรุงผิวด้านล่างได้มากกว่าการเพิ่มความหนาแน่นของส่วนรองรับอย่างมาก
การทดสอบส่วนรองรับแบบควบคุม
ใช้การทดสอบที่ทำซ้ำได้ แทนการเปลี่ยนการตั้งค่าแบบสุ่ม
-
เลือกชิ้นงานขนาดเล็กที่มีเพดานแนวราบที่ต้องรองรับและส่วนยื่นโค้ง
-
คงเส้นพลาสติก ความสูงของชั้น อุณหภูมิ การระบายความร้อน และการจัดวางไว้เหมือนเดิม
-
พิมพ์ด้วยโปรไฟล์เริ่มต้นและติดป้ายว่าเป็นตัวอย่าง A
-
ปรับเฉพาะช่องว่างระหว่างจุดสัมผัสของส่วนรองรับ แล้วพิมพ์ตัวอย่าง B
-
กลับไปใช้ช่องว่างที่ให้ผลดีกว่า ปรับเฉพาะอินเทอร์เฟซ แล้วพิมพ์ตัวอย่าง C
-
เปรียบเทียบคุณภาพผิวด้านล่าง ความคมชัดของขอบ การแกะส่วนรองรับ และความมั่นคงขณะพิมพ์
-
บันทึกชุดการตั้งค่าที่ได้ผลเป็นโปรไฟล์สไลเซอร์ที่ตั้งชื่อไว้
ประเมินผลหลังจากชิ้นงานเย็นลงแล้วเท่านั้น การฝืนแกะส่วนรองรับขณะที่ชิ้นงานยังอุ่นอาจทำให้ชิ้นงานเสียรูป และทำให้ดูเหมือนแกะออกยากกว่าความเป็นจริง
ตารางวินิจฉัยอย่างรวดเร็ว
| อาการ | บริเวณที่ควรตรวจสอบมากที่สุด | การปรับเปลี่ยนแบบควบคุมครั้งแรก |
|---|---|---|
| มีเส้นพลาสติกหลวมเหนือส่วนรองรับ | ช่องว่างระหว่างจุดสัมผัสหรืออินเทอร์เฟซที่มีความหนาแน่นต่ำ | ลดช่องว่างลงหนึ่งระดับตามค่าที่ปรับได้ |
| ผิวด้านล่างขรุขระเป็นบริเวณกว้าง | การครอบคลุมของอินเทอร์เฟซ | เพิ่มหรือทำให้ชั้นอินเทอร์เฟซหนาแน่นขึ้น |
| มีปัญหาเฉพาะขอบด้านนอก | การขยายพื้นที่อินเทอร์เฟซหรือการครอบคลุมของส่วนรองรับ | ขยายส่วนรองรับให้ยื่นเข้าไปใต้ขอบ |
| เสารองรับขยับ | ความมั่นคงของส่วนรองรับ | เพิ่มขอบรองรับหรือปรับปรุงรูปแบบ |
| ส่วนรองรับหลอมติดกับชิ้นงาน | ช่องว่างเล็กเกินไป | เพิ่มช่องว่างระหว่างจุดสัมผัสเล็กน้อย |
| ชั้นที่มีส่วนรองรับโค้งงอขึ้น | ความเร็ว การระบายความร้อน อุณหภูมิ | ลดความเร็วและตรวจสอบการระบายความร้อน |
| เส้นขาดหายแบบสุ่ม | การรีดเส้นพลาสติกหรือสภาพเส้นพลาสติก | ตรวจสอบเส้นทางวัสดุและหัวฉีด |
| ชิ้นงานชิ้นเดียวกันพิมพ์ล้มเหลวซ้ำๆ | การจัดวางหรือรูปทรง | หมุนหรือแยกชิ้นงาน |
ข้อผิดพลาดที่พบบ่อย
เพิ่มความหนาแน่นของส่วนรองรับทั้งหมดเป็นอันดับแรก
โดยทั่วไป การตั้งค่าอินเทอร์เฟซของส่วนรองรับมีความสำคัญกว่า การเพิ่มความหนาแน่นของส่วนรองรับทั้งหมดอาจสิ้นเปลืองเส้นพลาสติกโดยไม่ช่วยแก้ปัญหาบริเวณจุดสัมผัส
ตั้งค่าช่องว่างระหว่างจุดสัมผัสเป็นศูนย์
ช่องว่างเป็นศูนย์มักใช้กับวัสดุอินเทอร์เฟซที่ละลายได้หรือออกแบบมาให้ไม่เข้ากันโดยเฉพาะ หากพิมพ์ด้วยวัสดุเดียวกันและเครื่องพิมพ์หัวฉีดเดียว อาจทำให้ส่วนรองรับหลอมติดกับชิ้นงาน
คัดลอกการตั้งค่าระหว่าง slicer
ค่าตัวเลขที่ใช้ได้ใน Cura อาจไม่ได้ให้ระยะห่างจริงเท่ากันใน PrusaSlicer หรือ slicer ตัวอื่น ตรวจสอบตัวอย่างก่อนพิมพ์และทดลองพิมพ์
เปลี่ยนอุณหภูมิ ระยะห่าง ความหนาแน่น และการระบายความร้อนพร้อมกัน
หากงานพิมพ์ครั้งถัดไปดีขึ้น คุณจะไม่รู้ว่าการเปลี่ยนแปลงข้อใดช่วยได้ หากแย่ลง คุณก็จะไม่รู้ว่าควรคืนค่าการตั้งค่าใด
คาดหวังให้ด้านล่างที่มีซัพพอร์ตรองรับมีผิวเหมือนด้านบน
ซัพพอร์ตที่แกะออกได้ต้องเว้นระยะห่าง รอยพื้นผิวบางส่วนถือเป็นเรื่องปกติ หากต้องการผิวที่สวยงามหรือมีขนาดแม่นยำ การจัดวางโมเดลหรือใช้ซัพพอร์ตที่ละลายน้ำได้อาจเหมาะกว่าการปรับค่าซัพพอร์ตที่ใช้วัสดุชนิดเดียวกันแบบสุดขั้ว
คำถามที่พบบ่อย
งานพิมพ์ 3D ควรยึดติดกับซัพพอร์ตโดยตรงหรือไม่?
ซัพพอร์ตควรอยู่ใกล้พอที่จะช่วยคงรูปทรง แต่ซัพพอร์ตที่ทำจากวัสดุชนิดเดียวกันไม่ควรยึดติดถาวร ผลลัพธ์ที่เหมาะสมคือสัมผัสกันอย่างพอดีและแกะออกได้สะดวก
ทำไมชั้นแรกเหนือซัพพอร์ตจึงมีเส้นใยห้อย?
ระยะห่างของซัพพอร์ตอาจมากเกินไป ส่วนเชื่อมต่ออาจโปร่งเกินไป หรือเส้นพลาสติกอาจพาดข้ามเร็วเกินไปขณะที่ยังนิ่มอยู่ ตรวจสอบตัวอย่างก่อนพิมพ์ใน slicer ก่อนปรับอุณหภูมิ
การเพิ่มความหนาแน่นของซัพพอร์ตจะแก้ปัญหาได้หรือไม่?
ไม่จำเป็นเสมอไป ความหนาแน่นของส่วนเชื่อมต่อและจำนวนชั้นของส่วนเชื่อมต่อมักส่งผลต่อพื้นผิวสัมผัสโดยตรงมากกว่าความหนาแน่นของโครงซัพพอร์ตทั้งหมด
ทำไมงานพิมพ์จึงงอนออกจากซัพพอร์ตเพียงด้านเดียว?
ด้านนั้นอาจไม่มีส่วนเชื่อมต่อครอบคลุมหรือไม่มีการระบายความร้อนเพียงพอ ซัพพอร์ตอาจขยับ หรือหัวฉีดอาจวางเส้นที่ขอบเร็วเกินไป
ใช้ระยะห่างของซัพพอร์ตเป็นศูนย์ได้หรือไม่?
โดยทั่วไปเหมาะสำหรับระบบส่วนเชื่อมต่อแบบละลายน้ำหรือแบบลอกออกได้ที่เข้ากันได้ ซึ่งออกแบบมาให้สัมผัสกันโดยตรง หากใช้โมเดลและวัสดุซัพพอร์ตชนิดเดียวกัน การตั้งระยะห่างเป็นศูนย์อาจทำให้แกะออกยากหรือทำให้พื้นผิวเสียหาย
ซัพพอร์ตแบบต้นไม้ดีกว่าหรือไม่?
ซัพพอร์ตแบบต้นไม้หรือแบบออร์แกนิกช่วยลดการใช้วัสดุและรอยสัมผัสได้ในรูปทรงที่เหมาะสม แต่ไม่ได้ดีกว่าสำหรับพื้นผิวเรียบด้านล่างทุกแบบโดยอัตโนมัติ พื้นที่เรียบขนาดใหญ่มักได้ผลดีกว่าเมื่อใช้ส่วนเชื่อมต่อที่มั่นคงและครอบคลุมทั่วถึง
รายการตรวจสอบขั้นสุดท้าย
ก่อนเริ่มพิมพ์งานทั้งหมด ให้ตรวจสอบว่า:
-
ทุกส่วนที่พิมพ์กลางอากาศมีซัพพอร์ตรองรับในตัวอย่างก่อนพิมพ์
-
ส่วนเชื่อมต่อของซัพพอร์ตครอบคลุมบริเวณส่วนยื่น
-
ระยะห่างตรงจุดสัมผัสสอดคล้องกับค่าที่ตั้งไว้ใน slicer และความสูงของชั้น
-
โครงสร้างซัพพอร์ตมีฐานที่มั่นคง
-
ชั้นแรกที่พิมพ์บนซัพพอร์ตไม่ได้พิมพ์เร็วเกินไป
-
การระบายความร้อนและอุณหภูมิเหมาะกับวัสดุ
-
การอัดเส้นสม่ำเสมอ
-
ระหว่างการทดสอบแต่ละครั้ง มีการเปลี่ยนตัวแปรสำคัญเพียงอย่างเดียว
การที่ งานพิมพ์ 3D ไม่ยึดติดกับซัพพอร์ต มักแก้ไม่ได้ด้วยการบังคับให้โมเดลยึดติดกับซัพพอร์ตแน่นขึ้น เป้าหมายที่ดีกว่าคือสร้างพื้นผิวรองรับชั่วคราวที่มั่นคงและคาดเดาได้ แล้วเว้นระยะห่างให้เพียงพอเพื่อให้แกะออกได้ง่าย