งานพิมพ์ 3D ยังโก่งงอแม้ใช้ Brim: มาดูกันว่าทำไม Brim ถึงใช้ไม่ได้ผล
XUCHUNงานพิมพ์ 3D บิดงอแม้มีขอบยึด: ค้นหาสาเหตุที่ขอบยึดใช้ไม่ได้
ขอบยึดเป็นหนึ่งในเครื่องมือที่ใช้ป้องกันมุมบิดงอได้บ่อยที่สุด โดยจะขยายชั้นแรกออกไปรอบๆ ชิ้นงาน เพิ่มพื้นที่ที่ยึดติดกับแผ่นพิมพ์ และช่วยต้านแรงหดตัวขณะที่ชิ้นงานเย็นลง
อย่างไรก็ตาม ขอบยึดไม่ได้รับประกันว่าจะป้องกันปัญหาได้
หากคุณพบปัญหางานพิมพ์ 3D บิดงอแม้จะมีขอบยึดการทำขอบยึดให้กว้างขึ้นโดยไม่ตรวจสอบสาเหตุของปัญหา อาจทำให้สิ้นเปลืองวัสดุและได้ผลลัพธ์แบบเดิม
ให้ตรวจสอบก่อนว่า:
-
ขอบยึดและชิ้นงานยกตัวขึ้นพร้อมกัน
-
ชิ้นงานหลุดออกมา แต่ขอบยึดยังคงแบน
-
เส้นขอบยึดชุดแรกยึดเกาะได้ไม่ดีตั้งแต่แรก
-
ขอบยึดยังคงแบน แต่ชิ้นงานบิดงอเหนือขอบยึด
-
มีเพียงมุมเดียวที่มีแรงเค้นสูงจนขอบยึดเอาไม่อยู่
แต่ละรูปแบบชี้ไปยังวิธีแก้ไขที่แตกต่างกัน
คำตอบสั้นๆ
หากงานพิมพ์ 3D บิดงอแม้จะมีขอบยึด:
-
ตรวจดูว่าขอบยึดยังติดอยู่กับแผ่นพิมพ์หรือไม่
-
ตรวจสอบว่าขอบยึดสัมผัสกับชิ้นงานจริงหรือไม่
-
ตรวจดูด้านล่างของเส้นขอบยึด
-
ตรวจสอบการปรับเทียบชั้นแรกและความสะอาดของแผ่นพิมพ์
-
ตรวจสอบระยะห่างของขอบยึดที่ตั้งค่าไว้
-
ตรวจสอบการไหลเวียนของอากาศ การระบายความร้อน และอุณหภูมิฐานพิมพ์
-
เพิ่มแถบยึดเฉพาะมุม หากมีปัญหาเพียงบริเวณเดียว
-
หากวัสดุยังหดตัวมากเกินไป ให้ลองใช้แผงกันลม แพ แก้แบบชิ้นงาน หรือเปลี่ยนวัสดุ
ขอบยึดที่กว้างขึ้นจะช่วยได้ก็ต่อเมื่อขอบยึดเดิมพิมพ์ได้ถูกต้องและเชื่อมต่อกัน
สิ่งที่ขอบยึดทำได้และทำไม่ได้
ขอบยึดช่วยได้ดังนี้:
-
เพิ่มพื้นที่ผิวของชั้นแรก
-
กระจายแรงยกออกไปทั่วบริเวณที่กว้างขึ้น
-
ช่วยพยุงมุมแหลม
-
เพิ่มความมั่นคงให้ฐานที่แคบ
-
เสริมความแข็งแรงให้ส่วนเล็กๆ ที่แยกออกจากกัน
-
ช่วยให้สังเกตการยึดเกาะในช่วงเริ่มต้นได้ง่ายขึ้น
ขอบยึดไม่สามารถแก้ไขสิ่งต่อไปนี้ได้โดยอัตโนมัติ:
-
แผ่นพิมพ์มีสิ่งปนเปื้อน
-
ระยะห่างระหว่างหัวฉีดกับฐานพิมพ์ไม่ถูกต้อง
-
พื้นผิวพิมพ์ไม่เหมาะสม
-
มีลมเย็นพัดแรง
-
วัสดุหดตัวมากเกินไป
-
โปรไฟล์อุณหภูมิไม่เหมาะสม
-
แรงเค้นที่เกิดจากชิ้นงานสูงมาก
-
มีช่องว่างที่ทำให้ขอบยึดไม่เชื่อมต่อกับชิ้นงาน
ขอบยึดเป็นส่วนหนึ่งของระบบการยึดเกาะ ไม่ใช่สิ่งทดแทนระบบดังกล่าว
รูปแบบความล้มเหลว 1: ขอบยึดและชิ้นงานหลุดล่อนพร้อมกัน
หากขอบยึดหลุดจากแผ่นพิมพ์พร้อมกับชิ้นงาน แสดงว่าปัญหาเกิดขึ้นที่รอยต่อระหว่างพื้นผิวพิมพ์กับชิ้นงาน
ตรวจสอบสิ่งต่อไปนี้:
-
เส้นขอบยึดแยกจากกันและมีลักษณะกลม
-
บริเวณที่ขอบยึดไม่เคยสัมผัสแผ่นพิมพ์
-
คราบน้ำมันหรือรอยนิ้วมือ
-
ความกว้างของเส้นไม่สม่ำเสมอทั่วฐานพิมพ์
-
ขอบยึดหลุดล่อนจากตำแหน่งเดียวบนแผ่นพิมพ์
-
ตั้งค่าอุณหภูมิชั้นแรกไม่ถูกต้อง
-
มีลมเย็นพัดมาถึงด้านนั้น
วิธีแก้
-
ทำความสะอาดพื้นผิวตามคำแนะนำของผู้ผลิต
-
ตรวจสอบการปรับระดับฐานพิมพ์หรือการปรับเทียบเมชอีกครั้ง
-
ตรวจสอบระยะห่างระหว่างหัวฉีดกับฐานพิมพ์
-
ยืนยันว่าเลือกแผ่นพิมพ์ที่ถูกต้องแล้ว
-
ใช้โปรไฟล์วัสดุที่แนะนำ
-
พิมพ์ชั้นแรกซ้ำก่อนขยายความกว้างของขอบ
หากขอบทั้งหมดสัมผัสได้ไม่ดี การเพิ่มเส้นที่ยึดเกาะไม่แน่นจะไม่ช่วยแก้ปัญหา
รูปแบบความล้มเหลว 2: ขอบยังแบน แต่ชิ้นงานแยกออกจากขอบ
หากขอบยังติดอยู่ แต่ชิ้นงานหลุดจากขอบด้านใน ให้ตรวจสอบจุดเชื่อมต่อระหว่างชิ้นงานกับขอบ
สาเหตุที่เป็นไปได้ ได้แก่:
-
ระยะห่างระหว่างขอบมากเกินไป
-
ขอบไม่สัมผัสชิ้นงาน
-
การชดเชยฐานบานเปลี่ยนลักษณะการเชื่อมต่อ
-
ฐานของชิ้นงานมีขอบลบมุมหรือโค้ง
-
ชั้นแรกมีเกาะเล็กๆ ที่ไม่เชื่อมต่อกัน
-
มุมทำให้เกิดแรงมากเกินกว่าที่จุดเชื่อมต่อของขอบจะถ่ายโอนได้
-
ตัวแบ่งส่วนสร้างช่องว่างที่ไม่คาดคิด
ตรวจสอบภาพตัวอย่างการแบ่งส่วน
ซูมดูชั้นแรกและยืนยันว่า:
-
เส้นขอบไปถึงเส้นรอบรูปของชิ้นงาน
-
ไม่มีช่องว่างอากาศที่ไม่ตั้งใจ
-
ชิ้นงานเริ่มต้นที่ระดับความสูงตามที่คาดไว้
-
ฐานแบนจริง
-
มุมไม่ได้ถูกลดให้เหลือเพียงจุดสัมผัสเล็กๆ
-
การตั้งค่าซัพพอร์ตหรือตัวปรับแต่งไม่ได้เปลี่ยนขอบ
การตั้งค่าระยะห่างช่วยให้ลอกขอบออกได้ง่ายขึ้น แต่การเพิ่มระยะห่างโดยทั่วไปจะลดความสามารถในการยึดชิ้นงานให้อยู่กับที่
วิธีแก้
-
ลดระยะห่างอย่างระมัดระวัง
-
ตรวจสอบว่าขอบเชื่อมต่อกับเส้นรอบรูปที่ต้องการ
-
เพิ่มแถบที่มุมตรงตำแหน่งที่มีปัญหา
-
แก้ไขขอบลบมุมที่ไม่ตั้งใจหรือรูปทรงที่ลอยอยู่
-
ทดสอบการลอกออกก่อนใช้การตั้งค่านี้กับโมเดลสำหรับการผลิตขนาดใหญ่
ขอบที่ไม่มีช่องว่างอาจยึดเกาะได้แน่นกว่า แต่ต้องทำความสะอาดเพิ่มเติม การเลือกจุดสมดุลที่เหมาะสมขึ้นอยู่กับข้อกำหนดด้านคุณภาพพื้นผิวและรูปทรงของชิ้นงาน
รูปแบบความล้มเหลว 3: ขอบพิมพ์ได้ไม่ดีตั้งแต่เริ่มต้น
บางครั้งมีขอบแสดงอยู่ในตัวแบ่งส่วน แต่กลับพิมพ์ออกมาเป็นชั้นที่ยึดเกาะได้ไม่น่าเชื่อถือ
สัญญาณเตือน ได้แก่:
-
หัวฉีดลากเส้นขอบ
-
มีช่องว่างระหว่างเส้นที่อยู่ติดกัน
-
วัสดุสะสมบนหัวฉีด
-
เส้นบางเกินไป
-
เกิดสันขรุขระระหว่างแนวพิมพ์
-
ขอบขาดหายไปบางส่วนรอบชิ้นงาน
-
ขอบงอก่อนที่ชิ้นงานจะเริ่มพิมพ์
สาเหตุที่เป็นไปได้ ได้แก่:
-
หัวฉีดอยู่สูงหรือต่ำเกินไป
-
การไหลของวัสดุไม่สม่ำเสมอ
-
หัวฉีดอุดตันบางส่วน
-
ความเร็วในการพิมพ์ชั้นแรกไม่ถูกต้อง
-
แผ่นพิมพ์สกปรก
-
พื้นผิวฐานพิมพ์ไม่สม่ำเสมอ
-
ความกว้างเส้นหรืออัตราการไหลของชั้นแรกไม่ถูกต้อง
วิธีแก้
พิมพ์โมเดลปรับเทียบชั้นแรกโดยไม่ต้องพิมพ์ชิ้นงานจริงทั้งชิ้น ขอบที่พิมพ์ได้ดีควรเป็นแผ่นต่อเนื่องที่ถูกกดอัดอย่างสม่ำเสมอ ไม่ใช่เส้นแยกหลวมๆ
ใช้ขั้นตอนการปรับเทียบของผู้ผลิตเครื่องพิมพ์ แทนการคัดลอกค่าออฟเซ็ตจากเครื่องพิมพ์เครื่องอื่น
รูปแบบความล้มเหลว 4: ขอบยังคงแบน แต่ชิ้นงานบิดเบี้ยวเหนือขอบ
ขอบแบบแบนไม่ได้รับประกันว่าทุกชั้นเหนือขอบจะคงรูปทรงไว้ได้
ขอบด้านล่างอาจยังติดอยู่ ขณะที่:
-
ชั้นที่สองหรือสามหดตัว
-
ผนังหนาดึงเข้าด้านใน
-
โมเดลโค้งงอทันทีเหนือฐาน
-
ชั้นงานแยกออกจากกันในส่วนที่อยู่สูงขึ้นไป
-
แผงขนาดใหญ่โก่งระหว่างขอบที่ถูกยึดไว้
สิ่งนี้บ่งชี้ว่าปัญหาไม่ได้เกิดจากการยึดเกาะกับแผ่นสร้างชิ้นงานเพียงอย่างเดียว
ตรวจสอบ:
-
อุณหภูมิโดยรอบ
-
การทำงานของพัดลมระบายความร้อนชิ้นงาน
-
อุณหภูมิหัวฉีดและการยึดเกาะระหว่างชั้น
-
ความหนาของผนัง
-
การกระจายตัวของวัสดุเติมด้านใน
-
บริเวณเนื้อทึบขนาดใหญ่
-
การหดตัวของวัสดุ
-
การจัดวางแนวของโมเดล
ขอบฐานที่ใหญ่ขึ้นอาจช่วยให้ส่วนล่างสุดยังติดอยู่ ขณะที่การบิดงอภายในยังดำเนินต่อไปด้านบน
รูปแบบปัญหาที่ 5: มุมหนึ่งทำให้ขอบฐานเอาไม่อยู่
หากขอบฐานใช้งานได้ทุกจุดยกเว้นมุมเดียว ให้ใช้บริเวณนั้นเป็นเบาะแสในการวินิจฉัย
ตรวจสอบว่า:
-
หันเข้าหาหน้าต่าง ประตู หรือช่องระบายอากาศ
-
อยู่เหนือบริเวณแผ่นพิมพ์ที่เสียหาย
-
อยู่ใกล้ขอบแท่นพิมพ์ที่สุด
-
เชื่อมผนังตรงยาวสองด้านเข้าด้วยกัน
-
มีปุ่มนูนหรือครีบเสริมที่หนา
-
มีรูปทรงที่คมกว่ามุมอื่น
-
ได้รับความเย็นต่างจากจุดอื่น
หมุนโมเดลแล้วทดสอบซ้ำ
หากปัญหายังคงเกิดที่ตำแหน่งเดิมบนแท่นพิมพ์ ให้ตรวจสอบเครื่องพิมพ์และพื้นผิว หากเกิดกับมุมเดิมของโมเดล ให้แก้ไขการออกแบบหรือการยึดเกาะเฉพาะจุด
ตรวจสอบความกว้างของขอบฐานหลังจากยืนยันพื้นฐานแล้ว
เมื่อขอบฐานเชื่อมต่อและยึดติดดีแล้ว การเพิ่มความกว้างอาจช่วยเพิ่มแรงต้านได้
ขอบฐานที่กว้างขึ้นอาจช่วยได้เมื่อ:
-
มุมหลายมุมเกือบยกตัว
-
โมเดลมีฐานแคบ
-
ชิ้นงานสูง
-
ฐานมีขอบตรงยาว
-
วัสดุหดตัวมากกว่า
-
ขอบฐานเริ่มต้นดูเล็กเกินไปอย่างเห็นได้ชัดเมื่อเทียบกับโมเดล
อย่างไรก็ตาม ความกว้างของขอบฐานให้ผลลดลงเมื่อเพิ่มมากขึ้น ขอบฐานที่กว้างมากจะเพิ่ม:
-
การใช้วัสดุ
-
เวลาพิมพ์
-
งานแกะออก
-
การเก็บผิวงาน
-
เพิ่มโอกาสที่ชั้นแรกที่ไม่ดีจะเกิดปัญหา
เพิ่มความกว้างทีละขั้นอย่างมีการควบคุม แทนที่จะเลือกค่าสูงสุดทันที
อย่ามองข้ามประเภทขอบฐาน
สไลเซอร์บางโปรแกรมอนุญาตให้:
-
ขอบฐานด้านนอกเท่านั้น
-
ขอบฐานด้านในเท่านั้น
-
ขอบฐานด้านนอกและด้านใน
-
ขอบฐานบนวัตถุที่เลือก
-
ขอบฐานรอบโครงสร้างรองรับ
โดยทั่วไป ขอบฐานด้านนอกเหมาะกับการยกตัวของมุมด้านนอกมากที่สุด ส่วนขอบฐานด้านในอาจช่วยยึดรูหรือฐานรูปวงแหวนได้ แต่อาจแกะออกยาก
ตรวจสอบภาพตัวอย่างเพื่อยืนยันว่าประเภทขอบฐานที่เลือกช่วยเสริมบริเวณที่เกิดปัญหาจริง
ตรวจสอบความเร็วการพิมพ์ขอบฐาน
ขอบฐานเป็นส่วนหนึ่งของชั้นแรก การพิมพ์ด้วยความเร็วที่ไม่เหมาะสมอาจลดการยึดเกาะก่อนเริ่มพิมพ์โมเดลหลัก
หากเส้นขอบฐานถูกดึงหลุด:
-
เริ่มจากความเร็วชั้นแรกของโปรไฟล์วัสดุ
-
ยืนยันว่าการรีดเส้นคงที่
-
ตรวจสอบว่าการเคลื่อนที่แบบเดินทางเร็วไม่เกี่ยวเส้นที่หย่อนอยู่
-
หลีกเลี่ยงการปรับความเร็วหลายอย่างที่ไม่เกี่ยวข้องกันพร้อมกัน
พิมพ์ช้าลงไม่ได้แปลว่าจะดีกว่าเสมอไป เป้าหมายคือการป้อนวัสดุอย่างต่อเนื่องและคงที่ โดยเหมาะกับเครื่องพิมพ์และวัสดุที่ใช้
ตรวจสอบอุณหภูมิแผ่นพิมพ์
หากอุณหภูมิฐานพิมพ์ต่ำเกินไปสำหรับวัสดุนั้น ขอบอาจเริ่มหดตัวหรือหลุดก่อนที่จะช่วยยึดโมเดลไว้ได้
หากร้อนเกินไป:
-
ขอบอาจยังนิ่มอยู่
-
ฐานอาจเสียรูป
-
อาการฐานบานอาจเพิ่มขึ้น
-
ความแม่นยำด้านขนาดอาจลดลง
ใช้ช่วงอุณหภูมิที่แนะนำสำหรับเส้นพลาสติกและพื้นผิวพิมพ์นั้นโดยเฉพาะ ขอบไม่ได้ทำให้อุณหภูมิฐานพิมพ์ที่ไม่ถูกต้องกลายเป็นเรื่องที่ไม่เป็นอันตราย
ควบคุมกระแสลมและการระบายความร้อน
ขอบช่วยเพิ่มพื้นที่สัมผัส แต่ไม่ได้ป้องกันไม่ให้โมเดลส่วนบนเย็นตัวไม่สม่ำเสมอ
ปัญหาที่อาจเกิดขึ้น ได้แก่:
-
เครื่องปรับอากาศ
-
หน้าต่างที่เปิดอยู่
-
พัดลมในห้อง
-
เครื่องดูดอากาศที่เป่าพาดผ่านชิ้นงานพิมพ์
-
เปิดประตูตู้ครอบระหว่างพิมพ์
-
ความเร็วพัดลมระบายความร้อนชิ้นงานสูงเกินไป
-
ห้องที่เย็น
โดยทั่วไปวัสดุอย่าง ABS, ASA และ PC ต้องการสภาพแวดล้อมที่คงที่กว่า PLA ชิลด์กันลมหรือตู้ครอบที่เข้ากันได้อาจได้ผลดีกว่าการขยายขอบให้กว้างขึ้นซ้ำๆ
ยังคงต้องมีการระบายอากาศที่เหมาะสม หลีกเลี่ยงการสร้างสภาพแวดล้อมที่ไม่มีการระบายอากาศจนไม่ปลอดภัย
เพิ่มแถบเสริมมุมแทนการขยายทุกด้าน
หากมีปัญหาแค่หนึ่งหรือสองมุม แถบเสริมมุมเฉพาะจุด ซึ่งมักเรียกว่า mouse ears จะช่วยเพิ่มพื้นที่สัมผัสตรงตำแหน่งที่ต้องการได้
ข้อดีมีดังนี้:
-
ใช้วัสดุน้อยกว่าการทำขอบให้กว้างมาก
-
เก็บงานน้อยลง
-
ช่วยยึดเฉพาะจุดได้แน่นขึ้น
-
เจาะจงเสริมมุมแหลมได้ง่ายขึ้น
แถบควรมีคุณสมบัติดังนี้:
-
เชื่อมต่อกับมุมที่มีปัญหา
-
วางราบบนพื้นผิวพิมพ์
-
บางพอที่จะลอกออกได้
-
มีพื้นที่เพียงพอสำหรับรับแรง
แถบที่หลุดหรือพิมพ์ได้ไม่ดีมีข้อจำกัดเช่นเดียวกับขอบที่พิมพ์ไม่สำเร็จ
ควรพิจารณาใช้แพเมื่อใด
แพสร้างโครงสร้างที่หนาขึ้นใต้โมเดลทั้งชิ้น ซึ่งอาจช่วยได้เมื่อ:
-
พื้นด้านล่างของโมเดลไม่เรียบสนิท
-
วัสดุนั้นพิมพ์ได้ยากเป็นพิเศษ
-
พื้นผิวพิมพ์และรูปทรงของชิ้นงานยังคงเป็นปัญหา
-
ขอบอาจรองรับได้ไม่เพียงพอ
ข้อแลกเปลี่ยนมีดังนี้:
-
ใช้เวลาพิมพ์นานขึ้น
-
ใช้วัสดุมากขึ้น
-
พื้นผิวด้านล่างหยาบขึ้น
-
ต้องเก็บงานเพิ่มเติม
-
ขนาดอาจเปลี่ยนแปลง
ไม่ควรใช้แพเพื่อตบตาว่าแผ่นพิมพ์สกปรก ปรับระดับไม่ถูกต้อง หรือเลเยอร์แรกมีปัญหา
ควรใช้ชิลด์กันลมเมื่อใด
ชิลด์กันลมคือผนังที่พิมพ์ล้อมรอบโมเดลเพื่อลดลมที่ไม่พึงประสงค์
อาจช่วยได้กับ:
-
ABS
-
ASA
-
วัสดุที่มีส่วนผสมของ PC
-
ชิ้นงานขนาดใหญ่บนเครื่องพิมพ์แบบเปิด
-
โมเดลที่วางใกล้บริเวณซึ่งมีลมภายในห้องพัดผ่านอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้
ชิลด์กันลมช่วยจัดการสภาพแวดล้อมด้านความร้อน ส่วนขอบช่วยเพิ่มพื้นที่สัมผัส ในบางกรณีควรใช้ทั้งสองอย่าง เพราะแก้ปัญหาคนละด้าน
ตรวจสอบการออกแบบโมเดล
หากขอบฐานทำงานได้ถูกต้อง แต่ชิ้นงานยังเกิดแรงเค้นมากเกินไป ให้ตรวจสอบสิ่งต่อไปนี้:
-
มุมเหลี่ยมคม
-
ผนังตรงยาว
-
ส่วนเปลี่ยนผ่านจากหนาเป็นบาง
-
พื้นชิ้นงานทึบขนาดใหญ่
-
ครีบเสริมแรงที่ไม่สมมาตร
-
เติมเนื้อแน่นบริเวณใกล้ฐาน
-
ส่วนประกอบภายในที่ดึงมุมหนึ่งเข้าด้านใน
การเปลี่ยนแปลงที่อาจทำได้ ได้แก่:
-
ลบมุมฐานให้โค้งมน
-
เพิ่มช่วงเปลี่ยนผ่านของผนังอย่างค่อยเป็นค่อยไป
-
แบ่งชิ้นงานขนาดใหญ่
-
ปรับทิศทางของโมเดลใหม่
-
ปรับสมดุลครีบเสริมแรงภายใน
-
ลดปริมาตรเนื้อทึบส่วนเกิน
-
เพิ่มจุดยึดมุมที่ถอดออกได้
ต้องตรวจสอบการเปลี่ยนแปลงโครงสร้างทุกอย่างให้สอดคล้องกับน้ำหนักที่ชิ้นงานต้องรับและการใช้งานตามวัตถุประสงค์
ข้อควรพิจารณาเกี่ยวกับวัสดุ
PLA
หาก PLA ทำให้ขอบฐานที่เชื่อมต่ออย่างถูกต้องยังไม่อยู่ติด ให้ตรวจสอบความสะอาดของแท่นพิมพ์ การปรับเทียบชั้นแรก ลมโกรก และรูปทรงแบนขนาดใหญ่ก่อนเพิ่มการยึดเกาะ
PETG
PETG อาจยึดติดกับพื้นผิวบางชนิดได้แน่น ใช้แท่นพิมพ์หรือวิธีช่วยให้ปลดชิ้นงานตามที่แนะนำ เพื่อป้องกันไม่ให้พื้นผิวแท่นพิมพ์เสียหาย
ABS และ ASA
ขอบฐานเพียงอย่างเดียวอาจไม่สามารถชดเชยความแตกต่างของอุณหภูมิในชิ้นงานขนาดใหญ่ได้ การควบคุมสภาพแวดล้อมและเลือกวิธีระบายความร้อนที่เหมาะสมมักเป็นสิ่งสำคัญ
PC
เส้นพลาสติกที่ทำจาก PC อาจเกิดแรงเค้นจากการหดตัวสูง ตรวจสอบว่าเครื่องพิมพ์ พื้นผิวพิมพ์ และห้องพิมพ์เหมาะกับวัสดุสูตรนั้นโดยเฉพาะ
TPU
TPU มักมีโอกาสเกิดการโก่งงอของมุมที่แข็งน้อยกว่า แต่วางชั้นแรกไม่สำเร็จหรือแท่นพิมพ์ปนเปื้อนก็ยังทำให้ขอบฐานและโมเดลหลุดออกได้
วัสดุที่ทำจาก PA และไนลอน
ข้อกำหนดของวัสดุแต่ละสูตรแตกต่างกันอย่างมาก โปรดปฏิบัติตามคำแนะนำของผู้จำหน่ายแต่ละรายอย่างเคร่งครัดในเรื่องการทำให้แห้ง การเตรียมพื้นผิว อุณหภูมิ และสภาพแวดล้อมภายในตู้ครอบ
เปรียบเทียบตัวเลือกวัสดุได้ใน คอลเลกชันเส้นพลาสติกสำหรับเครื่องพิมพ์ 3D ของ INKCLOUD.
ตารางวิเคราะห์ปัญหาขอบฐาน
| สิ่งที่สังเกตเห็น | ปัญหาที่อาจเกิดขึ้น | สิ่งที่ควรทำเป็นอันดับแรก |
|---|---|---|
| ขอบฐานและชิ้นงานยกขึ้นพร้อมกัน | พื้นผิวสัมผัสบนแท่นพิมพ์ยึดเกาะไม่สำเร็จ | ทำความสะอาดและปรับเทียบใหม่ |
| ขอบฐานแบนราบ แต่โมเดลหลุดออก | ช่องว่างที่จุดเชื่อมต่อหรือแรงเค้นในโมเดล | ตรวจสอบระยะห่างของขอบฐานและภาพตัวอย่างหลังแบ่งชั้น |
| เส้นขอบฐานยังแยกออกจากกัน | ปรับเทียบชั้นแรก | ตรวจสอบระยะห่างระหว่างหัวฉีดกับแท่นพิมพ์ |
| ขอบฐานม้วนงอก่อนเริ่มพิมพ์โมเดล | ปัญหาเกี่ยวกับอัตราการไหล พื้นผิว หรืออุณหภูมิ | หยุดและแก้ไขชั้นแรก |
| ยกขึ้นเพียงมุมเดียว | การไหลเวียนของอากาศเฉพาะจุด พื้นที่บนแท่นพิมพ์ หรือรูปทรง | หมุนโมเดล |
| ฐานยังติดอยู่ แต่ผนังโค้งงอ | การบิดเบี้ยวจากความร้อนหรือโครงสร้าง | ตรวจสอบการระบายความร้อนและการออกแบบ |
| ขอบฐานที่กว้างมากก็ยังไม่ช่วย | สาเหตุหลักไม่ใช่ความกว้างของขอบฐาน | ตรวจสอบสภาพแวดล้อมและวัสดุ |
| ถอดขอบฐานออกยาก | การยึดเกาะอาจแน่นเกินไป | ปรับระยะห่างอย่างระมัดระวัง |
ลำดับการแก้ปัญหาอย่างเป็นระบบ
ทำตามลำดับนี้เพื่อหลีกเลี่ยงการเปลี่ยนแปลงที่ไม่จำเป็น:
-
เก็บขอบที่พิมพ์ล้มเหลวไว้และถ่ายภาพด้านล่าง
-
ตรวจสอบว่าขอบยังเชื่อมติดกับโมเดลหรือไม่
-
ตรวจสอบชั้นแรกในภาพตัวอย่างของโปรแกรมสไลซ์
-
ทำความสะอาดและปรับเทียบแผ่นพิมพ์ใหม่
-
พิมพ์ทดสอบขอบชิ้นเล็ก
-
ปรับระยะห่างให้ถูกต้องหากจำเป็น
-
พิมพ์ซ้ำโดยใช้ความกว้างขอบเท่าเดิม
-
เพิ่มความกว้างเมื่อจุดสัมผัสยึดติดได้ดีแล้วเท่านั้น
-
เพิ่มแถบยึดเฉพาะจุดสำหรับมุมที่มีปัญหา
-
หากขอบยังล้มเหลว ให้แก้ไขการไหลเวียนอากาศ การระบายความร้อน หรือความเค้นของโมเดล
เปลี่ยนทีละปัจจัยและบันทึกผลลัพธ์
คำถามที่พบบ่อย
ทำไมงานพิมพ์ของฉันยังโก่งงอแม้ใช้ขอบกว้าง?
ขอบอาจยึดติดไม่ดี ไม่เชื่อมต่อกับโมเดล หรือไม่สามารถต้านความเค้นจากความร้อนที่รุนแรงได้ ความกว้างเป็นเพียงปัจจัยหนึ่งเท่านั้น
ควรเว้นช่องว่างระหว่างขอบกับโมเดลหรือไม่?
โปรแกรมสไลซ์บางโปรแกรมอนุญาตให้เว้นระยะห่างเพื่อให้แกะชิ้นงานได้ง่ายขึ้น โดยทั่วไป หากเว้นระยะห่างมากขึ้น ขอบก็จะยึดโมเดลไว้ได้น้อยลง
ทำไมโมเดลจึงยกขึ้น แต่ขอบยังแบนอยู่?
จุดเชื่อมต่อระหว่างขอบกับโมเดลอาจไม่แข็งแรงพอ หรือโมเดลอาจบิดงอเหนือชั้นแรก
ทำไมขอบจึงยกขึ้นพร้อมกับโมเดล?
จุดสัมผัสกับพื้นผิวแท่นพิมพ์ล้มเหลว ตรวจสอบการทำความสะอาด การปรับเทียบ ความเข้ากันได้ของแผ่นพิมพ์ อุณหภูมิฐานพิมพ์ และการไหลเวียนอากาศ
ควรใช้ขอบที่กว้างที่สุดเท่าที่ทำได้หรือไม่?
ไม่เสมอไป เริ่มจากพิมพ์ขอบให้ถูกต้องและเชื่อมติดกันก่อน จากนั้นค่อยเพิ่มความกว้างทีละขั้นอย่างควบคุมได้
หูเมาส์ดีกว่าขอบหรือไม่?
วิธีนี้อาจมีประสิทธิภาพมากกว่าเมื่อมีปัญหาเฉพาะบางมุม ขอบแบบเต็มจะช่วยรองรับอย่างต่อเนื่องรอบขอบเขตที่กว้างกว่า
แพช่วยป้องกันการโก่งงอได้แน่นอนหรือไม่?
ไม่ได้ แพอาจช่วยเพิ่มการรองรับและกระจายความร้อน แต่ความเค้นจากความร้อนที่รุนแรงหรือพื้นผิวแท่นพิมพ์ที่ไม่เหมาะสมก็ยังทำให้ชิ้นงานล้มเหลวได้
ใช้กาวทำให้ขอบแข็งแรงขึ้นได้ไหม?
กาวที่เหมาะสมอาจช่วยกับวัสดุและพื้นผิวบางประเภทที่ใช้ร่วมกันได้ แต่ควรใช้เมื่อมีคำแนะนำเท่านั้น กาวบางชนิดยังทำหน้าที่เป็นชั้นปลดชิ้นงานเพื่อปกป้องพื้นผิวด้วย
รายการตรวจสอบขอบขั้นสุดท้าย
ก่อนพิมพ์อีกครั้ง ให้ตรวจสอบว่า:
-
ระบุประเภทความล้มเหลวของขอบแล้ว
-
พื้นผิวแท่นพิมพ์สะอาดและเข้ากันได้กับวัสดุ
-
ปรับเทียบชั้นแรกอย่างถูกต้องแล้ว
-
เส้นขอบเชื่อมต่อกันเป็นแผ่นต่อเนื่อง
-
ขอบสัมผัสกับโมเดลในภาพตัวอย่างหลังสไลซ์
-
ระยะห่างไม่มากเกินไป
-
ความกว้างของขอบเหมาะกับพื้นที่ฐาน
-
การไหลเวียนอากาศและการระบายความร้อนเหมาะกับวัสดุ
-
พิจารณาใช้แถบยึดเฉพาะมุมแล้ว
-
โมเดลไม่ได้สร้างความเค้นจากความร้อนที่หลีกเลี่ยงได้
ขอบช่วยถ่ายแรงจากโมเดลที่หดตัวไปยังพื้นที่สัมผัสชั้นแรกที่ใหญ่ขึ้น หากจุดเชื่อมต่อด้านใดด้านหนึ่งไม่แข็งแรง การทำขอบให้กว้างขึ้นก็ไม่ช่วยแก้ปัญหาที่แท้จริง