พิมพ์ 3D แล้วชิ้นส่วนไม่ติดกันใช่ไหม? มาวิเคราะห์สาเหตุที่ยึดติดไม่สำเร็จกัน

งานพิมพ์ 3D ที่ยึดติดกันไม่แน่นอาจเกิดจากการเชื่อมประสานระหว่างชั้นที่อ่อนแอ เส้นพลาสติกที่ถูกอัดออกมาน้อยเกินไป อินฟิลแยกออกจากผนัง วัสดุที่เข้ากันไม่ได้ หรือข้อต่อที่ประกอบไว้เสียหาย คู่มือนี้จะช่วยให้คุณระบุจุดเชื่อมต่อที่มีปัญหาก่อนเปลี่ยนการตั้งค่า

By XUCHUN

พิมพ์ 3D แล้วชิ้นส่วนไม่ติดกันใช่ไหม? มาวิเคราะห์สาเหตุที่ยึดติดไม่สำเร็จกัน

XUCHUN

งานพิมพ์ 3D ยึดติดกันไม่อยู่ใช่ไหม? หาสาเหตุของการยึดเกาะที่เสียหาย

เมื่อ งานพิมพ์ 3D ยึดติดกันไม่อยู่คำถามแรกที่ควรถามคือ: พื้นผิวส่วนใดกำลังแยกออกจากกัน?

คำนี้ใช้เรียกปัญหาหลายอย่างที่แตกต่างกันได้:

  1. ชั้นงานพิมพ์แยกออกในแนวนอน

  2. เส้นพลาสติกที่พิมพ์อยู่ติดกันหลอมรวมกันไม่ติด

  3. อินฟิลแยกออกจากผนังด้านนอก

  4. ชิ้นส่วนสองชิ้นที่พิมพ์แยกกันยึดติดกันไม่อยู่ตรงรอยต่อที่ประกอบเข้าด้วยกัน

  5. วัสดุต่างชนิดกันยึดเกาะไม่ติดในการพิมพ์หลายวัสดุ

ความเสียหายเหล่านี้อาจดูคล้ายกันหลังชิ้นงานแตก แต่ไม่ได้มีวิธีแก้แบบเดียวที่ใช้ได้กับทุกกรณี การเพิ่มอุณหภูมิหัวฉีดอาจช่วยแก้ปัญหาการยึดเกาะระหว่างชั้นบางประเภทได้ แต่ไม่ช่วยแก้ช่องว่างระหว่างชิ้นส่วนที่ประกอบกันซึ่งกว้างเกินไป หรือการใช้กาวที่ไม่เหมาะสม

เริ่มจากตรวจสอบพื้นผิวที่แตกหัก

ระบุจุดยึดเกาะที่เสียหาย

พื้นผิวที่แตกหัก ลักษณะที่อาจพบ บริเวณแรกที่ควรตรวจสอบ
ระหว่างชั้นแนวนอนที่สมบูรณ์ รอยแยกเรียบและแบน อุณหภูมิ การระบายความร้อน และความเค้นจากความร้อน
ระหว่างเส้นพลาสติกที่พิมพ์แต่ละเส้น พื้นผิวมีรูพรุนหรือเห็นช่องว่าง การอัดเส้นพลาสติกน้อยเกินไปและความสม่ำเสมอของการไหล
ระหว่างอินฟิลกับผนัง ลวดลายด้านในแยกออกจากเปลือกนอก การซ้อนทับของอินฟิลและแนวการพิมพ์
ระหว่างชิ้นส่วนที่พิมพ์แยกกัน รอยต่อเปิดออกขณะที่ชิ้นส่วนยังคงสมบูรณ์ ความพอดี การเตรียมพื้นผิว และการออกแบบรอยต่อ
ระหว่างวัสดุสองชนิด รอยแยกเป็นไปตามขอบเขตระหว่างวัสดุ ความเข้ากันได้ของวัสดุและการตั้งค่ารอยต่อ
ขวางชั้นงานพิมพ์ รอยแตกขรุขระที่พาดผ่านหลายชั้น การออกแบบชิ้นส่วน ความหนาของผนัง และทิศทางของแรง

อย่าวินิจฉัยปัญหาจากภายนอกเพียงอย่างเดียว หากทำได้ ให้เก็บพื้นผิวแตกหักทั้งสองด้านไว้ และถ่ายภาพก่อนขัด ติดกาว หรือทดสอบเพิ่มเติม

ปัญหา 1: ชั้นงานพิมพ์แยกออกจากกัน

การแยกในแนวนอนมักเรียกว่าการแยกชั้นหรือการล่อน เกิดขึ้นเมื่อการยึดเกาะระหว่างชั้นที่พิมพ์อ่อนกว่าแรงที่กระทำต่อชิ้นงาน

ปัจจัยที่พบบ่อย

  • อุณหภูมิหัวฉีดไม่เหมาะกับเส้นพลาสติก

  • ระบายความร้อนชิ้นงานมากเกินไป

  • มีกระแสลมเย็นรอบชิ้นงานพิมพ์

  • พิมพ์เร็วกว่าที่ฮอตเอนด์จะหลอมวัสดุได้อย่างสม่ำเสมอ

  • การอัดเส้นพลาสติกออกมาน้อยกว่าที่กำหนดเป็นช่วงๆ

  • หัวฉีดอุดตันบางส่วน

  • โปรไฟล์เส้นพลาสติกไม่ถูกต้อง

  • เส้นพลาสติกได้รับผลกระทบจากความชื้นหรือเสื่อมสภาพ

  • ความหนาของโมเดลเปลี่ยนแปลงอย่างฉับพลัน

  • แรงที่กระทำขวางแนวเส้นที่พิมพ์ แทนที่จะกระทำไปตามแนวเส้น

เอกสารอย่างเป็นทางการของ Prusa อธิบายว่าชั้นงานพิมพ์อาจแยกออกจากกันเมื่อแรงจากการเย็นตัวมีมากกว่าความแข็งแรงของการยึดเกาะระหว่างชั้น โดยระบุว่าอุณหภูมิ การระบายความร้อน และความเสถียรของสภาพแวดล้อมเป็นตัวแปรสำคัญ

ข้อมูลอ้างอิง: คู่มือการแยกและแตกของชั้นงานพิมพ์ Prusa

การทดสอบการยึดเกาะระหว่างชั้นอย่างเป็นระบบ

  1. ยืนยันว่าโปรไฟล์สไลเซอร์ตรงกับเครื่องพิมพ์ หัวฉีด และวัสดุ

  2. พิมพ์ชิ้นทดสอบแนวตั้งขนาดเล็กโดยใช้โปรไฟล์ปัจจุบัน

  3. ตรวจดูช่องว่าง รอยแตก และพื้นผิวที่ไม่สม่ำเสมอ

  4. เปลี่ยนตัวแปรสำคัญเพียงตัวเดียว

  5. พิมพ์ชิ้นทดสอบเดิมซ้ำในแนววางเดิม

  6. เปรียบเทียบตำแหน่งที่ชิ้นงานเสียหายและแรงที่ต้องใช้ในการหัก

เริ่มจากช่วงอุณหภูมิที่ผู้จำหน่ายเส้นพลาสติกแนะนำ อย่าใช้อุณหภูมิที่เลือกขึ้นเองโดยอ้างอิงจากวัสดุหรือเครื่องพิมพ์อื่น

หากการเพิ่มอุณหภูมิช่วยให้การยึดเกาะดีขึ้น ให้ตรวจสอบว่าไม่ได้ทำให้เกิดเส้นใยย้อย การเสียรูปของส่วนยื่น หรือการเปลี่ยนแปลงของขนาดที่ยอมรับไม่ได้ เป้าหมายคือโปรไฟล์ที่สมดุล ไม่ใช่อุณหภูมิที่สูงที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้

ปัญหาที่ 2: เส้นพลาสติกแต่ละเส้นไม่ยึดติดกัน

บางครั้งชิ้นงานไม่ได้แยกออกตามชั้นใดชั้นหนึ่งอย่างเรียบตรง แต่พื้นผิวที่แตกจะดูมีรูพรุน และเส้นพลาสติกแต่ละเส้นแยกออกจากกันได้ง่าย

รูปแบบนี้อาจบ่งชี้ว่ามีการจ่ายวัสดุไม่เพียงพอ

สัญญาณของการอัดรีดไม่พอ

  • มีช่องว่างให้เห็นระหว่างเส้นขอบ

  • ผนังบางหรือไม่สมบูรณ์

  • เส้นขาดเป็นช่วงๆ

  • พื้นผิวด้านบนขรุขระและมีรูพรุน

  • เส้นอินฟิลขาดก่อนถึงผนัง

  • ตัวอัดรีดมีเสียงคลิกหรือบด

  • ความกว้างของเส้นไม่สม่ำเสมอ

  • เกิดจุดอ่อนแบบเดียวกันที่ระดับความสูงหลายจุด

สาเหตุที่เป็นไปได้ ได้แก่:

  • การอุดตันบางส่วน

  • เส้นพลาสติกลื่นที่ตัวอัดรีด

  • ความเร็วในการพิมพ์สูงเกินไป

  • อัตราการไหลหรือตัวคูณการอัดรีดไม่ถูกต้อง

  • เส้นทางเดินเส้นพลาสติกอุดตัน

  • เส้นผ่านศูนย์กลางของเส้นพลาสติกในโปรไฟล์ไม่ถูกต้อง

  • อุณหภูมิหัวฉีดต่ำเกินไปสำหรับอัตราการไหลที่ต้องการ

  • หัวฉีดเสียหายหรือไม่เหมาะสม

คำแนะนำของ Prusa เกี่ยวกับการอัดรีดไม่พอระบุว่า วัสดุที่ขาดไปอาจทำให้เกิดช่องว่างภายในชั้นที่พิมพ์และระหว่างชั้นที่พิมพ์ เอกสารเกี่ยวกับตัวคูณการอัดรีดก็แนะนำให้ปรับเทียบ แทนที่จะเพิ่มอัตราการไหลโดยไม่ไตร่ตรอง

เอกสารอ้างอิง:

อย่าเพิ่มอัตราการไหลโดยไม่ตรวจสอบ

อัตราการไหลที่สูงขึ้นอาจช่วยปิดช่องว่างที่เกิดจากการอัดรีดไม่พอจริง แต่การไหลที่มากเกินไปอาจทำให้เกิด:

  • ผนังโป่ง

  • พื้นผิวด้านบนขรุขระ

  • ขนาดคลาดเคลื่อน

  • วัสดุสะสมตัว

  • หัวฉีดชนชิ้นงาน

  • ชิ้นส่วนที่พิมพ์แยกกันประกอบเข้าด้วยกันไม่พอดี

ตรวจสอบหัวฉีด เส้นทางเดินเส้นพลาสติก และความสม่ำเสมอของเส้นที่พิมพ์จริง ก่อนเปลี่ยนตัวคูณการอัดรีด

ปัญหาที่ 3: อินฟิลไม่ยึดติดกับผนัง

หากเปลือกด้านนอกยังคงสมบูรณ์ แต่โครงสร้างด้านในแยกออกจากเปลือก ให้ตรวจสอบเส้นทางการพิมพ์ที่แบ่งชั้นแล้วและรอยต่อระหว่างผนังกับอินฟิล

สาเหตุที่เป็นไปได้ ได้แก่:

  • การซ้อนทับของอินฟิลไม่เพียงพอ

  • การอัดรีดต่ำ

  • พิมพ์อินฟิลเร็วเกินไป

  • ความแตกต่างอย่างมากระหว่างปริมาณการไหลของอินฟิลกับผนัง

  • ความหนาแน่นของอินฟิลต่ำมาก

  • ผนังหรืออินฟิลที่ Slicer ละไว้

  • โมเดลที่มีรูปทรงเรขาคณิตบางหรือไม่ถูกต้อง

ตรวจสอบตัวอย่างก่อนพิมพ์ใน Slicer

ซูมเข้าไปยังจุดที่เส้นอินฟิลแต่ละเส้นบรรจบกับผนังด้านใน

ตรวจสอบว่า:

  • อินฟิลเติมเต็มจนถึงผนัง

  • เส้นไม่ได้สิ้นสุดลงในพื้นที่ว่าง

  • โมเดลมีความหนาของผนังเพียงพอ

  • ลักษณะชิ้นงานที่บางไม่หายไป

  • ความกว้างของเส้นที่เลือกเหมาะกับหัวฉีดและโมเดล

  • มีอินฟิลอยู่ที่ระดับความสูงซึ่งเกิดความเสียหาย

UltiMaker Cura มีการตั้งค่าระยะซ้อนทับของอินฟิล ซึ่งกำหนดว่าอินฟิลกับผนังด้านในจะซ้อนทับกันมากน้อยเพียงใด เอกสารระบุว่าโดยทั่วไปการเพิ่มระยะซ้อนทับจะช่วยให้ยึดติดกันดีขึ้น แต่เตือนว่าหากซ้อนทับมากเกินไป อาจมองเห็นได้จากพื้นผิวด้านนอก

ข้อมูลอ้างอิง: การตั้งค่าอินฟิลใน UltiMaker Cura

ปรับค่าเพียงเล็กน้อย

อย่าเพิ่มค่าระยะซ้อนทับเป็นค่าสูงมากในทันที

ทดสอบตามลำดับนี้:

  1. ตรวจสอบว่าการอัดรีดสม่ำเสมอ

  2. ตรวจดูภาพตัวอย่างเพื่อยืนยันว่าผนังสัมผัสกันจริง

  3. ลดความเร็วอินฟิลที่สูงเกินไปหากจำเป็น

  4. เพิ่มระยะซ้อนทับทีละเล็กน้อย

  5. พิมพ์ส่วนเดิมซ้ำ

  6. ตรวจสอบทั้งการยึดติดด้านในและคุณภาพผนังด้านนอก

การเพิ่มความหนาแน่นของอินฟิลโดยรวมไม่ใช่วิธีแก้ที่ดีที่สุดเสมอไป การเพิ่มอินฟิลไม่ได้รับประกันว่าผนังจะยึดติดกันแน่นขึ้น หากแนวพิมพ์ยังสิ้นสุดก่อนถึงเปลือกชิ้นงาน

ปัญหาที่ 4: ชิ้นงานพิมพ์แยกกันสองชิ้นยึดติดกันไม่อยู่

การเชื่อมชิ้นงานพิมพ์สองชิ้นเข้าด้วยกันต่างจากการเพิ่มการยึดเกาะระหว่างชั้นขณะพิมพ์ รอยต่ออาจอาศัยสิ่งต่อไปนี้:

  • กาว

  • สกรูหรืออินเสิร์ต

  • ข้อต่อแบบสแนป

  • หมุด

  • รอยประกบหางเหยี่ยว

  • ส่วนประกบแบบลิ้นและร่อง

  • การเชื่อมด้วยความร้อนหรือสารเคมี

  • การประกบแบบเสียดทานหรืออัดแน่น

โดยทั่วไป รอยต่อแบบชนผิวเรียบที่ไม่มีส่วนช่วยกำหนดตำแหน่งจะไวต่อการจัดแนว สภาพพื้นผิว และแรงที่กระทำมากกว่ารอยต่อที่มีส่วนประกบยึดกัน

ตรวจสอบรอยต่อหลังเกิดความเสียหาย

ตรวจดูพื้นผิวทั้งสองด้าน

  • กาวติดอยู่เพียงด้านเดียว: การยึดเกาะกับอีกพื้นผิวหนึ่งอาจไม่ดี

  • กาวหลุดจากทั้งสองด้านอย่างเรียบสะอาด: อาจมีสิ่งปนเปื้อนหรือวัสดุที่ใช้เข้ากันไม่ได้

  • กาวยังคงสภาพเดิม แต่ชิ้นงานพิมพ์แตก: รอยต่ออาจแข็งแรงกว่าส่วนพิมพ์ที่อยู่โดยรอบ

  • สัมผัสกันเฉพาะขอบ: ชิ้นส่วนอาจบิดงอหรือมีขนาดไม่ถูกต้อง

  • ชิ้นงานโยกก่อนประกอบ: ผิวที่ประกบกันอาจไม่เรียบ

  • หมุดใส่เข้าไปได้ไม่สุด: ค่าความคลาดเคลื่อนหรือฐานบานอาจทำให้ประกบชิ้นส่วนได้ไม่สนิท

เตรียมผิวสัมผัส

ขั้นตอนการเตรียมเบื้องต้นมีดังนี้:

  1. ลองประกอบชิ้นส่วนก่อนติดตั้งจริง

  2. ตรวจสอบว่าพื้นที่ทั้งหมดที่ต้องการสัมผัสกันแนบสนิท

  3. กำจัดครีบและรอยจากส่วนรองรับ

  4. ปรับระดับหรือขัดผิวสัมผัสที่ไม่เรียบเล็กน้อยเมื่อเหมาะสม

  5. กำจัดฝุ่น น้ำมัน และสิ่งปนเปื้อน

  6. ทดสอบกาวกับเศษวัสดุชนิดเดียวกัน

  7. ยึดชิ้นส่วนให้อยู่ในแนวเดียวกันตลอดระยะเวลาการบ่มที่ระบุไว้สำหรับกาว

  8. อย่าออกแรงกับข้อต่อก่อนกาวจะแห้งสนิท

แนวทางการออกแบบของ Prusa แนะนำให้ใช้พื้นผิวที่เรียบ สะอาด และปราศจากคราบไขมันเมื่อติดกาวชิ้นส่วนที่พิมพ์ นอกจากนี้ยังแนะนำว่าหมุดจัดแนวช่วยให้วางตำแหน่งได้แม่นยำและเพิ่มความแข็งแรงของข้อต่อ

ข้อมูลอ้างอิง: แนวทางการออกแบบโดยคำนึงถึงการพิมพ์ 3D ของ Prusa

ความเข้ากันได้ของกาวขึ้นอยู่กับชนิดของพลาสติกและสูตรของกาว ปฏิบัติตามคำแนะนำด้านความปลอดภัย การระบายอากาศ และความเข้ากันได้กับวัสดุจากผู้ผลิตกาว อย่าคิดว่ากาวชนิดเดียวใช้ได้กับ PLA, PETG, ABS, ASA, TPU, PA และวัสดุผสมสารเติมแต่ง

ปัญหาที่ 5: วัสดุที่พิมพ์ต่างชนิดกันยึดติดกันไม่ได้

รอยต่อระหว่างวัสดุหลายชนิดเป็นตัวแปรเพิ่มอีกอย่างหนึ่ง: พลาสติกทั้งสองชนิดอาจไม่เกิดการยึดติดด้วยความร้อนที่เชื่อถือได้

อาการที่อาจพบ ได้แก่:

  • แยกออกจากกันตรงรอยเปลี่ยนสีหรือวัสดุพอดี

  • วัสดุชนิดหนึ่งลอกออกจากอีกชนิดหนึ่ง

  • รอยต่อเรียบและมันวาว โดยแทบไม่มีส่วนที่ประสานกัน

  • เกิดช่องว่างหลังเปลี่ยนหัวพิมพ์

  • ยึดติดไม่แข็งแรงเฉพาะช่วงเริ่มต้นของส่วนวัสดุใหม่แต่ละส่วน

ตรวจสอบ:

  • วัสดุทั้งสองชนิดออกแบบมาให้ยึดติดกันหรือไม่

  • โปรไฟล์ของวัสดุทั้งสองชนิดถูกต้องหรือไม่

  • หัวฉีดที่ไม่ได้ใช้งานมีเส้นพลาสติกไหลซึมหรือปนเปื้อนบริเวณรอยต่อหรือไม่

  • หัวฉีดที่กำลังใช้งานถูกไล่เส้นพลาสติกจนเต็มแล้วหรือไม่

  • บริเวณรอยต่อมีส่วนซ้อนทับหรือมีลักษณะประสานกันทางกลเพียงพอหรือไม่

  • ช่วงอุณหภูมิเหมาะกับวัสดุทั้งสองชนิดหรือไม่

  • ลำดับการเปลี่ยนหัวพิมพ์ทำให้เกิดช่วงรอให้เย็นลงหรือไม่

อย่าคิดว่าวัสดุสองชนิดจะยึดติดกันได้เพียงเพราะพิมพ์ได้ด้วยเครื่องเดียวกัน

หากไม่มีข้อมูลความเข้ากันได้ที่เชื่อถือได้ ให้พิมพ์ชิ้นทดสอบข้อต่อซ้อนหรือข้อต่อประสานกันชิ้นเล็ก ๆ ก่อนใช้วัสดุคู่นั้นกับชิ้นส่วนที่ใช้งานได้จริง

สภาพและความสม่ำเสมอของวัสดุ

แม้ตั้งค่าถูกต้อง การยึดเกาะก็อาจไม่แข็งแรง หากการอัดรีดเปลี่ยนแปลงระหว่างพิมพ์

สังเกตอาการต่อไปนี้:

  • มีเสียงปะทุหรือเกิดฟอง

  • การอัดรีดหยาบหรือมีฟอง

  • ความกว้างของเส้นพิมพ์เปลี่ยนแปลง

  • เกิดเส้นใยยืดมากเกินไปพร้อมกับผนังชิ้นงานที่อ่อนแอ

  • เส้นพลาสติกถูกเฟืองบด

  • การเคลื่อนที่ของม้วนเส้นพลาสติกติดขัดหรือถูกจำกัด

  • มีการเปลี่ยนแปลงอย่างฉับพลันหลังจากวางม้วนเส้นพลาสติกทิ้งไว้ให้สัมผัสอากาศ

อาการเหล่านี้ไม่ได้ยืนยันว่ามีความชื้นด้วยตัวเอง แต่เป็นเหตุให้ควรตรวจสอบสภาพการจัดเก็บ เส้นทางเดินของเส้นพลาสติก สภาพหัวฉีด และความสม่ำเสมอในการอัดรีด

ดูชนิดและสีของเส้นพลาสติกที่มีจำหน่ายได้ที่ คอลเลกชันเส้นพลาสติก INKCLOUD ใช้คำแนะนำสำหรับวัสดุแต่ละชนิดโดยเฉพาะ แทนการใช้โปรไฟล์เดียวกับเส้นพลาสติกทุกตระกูล

การวางแนวชิ้นงานมีความสำคัญ

ชิ้นงาน FDM ขึ้นอยู่กับทิศทางการพิมพ์ ชิ้นส่วนอาจแข็งแรงตามแนวเส้นที่พิมพ์ลงไป แต่จะอ่อนแอกว่าเมื่อแรงดึงแยกชั้นออกจากกัน

ก่อนพิมพ์ชิ้นส่วนที่ใช้งานได้จริง ให้ระบุ:

  • ทิศทางการรับแรงที่คาดไว้

  • ชิ้นส่วนจะงอตรงจุดใด

  • สกรูหรือเดือยออกแรงที่จุดใด

  • มีส่วนคอดบางพาดผ่านขอบเขตระหว่างชั้นหรือไม่

  • รอยต่อจะรับแรงดึง แรงเฉือน หรือแรงลอก

การปรับปรุงการออกแบบที่อาจทำได้ ได้แก่:

  • หมุนโมเดลให้แนวแรงหลักไปตามแนวเส้นที่พิมพ์

  • เพิ่มส่วนโค้งมนรอบจุดเปลี่ยนรูปทรงฉับพลัน

  • เพิ่มความหนาของผนังในบริเวณที่ชิ้นส่วนรับแรง

  • ใช้ครีบหรือแผ่นค้ำยัน

  • เพิ่มพื้นที่ยึดติด

  • เปลี่ยนรอยต่อแนวเรียบให้เป็นรอยต่อแบบซ้อนทับ

  • เพิ่มเดือยหรือร่องล็อกเพื่อให้ยึดติดกันด้วยกลไก

  • ย้ายรอยต่อให้อยู่ห่างจากบริเวณที่รับแรงสูงสุด

การเพิ่มวัสดุเติมด้านในไม่ได้ช่วยชดเชยทิศทางการวางที่ไม่เหมาะสมหรือรูปทรงรอยต่อที่อ่อนแอได้เสมอไป

ขั้นตอนการทดสอบการยึดเกาะ 4 แบบ

แทนที่จะพิมพ์ชิ้นส่วนทั้งหมดใหม่ ให้ใช้ตัวอย่างทดสอบแบบเจาะจงสี่ชิ้น

การทดสอบที่ 1: หอทดสอบการยึดเกาะระหว่างชั้น

ใช้เปรียบเทียบอุณหภูมิ การระบายความร้อน และความเสถียรของสภาพแวดล้อม

การทดสอบที่ 2: ตัวอย่างการไหลแบบผนังชั้นเดียว

ใช้ตรวจสอบความกว้างของเส้นและการอัดรีดต่ำที่อาจเกิดขึ้น

การทดสอบที่ 3: ลูกบาศก์วัสดุเติมด้านในแบบเปิด

ใช้โมเดลที่เอาผนังออกบางส่วน เพื่อให้ตรวจสอบจุดสัมผัสระหว่างวัสดุเติมด้านในกับผนังได้

การทดสอบที่ 4: ชิ้นทดสอบการประกอบ

พิมพ์ชิ้นส่วนขนาดเล็กสองชิ้นโดยใช้ระยะห่าง ทิศทางพื้นผิว และการออกแบบรอยต่อแบบเดียวกับชิ้นส่วนสุดท้าย

บันทึก:

  • เครื่องพิมพ์และหัวฉีด

  • เส้นพลาสติก

  • ความสูงของชั้น

  • อุณหภูมิ

  • การระบายความร้อน

  • ความเร็ว

  • การตั้งค่าอัตราการไหล

  • ทิศทางการวาง

  • ประเภทรอยต่อ

  • ตำแหน่งที่เสียหาย

การทดสอบจะมีประโยชน์มากที่สุดเมื่อเปลี่ยนตัวแปรเพียงอย่างเดียวระหว่างตัวอย่างแต่ละชิ้น

ตารางวินิจฉัยอย่างรวดเร็ว

สิ่งที่สังเกตพบ ประเภทที่น่าจะเป็นไปได้ การตรวจสอบเบื้องต้นแบบควบคุม
รอยร้าวแนวนอนที่เรียบ การแยกชั้น อุณหภูมิ การระบายความร้อน และลมโกรก
รอยแตกเป็นรูพรุนและมีแนวเส้นที่ขาดหาย การอัดรีดต่ำ หัวฉีดและทางเดินเส้นพลาสติก
วัสดุเติมด้านในหลุดออกจากเปลือกด้านนอก จุดเชื่อมต่อระหว่างผนังกับวัสดุเติมด้านใน ดูตัวอย่างเส้นทางพิมพ์และการซ้อนทับของวัสดุเติมด้านใน
กาวยังติดอยู่บนชิ้นส่วนหนึ่ง ความเข้ากันได้ของพื้นผิวหรือกาว ทำความสะอาดและทดสอบชิ้นส่วนเหลือใช้
ชิ้นงานที่พิมพ์แตกข้างรอยต่อ การออกแบบชิ้นส่วนหรือทิศทางการพิมพ์ เสริมความแข็งแรงให้รูปทรงโดยรอบ
การแยกเกิดตามจุดเปลี่ยนวัสดุ รอยต่อระหว่างวัสดุหลายชนิด ความเข้ากันได้และการไล่เส้นพลาสติก
เกิดจุดอ่อนเพียงทิศทางเดียว ทิศทางการพิมพ์ จัดแนวเส้นทางพิมพ์ให้สอดคล้องกับแรงที่คาดว่าจะรับ
รอยต่อปิดไม่สนิท ความพอดีของขนาด วัดระยะห่างและกำจัดส่วนที่ขัดกัน

ข้อผิดพลาดที่พบบ่อย

เพิ่มอุณหภูมิโดยไม่ตรวจสอบการอัดรีด

หัวฉีดอุดตันบางส่วนหรือทางเดินเส้นพลาสติกติดขัด อาจยังทำให้วัสดุขาดหายได้แม้เพิ่มอุณหภูมิแล้ว

เพิ่มความหนาแน่นของวัสดุเติมด้านในแทนการเพิ่มระยะซ้อนทับ

การเพิ่มโครงสร้างภายในไม่ได้ช่วยซ่อมจุดเชื่อมต่อระหว่างวัสดุเติมด้านในกับผนังเสมอไป

คิดว่ารอยร้าวแนวนอนทุกจุดเกิดจากปัญหาอุณหภูมิ

ชั้นวัสดุที่หายไปเนื่องจากการอัดรีดต่ำเป็นช่วงๆ อาจดูคล้ายกับการแยกชั้น ตรวจสอบว่าวัสดุหายไปหรือมีชั้นที่สมบูรณ์สองชั้นแยกออกจากกัน

ติดกาวบนพื้นผิวที่ไม่ได้เตรียม

เศษวัสดุ ฝุ่น คราบไขมัน และผิวประกบที่บิดงอ อาจทำให้พื้นที่ยึดติดจริงลดลง

ใช้ข้อต่ออัดแน่นโดยไม่ทดสอบค่าความคลาดเคลื่อนที่เหมาะสม

การสวมที่แน่นเกินไปอาจทำให้ชั้นงานพิมพ์แตกขณะประกอบ

รับแรงที่ข้อต่อก่อนกาวแข็งตัวเต็มที่

กาวอาจรู้สึกว่าแข็งแรงแล้วก่อนที่จะถึงความแข็งแรงขั้นสุดท้ายตามที่ระบุไว้

เปลี่ยนอุณหภูมิ อัตราการไหล และการระบายความร้อนพร้อมกัน

หากชิ้นงานถัดไปดีขึ้น ก็ยังไม่ทราบสาเหตุที่แท้จริง

คำถามที่พบบ่อย

เหตุใดชั้นงานพิมพ์ 3D ของฉันจึงยึดติดกันไม่ดี?

จุดที่ควรตรวจสอบ ได้แก่ อุณหภูมิหัวฉีด การระบายความร้อนของชิ้นงาน ลมโกรก ความเร็วพิมพ์ ความสม่ำเสมอในการอัดเส้นพลาสติก และโปรไฟล์เส้นพลาสติกที่เลือก รอยแยกแนวราบเรียบบ่งชี้ปัญหาที่ต่างจากพื้นผิวเป็นรูพรุนและมีเส้นขาดหาย

อุณหภูมิหัวฉีดที่สูงขึ้นจะช่วยให้ชั้นยึดติดกันดีขึ้นเสมอหรือไม่?

ไม่ การเพิ่มอุณหภูมิอาจช่วยให้ยึดติดกันดีขึ้นภายในช่วงที่เหมาะสมกับวัสดุ แต่หากอุณหภูมิสูงเกินไป อาจทำให้คุณภาพพื้นผิว ความแม่นยำของขนาด และประสิทธิภาพในการพิมพ์ส่วนยื่นลดลง

เหตุใดไส้เติมจึงแยกออกจากผนัง?

ตรวจสอบในภาพตัวอย่างจากซอฟต์แวร์สไลเซอร์ว่าไส้เติมพิมพ์เชื่อมถึงผนังหรือไม่ การอัดเส้นพลาสติกน้อยเกินไป ความเร็วพิมพ์ไส้เติมสูงเกินไป หรือการซ้อนทับไม่เพียงพอ อาจเป็นปัจจัยร่วม

ทำอย่างไรให้ชิ้นส่วนที่พิมพ์สองชิ้นยึดติดกันแน่นขึ้น?

เตรียมพื้นผิวให้เหมาะสม ใช้กาวที่เข้ากันได้กับวัสดุ และออกแบบข้อต่อให้มีส่วนยึดเชิงกล เช่น หมุด ลิ่ม หรือส่วนซ้อนทับ ทดสอบการประกอบด้วยชิ้นทดสอบก่อน

เหตุใดชิ้นส่วนอัดประกบจึงแตกขณะประกอบ?

ระยะเผื่ออาจน้อยเกินไป ขอบบานจากความร้อนที่ฐานชิ้นงานอาจขัดขวางการสวม หรือแรงอาจกระทำข้ามแนวชั้นที่ยึดติดกันไม่แข็งแรง

สามารถพิมพ์เส้นพลาสติกต่างชนิดพร้อมกันได้หรือไม่?

เครื่องพิมพ์อาจพิมพ์วัสดุทั้งสองชนิดได้ แต่ไม่ได้หมายความว่าวัสดุจะยึดติดกันได้อย่างน่าเชื่อถือ ตรวจสอบความเข้ากันได้และทดสอบวัสดุที่ใช้ร่วมกันจริง

การเพิ่มไส้เติมเป็นวิธีที่ดีที่สุดในการทำให้ชิ้นงานแข็งแรงขึ้นหรือไม่?

ไม่เสมอไป ความหนาของผนัง การวางแนว การยึดติดระหว่างชั้น วัสดุที่เลือก และการออกแบบข้อต่อ อาจสำคัญกว่าสำหรับกรณีรับแรงบางรูปแบบ

รายการตรวจสอบขั้นสุดท้าย

ก่อนพิมพ์ชิ้นงานใหม่หรือประกอบชิ้นส่วนอีกครั้ง ให้ตรวจสอบว่า:

  • ระบุจุดเชื่อมต่อที่เสียหายได้อย่างชัดเจน

  • รอยแตกไม่ได้เกิดจากการขาดเส้นพลาสติกที่ถูกอัดออกมา

  • โปรไฟล์ที่ใช้งานอยู่ตรงกับวัสดุและหัวฉีด

  • การระบายความร้อนและสภาพแวดล้อมเหมาะกับเส้นพลาสติก

  • ในภาพตัวอย่างจากซอฟต์แวร์สไลเซอร์ ไส้เติมพิมพ์เชื่อมถึงผนัง

  • ปรับอัตราการไหลโดยอิงจากการทดสอบปรับเทียบ

  • การวางแนวชิ้นงานสอดคล้องกับทิศทางแรงที่คาดว่าจะเกิดขึ้น

  • พื้นผิวประกอบเรียบ สะอาด และประกบกันได้พอดี

  • กาวที่เลือกใช้เข้ากันได้กับวัสดุ

  • เปลี่ยนตัวแปรสำคัญเพียงอย่างเดียวต่อการทดสอบหนึ่งครั้ง

เมื่อ งานพิมพ์ 3D ยึดติดกันไม่ดี วิธีแก้จะขึ้นอยู่กับสิ่งที่ควรทำให้เกิดการยึดติด ได้แก่ ความร้อนระหว่างชั้นผิว การสัมผัสกันระหว่างแนวพิมพ์ ความเข้ากันได้ของวัสดุ หรือข้อต่อที่ออกแบบมาให้เชื่อมชิ้นส่วนแยกจากกัน

ก่อนหน้า ถัดไป
แสดงความคิดเห็น 0 ความคิดเห็น

    อ่านบทความเพิ่มเติม