พิมพ์ 3D แล้วชิ้นส่วนไม่ติดกันใช่ไหม? มาวิเคราะห์สาเหตุที่ยึดติดไม่สำเร็จกัน
XUCHUNงานพิมพ์ 3D ยึดติดกันไม่อยู่ใช่ไหม? หาสาเหตุของการยึดเกาะที่เสียหาย
เมื่อ งานพิมพ์ 3D ยึดติดกันไม่อยู่คำถามแรกที่ควรถามคือ: พื้นผิวส่วนใดกำลังแยกออกจากกัน?
คำนี้ใช้เรียกปัญหาหลายอย่างที่แตกต่างกันได้:
-
ชั้นงานพิมพ์แยกออกในแนวนอน
-
เส้นพลาสติกที่พิมพ์อยู่ติดกันหลอมรวมกันไม่ติด
-
อินฟิลแยกออกจากผนังด้านนอก
-
ชิ้นส่วนสองชิ้นที่พิมพ์แยกกันยึดติดกันไม่อยู่ตรงรอยต่อที่ประกอบเข้าด้วยกัน
-
วัสดุต่างชนิดกันยึดเกาะไม่ติดในการพิมพ์หลายวัสดุ
ความเสียหายเหล่านี้อาจดูคล้ายกันหลังชิ้นงานแตก แต่ไม่ได้มีวิธีแก้แบบเดียวที่ใช้ได้กับทุกกรณี การเพิ่มอุณหภูมิหัวฉีดอาจช่วยแก้ปัญหาการยึดเกาะระหว่างชั้นบางประเภทได้ แต่ไม่ช่วยแก้ช่องว่างระหว่างชิ้นส่วนที่ประกอบกันซึ่งกว้างเกินไป หรือการใช้กาวที่ไม่เหมาะสม
เริ่มจากตรวจสอบพื้นผิวที่แตกหัก
ระบุจุดยึดเกาะที่เสียหาย
| พื้นผิวที่แตกหัก | ลักษณะที่อาจพบ | บริเวณแรกที่ควรตรวจสอบ |
|---|---|---|
| ระหว่างชั้นแนวนอนที่สมบูรณ์ | รอยแยกเรียบและแบน | อุณหภูมิ การระบายความร้อน และความเค้นจากความร้อน |
| ระหว่างเส้นพลาสติกที่พิมพ์แต่ละเส้น | พื้นผิวมีรูพรุนหรือเห็นช่องว่าง | การอัดเส้นพลาสติกน้อยเกินไปและความสม่ำเสมอของการไหล |
| ระหว่างอินฟิลกับผนัง | ลวดลายด้านในแยกออกจากเปลือกนอก | การซ้อนทับของอินฟิลและแนวการพิมพ์ |
| ระหว่างชิ้นส่วนที่พิมพ์แยกกัน | รอยต่อเปิดออกขณะที่ชิ้นส่วนยังคงสมบูรณ์ | ความพอดี การเตรียมพื้นผิว และการออกแบบรอยต่อ |
| ระหว่างวัสดุสองชนิด | รอยแยกเป็นไปตามขอบเขตระหว่างวัสดุ | ความเข้ากันได้ของวัสดุและการตั้งค่ารอยต่อ |
| ขวางชั้นงานพิมพ์ | รอยแตกขรุขระที่พาดผ่านหลายชั้น | การออกแบบชิ้นส่วน ความหนาของผนัง และทิศทางของแรง |
อย่าวินิจฉัยปัญหาจากภายนอกเพียงอย่างเดียว หากทำได้ ให้เก็บพื้นผิวแตกหักทั้งสองด้านไว้ และถ่ายภาพก่อนขัด ติดกาว หรือทดสอบเพิ่มเติม
ปัญหา 1: ชั้นงานพิมพ์แยกออกจากกัน
การแยกในแนวนอนมักเรียกว่าการแยกชั้นหรือการล่อน เกิดขึ้นเมื่อการยึดเกาะระหว่างชั้นที่พิมพ์อ่อนกว่าแรงที่กระทำต่อชิ้นงาน
ปัจจัยที่พบบ่อย
-
อุณหภูมิหัวฉีดไม่เหมาะกับเส้นพลาสติก
-
ระบายความร้อนชิ้นงานมากเกินไป
-
มีกระแสลมเย็นรอบชิ้นงานพิมพ์
-
พิมพ์เร็วกว่าที่ฮอตเอนด์จะหลอมวัสดุได้อย่างสม่ำเสมอ
-
การอัดเส้นพลาสติกออกมาน้อยกว่าที่กำหนดเป็นช่วงๆ
-
หัวฉีดอุดตันบางส่วน
-
โปรไฟล์เส้นพลาสติกไม่ถูกต้อง
-
เส้นพลาสติกได้รับผลกระทบจากความชื้นหรือเสื่อมสภาพ
-
ความหนาของโมเดลเปลี่ยนแปลงอย่างฉับพลัน
-
แรงที่กระทำขวางแนวเส้นที่พิมพ์ แทนที่จะกระทำไปตามแนวเส้น
เอกสารอย่างเป็นทางการของ Prusa อธิบายว่าชั้นงานพิมพ์อาจแยกออกจากกันเมื่อแรงจากการเย็นตัวมีมากกว่าความแข็งแรงของการยึดเกาะระหว่างชั้น โดยระบุว่าอุณหภูมิ การระบายความร้อน และความเสถียรของสภาพแวดล้อมเป็นตัวแปรสำคัญ
ข้อมูลอ้างอิง: คู่มือการแยกและแตกของชั้นงานพิมพ์ Prusa
การทดสอบการยึดเกาะระหว่างชั้นอย่างเป็นระบบ
-
ยืนยันว่าโปรไฟล์สไลเซอร์ตรงกับเครื่องพิมพ์ หัวฉีด และวัสดุ
-
พิมพ์ชิ้นทดสอบแนวตั้งขนาดเล็กโดยใช้โปรไฟล์ปัจจุบัน
-
ตรวจดูช่องว่าง รอยแตก และพื้นผิวที่ไม่สม่ำเสมอ
-
เปลี่ยนตัวแปรสำคัญเพียงตัวเดียว
-
พิมพ์ชิ้นทดสอบเดิมซ้ำในแนววางเดิม
-
เปรียบเทียบตำแหน่งที่ชิ้นงานเสียหายและแรงที่ต้องใช้ในการหัก
เริ่มจากช่วงอุณหภูมิที่ผู้จำหน่ายเส้นพลาสติกแนะนำ อย่าใช้อุณหภูมิที่เลือกขึ้นเองโดยอ้างอิงจากวัสดุหรือเครื่องพิมพ์อื่น
หากการเพิ่มอุณหภูมิช่วยให้การยึดเกาะดีขึ้น ให้ตรวจสอบว่าไม่ได้ทำให้เกิดเส้นใยย้อย การเสียรูปของส่วนยื่น หรือการเปลี่ยนแปลงของขนาดที่ยอมรับไม่ได้ เป้าหมายคือโปรไฟล์ที่สมดุล ไม่ใช่อุณหภูมิที่สูงที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้
ปัญหาที่ 2: เส้นพลาสติกแต่ละเส้นไม่ยึดติดกัน
บางครั้งชิ้นงานไม่ได้แยกออกตามชั้นใดชั้นหนึ่งอย่างเรียบตรง แต่พื้นผิวที่แตกจะดูมีรูพรุน และเส้นพลาสติกแต่ละเส้นแยกออกจากกันได้ง่าย
รูปแบบนี้อาจบ่งชี้ว่ามีการจ่ายวัสดุไม่เพียงพอ
สัญญาณของการอัดรีดไม่พอ
-
มีช่องว่างให้เห็นระหว่างเส้นขอบ
-
ผนังบางหรือไม่สมบูรณ์
-
เส้นขาดเป็นช่วงๆ
-
พื้นผิวด้านบนขรุขระและมีรูพรุน
-
เส้นอินฟิลขาดก่อนถึงผนัง
-
ตัวอัดรีดมีเสียงคลิกหรือบด
-
ความกว้างของเส้นไม่สม่ำเสมอ
-
เกิดจุดอ่อนแบบเดียวกันที่ระดับความสูงหลายจุด
สาเหตุที่เป็นไปได้ ได้แก่:
-
การอุดตันบางส่วน
-
เส้นพลาสติกลื่นที่ตัวอัดรีด
-
ความเร็วในการพิมพ์สูงเกินไป
-
อัตราการไหลหรือตัวคูณการอัดรีดไม่ถูกต้อง
-
เส้นทางเดินเส้นพลาสติกอุดตัน
-
เส้นผ่านศูนย์กลางของเส้นพลาสติกในโปรไฟล์ไม่ถูกต้อง
-
อุณหภูมิหัวฉีดต่ำเกินไปสำหรับอัตราการไหลที่ต้องการ
-
หัวฉีดเสียหายหรือไม่เหมาะสม
คำแนะนำของ Prusa เกี่ยวกับการอัดรีดไม่พอระบุว่า วัสดุที่ขาดไปอาจทำให้เกิดช่องว่างภายในชั้นที่พิมพ์และระหว่างชั้นที่พิมพ์ เอกสารเกี่ยวกับตัวคูณการอัดรีดก็แนะนำให้ปรับเทียบ แทนที่จะเพิ่มอัตราการไหลโดยไม่ไตร่ตรอง
เอกสารอ้างอิง:
อย่าเพิ่มอัตราการไหลโดยไม่ตรวจสอบ
อัตราการไหลที่สูงขึ้นอาจช่วยปิดช่องว่างที่เกิดจากการอัดรีดไม่พอจริง แต่การไหลที่มากเกินไปอาจทำให้เกิด:
-
ผนังโป่ง
-
พื้นผิวด้านบนขรุขระ
-
ขนาดคลาดเคลื่อน
-
วัสดุสะสมตัว
-
หัวฉีดชนชิ้นงาน
-
ชิ้นส่วนที่พิมพ์แยกกันประกอบเข้าด้วยกันไม่พอดี
ตรวจสอบหัวฉีด เส้นทางเดินเส้นพลาสติก และความสม่ำเสมอของเส้นที่พิมพ์จริง ก่อนเปลี่ยนตัวคูณการอัดรีด
ปัญหาที่ 3: อินฟิลไม่ยึดติดกับผนัง
หากเปลือกด้านนอกยังคงสมบูรณ์ แต่โครงสร้างด้านในแยกออกจากเปลือก ให้ตรวจสอบเส้นทางการพิมพ์ที่แบ่งชั้นแล้วและรอยต่อระหว่างผนังกับอินฟิล
สาเหตุที่เป็นไปได้ ได้แก่:
-
การซ้อนทับของอินฟิลไม่เพียงพอ
-
การอัดรีดต่ำ
-
พิมพ์อินฟิลเร็วเกินไป
-
ความแตกต่างอย่างมากระหว่างปริมาณการไหลของอินฟิลกับผนัง
-
ความหนาแน่นของอินฟิลต่ำมาก
-
ผนังหรืออินฟิลที่ Slicer ละไว้
-
โมเดลที่มีรูปทรงเรขาคณิตบางหรือไม่ถูกต้อง
ตรวจสอบตัวอย่างก่อนพิมพ์ใน Slicer
ซูมเข้าไปยังจุดที่เส้นอินฟิลแต่ละเส้นบรรจบกับผนังด้านใน
ตรวจสอบว่า:
-
อินฟิลเติมเต็มจนถึงผนัง
-
เส้นไม่ได้สิ้นสุดลงในพื้นที่ว่าง
-
โมเดลมีความหนาของผนังเพียงพอ
-
ลักษณะชิ้นงานที่บางไม่หายไป
-
ความกว้างของเส้นที่เลือกเหมาะกับหัวฉีดและโมเดล
-
มีอินฟิลอยู่ที่ระดับความสูงซึ่งเกิดความเสียหาย
UltiMaker Cura มีการตั้งค่าระยะซ้อนทับของอินฟิล ซึ่งกำหนดว่าอินฟิลกับผนังด้านในจะซ้อนทับกันมากน้อยเพียงใด เอกสารระบุว่าโดยทั่วไปการเพิ่มระยะซ้อนทับจะช่วยให้ยึดติดกันดีขึ้น แต่เตือนว่าหากซ้อนทับมากเกินไป อาจมองเห็นได้จากพื้นผิวด้านนอก
ข้อมูลอ้างอิง: การตั้งค่าอินฟิลใน UltiMaker Cura
ปรับค่าเพียงเล็กน้อย
อย่าเพิ่มค่าระยะซ้อนทับเป็นค่าสูงมากในทันที
ทดสอบตามลำดับนี้:
-
ตรวจสอบว่าการอัดรีดสม่ำเสมอ
-
ตรวจดูภาพตัวอย่างเพื่อยืนยันว่าผนังสัมผัสกันจริง
-
ลดความเร็วอินฟิลที่สูงเกินไปหากจำเป็น
-
เพิ่มระยะซ้อนทับทีละเล็กน้อย
-
พิมพ์ส่วนเดิมซ้ำ
-
ตรวจสอบทั้งการยึดติดด้านในและคุณภาพผนังด้านนอก
การเพิ่มความหนาแน่นของอินฟิลโดยรวมไม่ใช่วิธีแก้ที่ดีที่สุดเสมอไป การเพิ่มอินฟิลไม่ได้รับประกันว่าผนังจะยึดติดกันแน่นขึ้น หากแนวพิมพ์ยังสิ้นสุดก่อนถึงเปลือกชิ้นงาน
ปัญหาที่ 4: ชิ้นงานพิมพ์แยกกันสองชิ้นยึดติดกันไม่อยู่
การเชื่อมชิ้นงานพิมพ์สองชิ้นเข้าด้วยกันต่างจากการเพิ่มการยึดเกาะระหว่างชั้นขณะพิมพ์ รอยต่ออาจอาศัยสิ่งต่อไปนี้:
-
กาว
-
สกรูหรืออินเสิร์ต
-
ข้อต่อแบบสแนป
-
หมุด
-
รอยประกบหางเหยี่ยว
-
ส่วนประกบแบบลิ้นและร่อง
-
การเชื่อมด้วยความร้อนหรือสารเคมี
-
การประกบแบบเสียดทานหรืออัดแน่น
โดยทั่วไป รอยต่อแบบชนผิวเรียบที่ไม่มีส่วนช่วยกำหนดตำแหน่งจะไวต่อการจัดแนว สภาพพื้นผิว และแรงที่กระทำมากกว่ารอยต่อที่มีส่วนประกบยึดกัน
ตรวจสอบรอยต่อหลังเกิดความเสียหาย
ตรวจดูพื้นผิวทั้งสองด้าน
-
กาวติดอยู่เพียงด้านเดียว: การยึดเกาะกับอีกพื้นผิวหนึ่งอาจไม่ดี
-
กาวหลุดจากทั้งสองด้านอย่างเรียบสะอาด: อาจมีสิ่งปนเปื้อนหรือวัสดุที่ใช้เข้ากันไม่ได้
-
กาวยังคงสภาพเดิม แต่ชิ้นงานพิมพ์แตก: รอยต่ออาจแข็งแรงกว่าส่วนพิมพ์ที่อยู่โดยรอบ
-
สัมผัสกันเฉพาะขอบ: ชิ้นส่วนอาจบิดงอหรือมีขนาดไม่ถูกต้อง
-
ชิ้นงานโยกก่อนประกอบ: ผิวที่ประกบกันอาจไม่เรียบ
-
หมุดใส่เข้าไปได้ไม่สุด: ค่าความคลาดเคลื่อนหรือฐานบานอาจทำให้ประกบชิ้นส่วนได้ไม่สนิท
เตรียมผิวสัมผัส
ขั้นตอนการเตรียมเบื้องต้นมีดังนี้:
-
ลองประกอบชิ้นส่วนก่อนติดตั้งจริง
-
ตรวจสอบว่าพื้นที่ทั้งหมดที่ต้องการสัมผัสกันแนบสนิท
-
กำจัดครีบและรอยจากส่วนรองรับ
-
ปรับระดับหรือขัดผิวสัมผัสที่ไม่เรียบเล็กน้อยเมื่อเหมาะสม
-
กำจัดฝุ่น น้ำมัน และสิ่งปนเปื้อน
-
ทดสอบกาวกับเศษวัสดุชนิดเดียวกัน
-
ยึดชิ้นส่วนให้อยู่ในแนวเดียวกันตลอดระยะเวลาการบ่มที่ระบุไว้สำหรับกาว
-
อย่าออกแรงกับข้อต่อก่อนกาวจะแห้งสนิท
แนวทางการออกแบบของ Prusa แนะนำให้ใช้พื้นผิวที่เรียบ สะอาด และปราศจากคราบไขมันเมื่อติดกาวชิ้นส่วนที่พิมพ์ นอกจากนี้ยังแนะนำว่าหมุดจัดแนวช่วยให้วางตำแหน่งได้แม่นยำและเพิ่มความแข็งแรงของข้อต่อ
ข้อมูลอ้างอิง: แนวทางการออกแบบโดยคำนึงถึงการพิมพ์ 3D ของ Prusa
ความเข้ากันได้ของกาวขึ้นอยู่กับชนิดของพลาสติกและสูตรของกาว ปฏิบัติตามคำแนะนำด้านความปลอดภัย การระบายอากาศ และความเข้ากันได้กับวัสดุจากผู้ผลิตกาว อย่าคิดว่ากาวชนิดเดียวใช้ได้กับ PLA, PETG, ABS, ASA, TPU, PA และวัสดุผสมสารเติมแต่ง
ปัญหาที่ 5: วัสดุที่พิมพ์ต่างชนิดกันยึดติดกันไม่ได้
รอยต่อระหว่างวัสดุหลายชนิดเป็นตัวแปรเพิ่มอีกอย่างหนึ่ง: พลาสติกทั้งสองชนิดอาจไม่เกิดการยึดติดด้วยความร้อนที่เชื่อถือได้
อาการที่อาจพบ ได้แก่:
-
แยกออกจากกันตรงรอยเปลี่ยนสีหรือวัสดุพอดี
-
วัสดุชนิดหนึ่งลอกออกจากอีกชนิดหนึ่ง
-
รอยต่อเรียบและมันวาว โดยแทบไม่มีส่วนที่ประสานกัน
-
เกิดช่องว่างหลังเปลี่ยนหัวพิมพ์
-
ยึดติดไม่แข็งแรงเฉพาะช่วงเริ่มต้นของส่วนวัสดุใหม่แต่ละส่วน
ตรวจสอบ:
-
วัสดุทั้งสองชนิดออกแบบมาให้ยึดติดกันหรือไม่
-
โปรไฟล์ของวัสดุทั้งสองชนิดถูกต้องหรือไม่
-
หัวฉีดที่ไม่ได้ใช้งานมีเส้นพลาสติกไหลซึมหรือปนเปื้อนบริเวณรอยต่อหรือไม่
-
หัวฉีดที่กำลังใช้งานถูกไล่เส้นพลาสติกจนเต็มแล้วหรือไม่
-
บริเวณรอยต่อมีส่วนซ้อนทับหรือมีลักษณะประสานกันทางกลเพียงพอหรือไม่
-
ช่วงอุณหภูมิเหมาะกับวัสดุทั้งสองชนิดหรือไม่
-
ลำดับการเปลี่ยนหัวพิมพ์ทำให้เกิดช่วงรอให้เย็นลงหรือไม่
อย่าคิดว่าวัสดุสองชนิดจะยึดติดกันได้เพียงเพราะพิมพ์ได้ด้วยเครื่องเดียวกัน
หากไม่มีข้อมูลความเข้ากันได้ที่เชื่อถือได้ ให้พิมพ์ชิ้นทดสอบข้อต่อซ้อนหรือข้อต่อประสานกันชิ้นเล็ก ๆ ก่อนใช้วัสดุคู่นั้นกับชิ้นส่วนที่ใช้งานได้จริง
สภาพและความสม่ำเสมอของวัสดุ
แม้ตั้งค่าถูกต้อง การยึดเกาะก็อาจไม่แข็งแรง หากการอัดรีดเปลี่ยนแปลงระหว่างพิมพ์
สังเกตอาการต่อไปนี้:
-
มีเสียงปะทุหรือเกิดฟอง
-
การอัดรีดหยาบหรือมีฟอง
-
ความกว้างของเส้นพิมพ์เปลี่ยนแปลง
-
เกิดเส้นใยยืดมากเกินไปพร้อมกับผนังชิ้นงานที่อ่อนแอ
-
เส้นพลาสติกถูกเฟืองบด
-
การเคลื่อนที่ของม้วนเส้นพลาสติกติดขัดหรือถูกจำกัด
-
มีการเปลี่ยนแปลงอย่างฉับพลันหลังจากวางม้วนเส้นพลาสติกทิ้งไว้ให้สัมผัสอากาศ
อาการเหล่านี้ไม่ได้ยืนยันว่ามีความชื้นด้วยตัวเอง แต่เป็นเหตุให้ควรตรวจสอบสภาพการจัดเก็บ เส้นทางเดินของเส้นพลาสติก สภาพหัวฉีด และความสม่ำเสมอในการอัดรีด
ดูชนิดและสีของเส้นพลาสติกที่มีจำหน่ายได้ที่ คอลเลกชันเส้นพลาสติก INKCLOUD ใช้คำแนะนำสำหรับวัสดุแต่ละชนิดโดยเฉพาะ แทนการใช้โปรไฟล์เดียวกับเส้นพลาสติกทุกตระกูล
การวางแนวชิ้นงานมีความสำคัญ
ชิ้นงาน FDM ขึ้นอยู่กับทิศทางการพิมพ์ ชิ้นส่วนอาจแข็งแรงตามแนวเส้นที่พิมพ์ลงไป แต่จะอ่อนแอกว่าเมื่อแรงดึงแยกชั้นออกจากกัน
ก่อนพิมพ์ชิ้นส่วนที่ใช้งานได้จริง ให้ระบุ:
-
ทิศทางการรับแรงที่คาดไว้
-
ชิ้นส่วนจะงอตรงจุดใด
-
สกรูหรือเดือยออกแรงที่จุดใด
-
มีส่วนคอดบางพาดผ่านขอบเขตระหว่างชั้นหรือไม่
-
รอยต่อจะรับแรงดึง แรงเฉือน หรือแรงลอก
การปรับปรุงการออกแบบที่อาจทำได้ ได้แก่:
-
หมุนโมเดลให้แนวแรงหลักไปตามแนวเส้นที่พิมพ์
-
เพิ่มส่วนโค้งมนรอบจุดเปลี่ยนรูปทรงฉับพลัน
-
เพิ่มความหนาของผนังในบริเวณที่ชิ้นส่วนรับแรง
-
ใช้ครีบหรือแผ่นค้ำยัน
-
เพิ่มพื้นที่ยึดติด
-
เปลี่ยนรอยต่อแนวเรียบให้เป็นรอยต่อแบบซ้อนทับ
-
เพิ่มเดือยหรือร่องล็อกเพื่อให้ยึดติดกันด้วยกลไก
-
ย้ายรอยต่อให้อยู่ห่างจากบริเวณที่รับแรงสูงสุด
การเพิ่มวัสดุเติมด้านในไม่ได้ช่วยชดเชยทิศทางการวางที่ไม่เหมาะสมหรือรูปทรงรอยต่อที่อ่อนแอได้เสมอไป
ขั้นตอนการทดสอบการยึดเกาะ 4 แบบ
แทนที่จะพิมพ์ชิ้นส่วนทั้งหมดใหม่ ให้ใช้ตัวอย่างทดสอบแบบเจาะจงสี่ชิ้น
การทดสอบที่ 1: หอทดสอบการยึดเกาะระหว่างชั้น
ใช้เปรียบเทียบอุณหภูมิ การระบายความร้อน และความเสถียรของสภาพแวดล้อม
การทดสอบที่ 2: ตัวอย่างการไหลแบบผนังชั้นเดียว
ใช้ตรวจสอบความกว้างของเส้นและการอัดรีดต่ำที่อาจเกิดขึ้น
การทดสอบที่ 3: ลูกบาศก์วัสดุเติมด้านในแบบเปิด
ใช้โมเดลที่เอาผนังออกบางส่วน เพื่อให้ตรวจสอบจุดสัมผัสระหว่างวัสดุเติมด้านในกับผนังได้
การทดสอบที่ 4: ชิ้นทดสอบการประกอบ
พิมพ์ชิ้นส่วนขนาดเล็กสองชิ้นโดยใช้ระยะห่าง ทิศทางพื้นผิว และการออกแบบรอยต่อแบบเดียวกับชิ้นส่วนสุดท้าย
บันทึก:
-
เครื่องพิมพ์และหัวฉีด
-
เส้นพลาสติก
-
ความสูงของชั้น
-
อุณหภูมิ
-
การระบายความร้อน
-
ความเร็ว
-
การตั้งค่าอัตราการไหล
-
ทิศทางการวาง
-
ประเภทรอยต่อ
-
ตำแหน่งที่เสียหาย
การทดสอบจะมีประโยชน์มากที่สุดเมื่อเปลี่ยนตัวแปรเพียงอย่างเดียวระหว่างตัวอย่างแต่ละชิ้น
ตารางวินิจฉัยอย่างรวดเร็ว
| สิ่งที่สังเกตพบ | ประเภทที่น่าจะเป็นไปได้ | การตรวจสอบเบื้องต้นแบบควบคุม |
|---|---|---|
| รอยร้าวแนวนอนที่เรียบ | การแยกชั้น | อุณหภูมิ การระบายความร้อน และลมโกรก |
| รอยแตกเป็นรูพรุนและมีแนวเส้นที่ขาดหาย | การอัดรีดต่ำ | หัวฉีดและทางเดินเส้นพลาสติก |
| วัสดุเติมด้านในหลุดออกจากเปลือกด้านนอก | จุดเชื่อมต่อระหว่างผนังกับวัสดุเติมด้านใน | ดูตัวอย่างเส้นทางพิมพ์และการซ้อนทับของวัสดุเติมด้านใน |
| กาวยังติดอยู่บนชิ้นส่วนหนึ่ง | ความเข้ากันได้ของพื้นผิวหรือกาว | ทำความสะอาดและทดสอบชิ้นส่วนเหลือใช้ |
| ชิ้นงานที่พิมพ์แตกข้างรอยต่อ | การออกแบบชิ้นส่วนหรือทิศทางการพิมพ์ | เสริมความแข็งแรงให้รูปทรงโดยรอบ |
| การแยกเกิดตามจุดเปลี่ยนวัสดุ | รอยต่อระหว่างวัสดุหลายชนิด | ความเข้ากันได้และการไล่เส้นพลาสติก |
| เกิดจุดอ่อนเพียงทิศทางเดียว | ทิศทางการพิมพ์ | จัดแนวเส้นทางพิมพ์ให้สอดคล้องกับแรงที่คาดว่าจะรับ |
| รอยต่อปิดไม่สนิท | ความพอดีของขนาด | วัดระยะห่างและกำจัดส่วนที่ขัดกัน |
ข้อผิดพลาดที่พบบ่อย
เพิ่มอุณหภูมิโดยไม่ตรวจสอบการอัดรีด
หัวฉีดอุดตันบางส่วนหรือทางเดินเส้นพลาสติกติดขัด อาจยังทำให้วัสดุขาดหายได้แม้เพิ่มอุณหภูมิแล้ว
เพิ่มความหนาแน่นของวัสดุเติมด้านในแทนการเพิ่มระยะซ้อนทับ
การเพิ่มโครงสร้างภายในไม่ได้ช่วยซ่อมจุดเชื่อมต่อระหว่างวัสดุเติมด้านในกับผนังเสมอไป
คิดว่ารอยร้าวแนวนอนทุกจุดเกิดจากปัญหาอุณหภูมิ
ชั้นวัสดุที่หายไปเนื่องจากการอัดรีดต่ำเป็นช่วงๆ อาจดูคล้ายกับการแยกชั้น ตรวจสอบว่าวัสดุหายไปหรือมีชั้นที่สมบูรณ์สองชั้นแยกออกจากกัน
ติดกาวบนพื้นผิวที่ไม่ได้เตรียม
เศษวัสดุ ฝุ่น คราบไขมัน และผิวประกบที่บิดงอ อาจทำให้พื้นที่ยึดติดจริงลดลง
ใช้ข้อต่ออัดแน่นโดยไม่ทดสอบค่าความคลาดเคลื่อนที่เหมาะสม
การสวมที่แน่นเกินไปอาจทำให้ชั้นงานพิมพ์แตกขณะประกอบ
รับแรงที่ข้อต่อก่อนกาวแข็งตัวเต็มที่
กาวอาจรู้สึกว่าแข็งแรงแล้วก่อนที่จะถึงความแข็งแรงขั้นสุดท้ายตามที่ระบุไว้
เปลี่ยนอุณหภูมิ อัตราการไหล และการระบายความร้อนพร้อมกัน
หากชิ้นงานถัดไปดีขึ้น ก็ยังไม่ทราบสาเหตุที่แท้จริง
คำถามที่พบบ่อย
เหตุใดชั้นงานพิมพ์ 3D ของฉันจึงยึดติดกันไม่ดี?
จุดที่ควรตรวจสอบ ได้แก่ อุณหภูมิหัวฉีด การระบายความร้อนของชิ้นงาน ลมโกรก ความเร็วพิมพ์ ความสม่ำเสมอในการอัดเส้นพลาสติก และโปรไฟล์เส้นพลาสติกที่เลือก รอยแยกแนวราบเรียบบ่งชี้ปัญหาที่ต่างจากพื้นผิวเป็นรูพรุนและมีเส้นขาดหาย
อุณหภูมิหัวฉีดที่สูงขึ้นจะช่วยให้ชั้นยึดติดกันดีขึ้นเสมอหรือไม่?
ไม่ การเพิ่มอุณหภูมิอาจช่วยให้ยึดติดกันดีขึ้นภายในช่วงที่เหมาะสมกับวัสดุ แต่หากอุณหภูมิสูงเกินไป อาจทำให้คุณภาพพื้นผิว ความแม่นยำของขนาด และประสิทธิภาพในการพิมพ์ส่วนยื่นลดลง
เหตุใดไส้เติมจึงแยกออกจากผนัง?
ตรวจสอบในภาพตัวอย่างจากซอฟต์แวร์สไลเซอร์ว่าไส้เติมพิมพ์เชื่อมถึงผนังหรือไม่ การอัดเส้นพลาสติกน้อยเกินไป ความเร็วพิมพ์ไส้เติมสูงเกินไป หรือการซ้อนทับไม่เพียงพอ อาจเป็นปัจจัยร่วม
ทำอย่างไรให้ชิ้นส่วนที่พิมพ์สองชิ้นยึดติดกันแน่นขึ้น?
เตรียมพื้นผิวให้เหมาะสม ใช้กาวที่เข้ากันได้กับวัสดุ และออกแบบข้อต่อให้มีส่วนยึดเชิงกล เช่น หมุด ลิ่ม หรือส่วนซ้อนทับ ทดสอบการประกอบด้วยชิ้นทดสอบก่อน
เหตุใดชิ้นส่วนอัดประกบจึงแตกขณะประกอบ?
ระยะเผื่ออาจน้อยเกินไป ขอบบานจากความร้อนที่ฐานชิ้นงานอาจขัดขวางการสวม หรือแรงอาจกระทำข้ามแนวชั้นที่ยึดติดกันไม่แข็งแรง
สามารถพิมพ์เส้นพลาสติกต่างชนิดพร้อมกันได้หรือไม่?
เครื่องพิมพ์อาจพิมพ์วัสดุทั้งสองชนิดได้ แต่ไม่ได้หมายความว่าวัสดุจะยึดติดกันได้อย่างน่าเชื่อถือ ตรวจสอบความเข้ากันได้และทดสอบวัสดุที่ใช้ร่วมกันจริง
การเพิ่มไส้เติมเป็นวิธีที่ดีที่สุดในการทำให้ชิ้นงานแข็งแรงขึ้นหรือไม่?
ไม่เสมอไป ความหนาของผนัง การวางแนว การยึดติดระหว่างชั้น วัสดุที่เลือก และการออกแบบข้อต่อ อาจสำคัญกว่าสำหรับกรณีรับแรงบางรูปแบบ
รายการตรวจสอบขั้นสุดท้าย
ก่อนพิมพ์ชิ้นงานใหม่หรือประกอบชิ้นส่วนอีกครั้ง ให้ตรวจสอบว่า:
-
ระบุจุดเชื่อมต่อที่เสียหายได้อย่างชัดเจน
-
รอยแตกไม่ได้เกิดจากการขาดเส้นพลาสติกที่ถูกอัดออกมา
-
โปรไฟล์ที่ใช้งานอยู่ตรงกับวัสดุและหัวฉีด
-
การระบายความร้อนและสภาพแวดล้อมเหมาะกับเส้นพลาสติก
-
ในภาพตัวอย่างจากซอฟต์แวร์สไลเซอร์ ไส้เติมพิมพ์เชื่อมถึงผนัง
-
ปรับอัตราการไหลโดยอิงจากการทดสอบปรับเทียบ
-
การวางแนวชิ้นงานสอดคล้องกับทิศทางแรงที่คาดว่าจะเกิดขึ้น
-
พื้นผิวประกอบเรียบ สะอาด และประกบกันได้พอดี
-
กาวที่เลือกใช้เข้ากันได้กับวัสดุ
-
เปลี่ยนตัวแปรสำคัญเพียงอย่างเดียวต่อการทดสอบหนึ่งครั้ง
เมื่อ งานพิมพ์ 3D ยึดติดกันไม่ดี วิธีแก้จะขึ้นอยู่กับสิ่งที่ควรทำให้เกิดการยึดติด ได้แก่ ความร้อนระหว่างชั้นผิว การสัมผัสกันระหว่างแนวพิมพ์ ความเข้ากันได้ของวัสดุ หรือข้อต่อที่ออกแบบมาให้เชื่อมชิ้นส่วนแยกจากกัน