งานพิมพ์ 3D บิดงอหลุดจากฐานพิมพ์: ตรวจหาจุดที่การยึดเกาะล้มเหลว

ชิ้นงานพิมพ์ที่โก่งงอจนหลุดจากแท่นพิมพ์ไม่ได้เกิดจากปัญหาชั้นแรกแบบเดียวกันเสมอไป เรียนรู้วิธีวิเคราะห์ปัญหาที่มุม ขอบ เส้นขอบฐาน และการหลุดออกจากแท่นพิมพ์ทั้งชิ้น ก่อนเปลี่ยนการตั้งค่า

By XUCHUN

งานพิมพ์ 3D บิดงอหลุดจากฐานพิมพ์: ตรวจหาจุดที่การยึดเกาะล้มเหลว

XUCHUN

งานพิมพ์ 3D บิดงอจนหลุดจากฐานพิมพ์: วินิจฉัยว่าการยึดเกาะล้มเหลวตรงไหน

งานพิมพ์อาจเริ่มต้นอย่างราบเรียบ อยู่ทรงเดิมเป็นเวลาหลายสิบชั้น แล้วค่อยๆ ดึงตัวออกจากแผ่นพิมพ์ บางครั้งมีเพียงมุมเดียวที่ยกขึ้น ในกรณีอื่น ขอบทั้งแนว ขอบเสริมหรือโมเดลทั้งชิ้นอาจหลุดออก

แม้ปัญหาเหล่านี้มักเรียกว่า การบิดงอของงานพิมพ์ 3D จนหลุดจากฐานพิมพ์แต่สาเหตุไม่ได้เหมือนกันทั้งหมด

วิธีแก้ไขที่ได้ผลที่สุดขึ้นอยู่กับว่าการแยกเริ่มต้นตรงไหน เริ่มเมื่อใด และชั้นแรกยึดติดดีหรือไม่ก่อนที่โมเดลจะเริ่มหดตัว

วินิจฉัยอย่างรวดเร็ว

ใช้รูปแบบความเสียหายเป็นเบาะแสแรก:

ส่วนใดยกขึ้น? แนวทางที่เป็นไปได้ สิ่งแรกที่ควรตรวจสอบ
เส้นของชั้นแรก การปรับเทียบหรือการปนเปื้อน ระยะหัวฉีดและความสะอาดของแผ่นพิมพ์
มุมหนึ่งมุม แรงหดตัวกระจุกตัวหรือมีปัญหาเฉพาะจุดบนฐานพิมพ์ ลมโกรก ตำแหน่งบนฐานพิมพ์ และรูปทรงมุม
ขอบด้านหนึ่งยกขึ้นทั้งแนว อุณหภูมิไม่สม่ำเสมอหรือสัมผัสไม่ดี ความเรียบของฐานพิมพ์ ชั้นแรก และการไหลเวียนของอากาศ
ชิ้นงานยกขึ้น แต่ขอบเสริมยังติดอยู่ แรงเค้นมากกว่าความแข็งแรงของจุดเชื่อมต่อกับขอบเสริม การยึดเกาะของขอบเสริมและรูปทรงโมเดล
ขอบเสริมและชิ้นงานยกขึ้นพร้อมกัน การยึดเกาะกับพื้นผิวพิมพ์มีปัญหา การเตรียมพื้นผิวและอุณหภูมิฐานพิมพ์
โมเดลทั้งชิ้นเลื่อนหรือหลุดออก การยึดเกาะหลุดทั่วทั้งชิ้นงาน ความเข้ากันได้กับพื้นผิวและการปรับเทียบ
ชั้นบนแตกร้าว ขณะที่ฐานยังติดอยู่ การแยกชั้นจากความร้อน ห้องพิมพ์ การระบายความร้อน และการยึดเกาะระหว่างชั้น

การแยกแยะเช่นนี้ช่วยป้องกันการปรับโปรไฟล์แบบสุ่ม ซึ่งอาจซ่อนอาการหนึ่งแต่ทำให้อีกอาการเกิดขึ้น

ความหมายที่แท้จริงของ “การบิดงอจนหลุดจากฐานพิมพ์”

เมื่อพลาสติกที่ฉีดออกมาเย็นลง พลาสติกจะหดตัว แผ่นพิมพ์จะยึดส่วนล่างของชิ้นงานไว้ ขณะที่ชั้นบนยังคงเย็นลงและดึงเข้าด้านใน

โมเดลจะยังคงราบอยู่ได้ก็ต่อเมื่อแรงที่ยึดโมเดลไว้กับแผ่นพิมพ์มีมากกว่าแรงหดตัวสะสม

การยึดติดอาจล้มเหลวได้ที่รอยต่อสามตำแหน่ง:

  1. ระหว่างแผ่นพิมพ์กับชั้นแรก

  2. ระหว่างชิ้นงานที่พิมพ์กับส่วนช่วยให้ยึดเกาะ เช่น ขอบเสริม

  3. ภายในชั้นที่พิมพ์

การระบุจุดที่เกิดการแยกมีประโยชน์กว่าการเหมารวมว่าชิ้นงานที่ยกตัวขึ้นทุกชิ้นเป็นปัญหาการยึดเกาะทั่วไป

รูปแบบที่ 1: ชั้นแรกยึดเกาะไม่ดีตั้งแต่ต้น

สาเหตุหลักมาจากการพิมพ์ชั้นแรกไม่สำเร็จ ไม่ใช่การบิดงอจากความร้อนที่เกิดขึ้นภายหลัง

ให้สังเกตสิ่งต่อไปนี้:

  • เส้นพลาสติกที่แยกจากกันและมีลักษณะกลม

  • มีช่องว่างระหว่างเส้นที่อยู่ติดกัน

  • เส้นพลาสติกที่ขยับได้เมื่อออกแรงกดเบาๆ

  • มุมชิ้นงานยกตามหลังหัวฉีด

  • หน้าสัมผัสไม่สม่ำเสมอในแต่ละบริเวณของแผ่นพิมพ์

สาเหตุที่เป็นไปได้ ได้แก่:

  • หัวฉีดอยู่ห่างจากพื้นผิวพิมพ์มากเกินไป

  • ปรับระดับฐานพิมพ์หรือสอบเทียบเมชไม่ถูกต้อง

  • คราบน้ำมัน ฝุ่น หรือรอยนิ้วมือ

  • เลือกแผ่นสร้างงานผิดในโปรแกรมสไลเซอร์หรือเครื่องพิมพ์

  • พื้นผิวและเส้นพลาสติกพิมพ์ไม่เข้ากัน

  • ความเร็วหรืออุณหภูมิของชั้นแรกไม่อยู่ในช่วงที่โปรไฟล์แนะนำ

การเพิ่มขอบเสริมให้กว้างไม่ช่วยแก้ปัญหา หากขอบเสริมนั้นพิมพ์ลงบนชั้นแรกที่ปรับเทียบไม่ดีด้วย

รูปแบบที่ 2: มุมหนึ่งยกขึ้นระหว่างการพิมพ์

มุมหนึ่งยกขึ้นหลังจากพิมพ์ไปหลายชั้น มักบ่งชี้ว่าแรงหดตัวมีมากกว่าความแข็งแรงของพื้นที่สัมผัสเฉพาะจุด

ตรวจสอบว่ามุมนั้น:

  • อยู่ใกล้ประตู หน้าต่าง หรือช่องระบายอากาศมากที่สุด

  • อยู่ใกล้ขอบด้านนอกของแผ่นพิมพ์ทำความร้อน

  • อยู่เหนือบริเวณแผ่นพิมพ์ที่สกปรกหรือสึกหรอ

  • แหลมกว่าส่วนอื่นของชิ้นงาน

  • เชื่อมต่อกับผนังตรงยาว

  • มีพื้นที่สัมผัสเล็กกว่ามุมอื่น

การทดสอบแบบควบคุมที่มีประโยชน์คือหมุนชิ้นงาน

หากตำแหน่งเดิมบนแผ่นพิมพ์เกิดปัญหาซ้ำ ให้ตรวจสอบแผ่นพิมพ์ การปรับระดับ และกระแสลมเฉพาะจุด หากปัญหาเกิดที่มุมเดิมของชิ้นงาน รูปทรงและแรงเค้นภายในมีแนวโน้มเป็นสาเหตุมากกว่า

รูปแบบที่ 3: ขอบทั้งแนวลอกขึ้น

ขอบที่ยกขึ้นทั้งแนวบ่งชี้ว่าพื้นที่สัมผัสที่กว้างขึ้นกำลังเสียสมดุลของแรง

ตรวจสอบ:

  • ความสูงของชั้นแรกตลอดแนวขอบ

  • แผ่นสร้างงานเรียบและติดตั้งถูกต้องหรือไม่

  • ความสม่ำเสมอของอุณหภูมิทั่วแผ่นพิมพ์

  • กระแสลมที่ปะทะด้านนั้นของชิ้นงาน

  • เส้นเติมเนื้อชิ้นงานที่ยาวดึงขนานไปกับขอบ

  • การเปลี่ยนแปลงความหนาของผนังอย่างฉับพลัน

  • การทำงานของพัดลมระบายความร้อน

โครงครอบขนาดใหญ่ที่เป็นทรงสี่เหลี่ยม ถาด และแผ่นวัสดุมีแนวโน้มเกิดปัญหานี้เป็นพิเศษ เพราะผนังตรงยาวอาจก่อให้เกิดแรงหดตัวสูง

รูปแบบที่ 4: ชิ้นงานหลุดออกจากขอบเสริม

หากขอบเสริมยังติดกับแผ่นสร้างงาน แต่ชิ้นงานยกตัวขึ้นภายในขอบเสริม พื้นผิวสร้างงานอาจไม่ใช่จุดยึดที่อ่อนแอที่สุด

ตรวจสอบ:

  • มีการตั้งค่าระยะห่างระหว่างขอบเสริมกับชิ้นงานไว้หรือไม่

  • เส้นของขอบเสริมสัมผัสกับชิ้นงานจริงหรือไม่

  • ชั้นแรกของชิ้นงานต่อเนื่องกันหรือไม่

  • มีเพียงส่วนแคบ ๆ ที่เชื่อมชิ้นงานเข้ากับขอบเสริมหรือไม่

  • ชิ้นงานสร้างแรงเค้นมากเกินกว่าที่ขอบเสริมบาง ๆ จะต้านทานได้หรือไม่

ขอบเสริมต้องเชื่อมติดกับชิ้นงานจึงจะถ่ายแรงได้ ขอบเสริมที่ออกแบบให้แกะออกง่ายอาจต้านทานการบิดงออย่างรุนแรงได้น้อยกว่า

ขั้นตอนถัดไปที่อาจทำได้:

  • ลดระยะห่างระหว่างขอบเสริมกับชิ้นงาน

  • เพิ่มพื้นที่สัมผัสของขอบเสริม

  • เพิ่มแถบเสริมเฉพาะบริเวณมุม

  • ปรับสภาพแวดล้อมด้านความร้อนให้เหมาะสม

  • ออกแบบมุมที่รับแรงสูงใหม่

รูปแบบที่ 5: ขอบเสริมและชิ้นงานยกขึ้นพร้อมกัน

เมื่อทั้งขอบเสริมและชิ้นงานหลุดออก มักเกิดจากรอยต่อกับแผ่นสร้างงาน

ให้ความสำคัญกับ:

  1. การทำความสะอาดพื้นผิว

  2. การปรับเทียบเลเยอร์แรก

  3. ความเข้ากันได้กับพื้นผิวฐานพิมพ์

  4. กาวหรือชั้นลอกชิ้นงานที่แนะนำ

  5. อุณหภูมิฐานพิมพ์

  6. การป้องกันลมโกรก

การเพิ่มความกว้างของขอบช่วยยึดชิ้นงานอาจเพียงแค่ชะลอการหลุด โดยไม่ได้แก้ปัญหาการสัมผัสที่เป็นต้นเหตุ

ตรวจสอบพื้นที่สัมผัสอย่างละเอียด

พื้นที่สัมผัสคือบริเวณที่ชิ้นงานยึดติดกับฐานพิมพ์ ก่อนเปลี่ยนพารามิเตอร์หลายรายการในโปรแกรมสไลเซอร์ ให้ตรวจสอบบริเวณนี้อย่างเป็นระบบ

ตรวจสอบด้านใต้ของงานพิมพ์ที่ล้มเหลว

ชิ้นงานที่แกะออกมามีข้อมูลที่เป็นประโยชน์

เลเยอร์แรกที่ขึ้นรูปได้ดีมักมีเส้นเชื่อมต่อกันเป็นพื้นผิวต่อเนื่อง สัญญาณเตือน ได้แก่:

  • เส้นแยกออกจากกันอย่างชัดเจน

  • บริเวณที่ความกว้างของเส้นแตกต่างกันมาก

  • บริเวณบางใสจนโปร่งแสง

  • สันนูนสูงจากการกดอัดมากเกินไป

  • ส่วนที่ดูเป็นทรงกลมแทนที่จะถูกกดให้แบน

  • การรีดเส้นวัสดุขาดหายหรือสะดุด

หากด้านหนึ่งดูถูกกดอัด แต่อีกด้านดูหลวม ให้เน้นตรวจสอบการปรับระดับ การปรับเทียบเมช หรือการติดตั้งฐานพิมพ์

เปรียบเทียบโมเดลกับภาพตัวอย่างหลังสไลซ์

ตรวจสอบว่าโมเดลมีพื้นที่สัมผัสตามที่คุณคาดไว้จริง

ไฟล์ STL หรือโปรแกรมสไลเซอร์อาจแสดงให้เห็นว่า:

  • ฐานที่โค้งเล็กน้อย

  • ขอบลบมุมขนาดเล็กที่ลดพื้นที่ของเลเยอร์แรก

  • ส่วนที่แยกจากกันบริเวณด้านล่าง

  • ซัพพอร์ตที่ไม่ตั้งใจให้อยู่ใต้โมเดล

  • ขอบตกแต่งที่สัมผัสพื้นผิวเพียงเป็นแนวเส้น

  • โมเดลที่วางเอียงอยู่เหนือแผ่นฐานพิมพ์

อย่าคิดว่าโมเดล CAD ที่ดูแบนราบจะสร้างเลเยอร์แรกที่ต่อเนื่องได้เสมอ

ทำความสะอาดพื้นผิวให้ถูกชนิดด้วยวิธีที่เหมาะสม

น้ำมันและรอยนิ้วมืออาจทำให้การยึดเกาะลดลง แต่วิธีทำความสะอาดจะแตกต่างกันไปตามชนิดของพื้นผิว เช่น กระจก PEI ผิวเรียบ PEI ผิวหยาบ และสารเคลือบเฉพาะของแต่ละผู้ผลิต

ทำตามขั้นตอนของผู้ผลิตแผ่นฐานพิมพ์ หลีกเลี่ยงการใช้ตัวทำละลายทั่วไปกับพื้นผิวทุกชนิด เพราะน้ำยาที่ไม่เหมาะสมอาจทำให้สารเคลือบเสียหายหรือทิ้งคราบตกค้าง

ตรวจสอบแผ่นฐานพิมพ์ว่ามี:

  • บริเวณที่สึกหรอ

  • รอยขีดข่วนหรือสารเคลือบเสียหาย

  • กาวสะสม

  • ฝุ่นใต้แผ่นรองที่ถอดออกได้

  • ติดตั้งแผ่นรองไม่ถูกต้อง

  • เศษวัสดุระหว่างแผ่นรองกับฐานแม่เหล็ก

หากพิมพ์ชิ้นงานเดิมได้สำเร็จในบริเวณอื่นของแผ่นฐานพิมพ์ ก็มีแนวโน้มมากขึ้นว่าพื้นผิวสึกหรอหรือมีสิ่งปนเปื้อนเฉพาะจุด

ตรวจสอบการปรับเทียบเลเยอร์แรก

เลเยอร์แรกต้องถูกกดอัดมากพอให้สัมผัสกันต่อเนื่อง โดยไม่ขัดขวางการรีดเส้นวัสดุ

เมื่อหัวฉีดอยู่สูงเกินไป:

  • เส้นยังคงเป็นทรงกลม

  • แนวเส้นที่อยู่ติดกันไม่เชื่อมเข้าด้วยกัน

  • มุมต่างๆ หลุดออกได้ง่าย

เมื่อหัวฉีดอยู่ต่ำเกินไป:

  • วัสดุอาจถูกขูดหรือดันจนเคลื่อน

  • เกิดสันนูนระหว่างเส้น

  • การรีดเส้นวัสดุอาจไม่สม่ำเสมอ

  • หัวฉีดอาจครูดไปบนพื้นผิว

ใช้ขั้นตอนปรับเลเยอร์แรกหรือปรับระดับฐานพิมพ์ของผู้ผลิตเครื่องพิมพ์ แทนการคัดลอกค่าออฟเซ็ตของผู้ใช้อื่น

หลังจากเปลี่ยนหัวฉีด ฮอตเอนด์ แท่นพิมพ์ หรือชนิดของแผ่นพิมพ์ ให้ตรวจสอบชั้นแรกอีกครั้ง

เลือกพื้นผิวแท่นพิมพ์ให้เหมาะกับวัสดุ

ไม่ควรพิมพ์เส้นใยทุกชนิดบนทุกพื้นผิวด้วยวิธีเดียวกัน

วิธีเตรียมพื้นผิวที่แนะนำอาจแตกต่างกันไปตามวัสดุและแผ่นพิมพ์ โดยอาจรวมถึง:

  • พิมพ์ลงบนพื้นผิวที่สะอาดโดยตรง

  • ทากาวเป็นชั้นบางๆ

  • ใช้แผ่นรองยึดเกาะ

  • ใช้กาวเป็นชั้นช่วยให้แกะออกได้

  • เลือกพื้นผิวแบบอื่น

เส้นใยและพื้นผิวบางแบบอาจยึดติดกันแน่นเกินไปจนทำให้แผ่นเสียหายระหว่างการแกะชิ้นงานออก ดังนั้น “การยึดเกาะที่แน่นกว่า” จึงไม่ได้ปลอดภัยกว่าเสมอไป

ใช้คำแนะนำที่ให้มากับเครื่องพิมพ์ พื้นผิวแท่นพิมพ์ และเส้นใยรุ่นนั้นโดยเฉพาะ

คุณสามารถเปรียบเทียบกลุ่มเส้นใยและการใช้งานที่เหมาะสมได้ใน คอลเลกชันเส้นใยสำหรับการพิมพ์ 3D ของ INKCLOUD.

ตรวจสอบอุณหภูมิแท่นพิมพ์โดยไม่ด่วนสรุปว่ายิ่งร้อนยิ่งดี

แท่นพิมพ์แบบให้ความร้อนช่วยให้ชั้นล่างคงรูปและยึดติดได้ หากอุณหภูมิต่ำเกินไปสำหรับวัสดุนั้น ฐานอาจเย็นตัวและหดตัวเร็วเกินไป

อย่างไรก็ตาม แท่นพิมพ์ที่ร้อนเกินไปอาจทำให้เกิด:

  • ชั้นล่างนิ่ม

  • ฐานบาน

  • ความแม่นยำด้านขนาดต่ำ

  • โมเดลที่ยังไม่มั่นคงเมื่ออยู่เหนือพื้นผิว

  • เกิดแรงเค้นโดยไม่จำเป็นเมื่อส่วนบนเย็นตัวลง

เริ่มจากโปรไฟล์ที่แนะนำสำหรับวัสดุและพื้นผิวแท่นพิมพ์รุ่นนั้นโดยเฉพาะ ปรับทีละน้อย แล้วประเมินการยึดเกาะ รูปทรงด้านล่าง และความแม่นยำของชิ้นงานไปพร้อมกัน

ป้องกันงานพิมพ์จากลมที่พัดไม่สม่ำเสมอ

ลมเย็นอาจทำให้ขอบด้านหนึ่งเย็นเร็วกว่าส่วนอื่นของโมเดล

แหล่งที่พบบ่อย ได้แก่:

  • เครื่องปรับอากาศ

  • ประตูที่เปิดอยู่

  • หน้าต่าง

  • พัดลมในห้อง

  • เครื่องฟอกอากาศ

  • เครื่องดูดอากาศที่เป่าลมพาดผ่านแท่นพิมพ์

  • ผู้คนที่เดินผ่านเครื่องบ่อยๆ

หากมีเพียงด้านที่เปิดโล่งยกตัวขึ้น ให้กำจัดลมโกรกชั่วคราวแล้วพิมพ์โมเดลเดิมซ้ำ

วัสดุอย่าง ABS, ASA และ PC มักต้องการสภาพแวดล้อมด้านอุณหภูมิที่คงที่กว่า PLA ตู้ครอบอาจช่วยได้ แต่ต้องเป็นกรณีที่ผู้ผลิตเครื่องพิมพ์อนุญาตให้ใช้งานเครื่องในสภาพแวดล้อมนั้นเท่านั้น

อย่าสร้างสภาพแวดล้อมแบบปิดที่มีความร้อนสูงรอบอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์หรือชิ้นส่วนจ่ายไฟที่ไม่ได้ออกแบบมาให้ทนต่ออุณหภูมิสูง

เลือกตัวช่วยยึดเกาะที่เหมาะสม

ขอบเสริม

โดยทั่วไปแล้ว ขอบเสริมเป็นตัวเลือกแรกสำหรับโมเดลที่เกือบจะติดแน่น ขอบเสริมจะเพิ่มพื้นที่สัมผัสแบบชั้นเดียวรอบโมเดล และแกะออกได้ค่อนข้างง่าย

เหมาะสำหรับ:

  • มุมแหลม

  • ฐานแคบ

  • ชิ้นงานขนาดใหญ่ที่ทำจากวัสดุทางวิศวกรรม

  • โมเดลทรงสูงที่มีฐานขนาดเล็ก

แถบเสริมมุม

แถบเสริมมุมหรือหูหนูจะเพิ่มพื้นที่สัมผัสเฉพาะจุดที่มีแรงเค้นสะสม ใช้วัสดุน้อยกว่าและทำความสะอาดหลังพิมพ์ได้ง่ายกว่าขอบเสริมเต็มชิ้น

มีประโยชน์มากที่สุดเมื่อมุมเดิมยกตัวซ้ำๆ

แพฐาน

แพฐานสร้างโครงสร้างที่หนาขึ้นใต้โมเดล อาจช่วยได้กับวัสดุที่พิมพ์ยาก ฐานโมเดลที่ไม่เรียบ หรือพื้นผิวที่ติดยาก แต่ก็เพิ่มสิ่งต่อไปนี้ด้วย:

  • การใช้วัสดุ

  • เวลาในการพิมพ์

  • การตกแต่งหลังพิมพ์

  • พื้นผิวด้านล่าง

  • ความไม่แน่นอนของขนาด

ไม่ควรใช้แพฐานเป็นวิธีแรกในการแก้ปัญหาแผ่นพิมพ์สกปรกหรือความสูงหัวฉีดไม่ถูกต้อง

ลดแรงเค้นที่เกิดจากโมเดล

หากแผ่นพิมพ์และเลเยอร์แรกถูกต้องแล้ว ตัวโมเดลเองอาจก่อให้เกิดแรงหดตัวมากเกินไป

การปรับเปลี่ยนการออกแบบและการสไลซ์ที่อาจทำได้ ได้แก่:

  • ทำมุมฐานที่แหลมให้มน

  • แบ่งแผงขนาดใหญ่ออกเป็นชิ้นส่วนเล็กลง

  • ปรับทิศทางการวางชิ้นงานใหม่

  • หลีกเลี่ยงส่วนตันที่ไม่จำเป็น

  • ลดการเปลี่ยนแปลงความหนาของผนังอย่างฉับพลัน

  • ใช้ครีบเสริมแทนการทำให้ชิ้นงานหนาสม่ำเสมอทั่วทั้งชิ้น

  • ทบทวนความหนาแน่นและรูปแบบวัสดุเติม

  • เพิ่มตัวยึดที่แกะออกได้

  • เลื่อนโมเดลไปยังบริเวณฐานพิมพ์ที่มีความเสถียรทางความร้อนมากกว่า

ชิ้นงานยังต้องผ่านข้อกำหนดการใช้งาน ห้ามลดจำนวนผนังหรือความหนาแน่นวัสดุเติมโดยไม่พิจารณาน้ำหนักบรรทุก ความแข็งแกร่ง และสภาพการใช้งาน

ลำดับการทดสอบแบบควบคุม

ใช้ชิ้นงานทดสอบชิ้นเดิมทุกครั้งที่ปรับค่า

การทดสอบ 1: ตรวจสอบการสัมผัส

  • ทำความสะอาดแผ่นพิมพ์

  • ปรับระดับหรือปรับเทียบเลเยอร์แรก

  • ใช้โปรไฟล์วัสดุปกติ

  • สังเกตเลเยอร์แรกทั้งหมด

การทดสอบ 2: ระบุตำแหน่งที่เกิดปัญหา

บันทึกข้อมูลต่อไปนี้:

  • มุมหรือขอบที่ยกตัว

  • เลเยอร์หรือเวลาที่เกิดปัญหาโดยประมาณ

  • ขอบเสริมยังติดอยู่หรือไม่

  • ปัญหาเกิดตามโมเดลหรือตำแหน่งบนฐานพิมพ์

การทดสอบ 3: แก้ไขทีละตัวแปร

เลือกปรับเฉพาะค่าที่มีแนวโน้มเป็นสาเหตุมากที่สุด:

  • การเตรียมพื้นผิว

  • การปรับเทียบเลเยอร์แรก

  • อุณหภูมิฐานพิมพ์

  • การป้องกันลมโกรก

  • การทำความเย็น

  • ขอบเสริมหรือแถบเสริมมุม

  • รูปทรง

การทดสอบ 4: ตรวจสอบโมเดลทั้งหมด

การทดสอบการยึดเกาะขนาดเล็กไม่สามารถจำลองแรงหดตัวทั้งหมดของชิ้นงานผลิตขนาดใหญ่ได้ ตรวจสอบการตั้งค่าที่เลือกกับรูปทรงชิ้นงานที่จะใช้งานจริงก่อนบันทึกโปรไฟล์สุดท้าย

ข้อควรพิจารณาเกี่ยวกับวัสดุ

PLA

เมื่อ PLA ยกตัวออกจากฐานพิมพ์ ให้ตรวจสอบความสะอาด ระยะความสูงของเลเยอร์แรก ลมโกรก และรูปทรงแบนขนาดใหญ่ ก่อนจะสรุปว่าจำเป็นต้องใช้ตู้ครอบ

PETG

PETG อาจยึดติดกับพื้นผิวบางชนิดได้แน่น จึงควรใช้แผ่นพิมพ์และวิธีแกะชิ้นงานที่แนะนำ ชิ้นงาน PETG ขนาดใหญ่ยังอาจเกิดแรงเค้นมากพอที่จะดึงชิ้นงานให้หลุดได้

ABS และ ASA

วัสดุเหล่านี้ไวต่อความแตกต่างของอุณหภูมิมากกว่า ชิ้นงานขนาดใหญ่มักได้ประโยชน์จากการควบคุมสภาพแวดล้อม การทำความเย็นอย่างพอเหมาะ และการเพิ่มพื้นที่สัมผัสบริเวณมุม

PC

วัสดุฐาน PC อาจสร้างแรงหดตัวได้มาก ตรวจสอบว่าเครื่องพิมพ์ ฮอตเอนด์ พื้นผิวพิมพ์ และห้องพิมพ์เหมาะกับสูตรวัสดุนั้นโดยเฉพาะหรือไม่

TPU

ชิ้นงาน TPU ขนาดใหญ่อาจหลุดออกเพราะมีสิ่งสกปรกหรือปรับเทียบเลเยอร์แรกไม่เหมาะสม แม้ว่าวัสดุยืดหยุ่นจะมีโอกาสเกิดการโก่งงอของมุมที่แข็งน้อยกว่าก็ตาม

วัสดุ PA และวัสดุฐานไนลอน

ข้อกำหนดแตกต่างกันมากตามสูตรวัสดุ ให้ปฏิบัติตามคำแนะนำเฉพาะของวัสดุเรื่องการทำให้แห้ง การเตรียมแผ่นพิมพ์ อุณหภูมิ และการใช้ตู้ครอบ

คำถามที่พบบ่อย

ทำไมงานพิมพ์ของฉันจึงยกตัวขึ้นหลังจากผ่านไปหลายชั่วโมง?

เมื่อโมเดลมีขนาดใหญ่ขึ้น เลเยอร์ที่เย็นตัวจะสะสมความเค้นจากการหดตัวได้มากขึ้น แผ่นสัมผัสที่เพียงพอสำหรับเลเยอร์ช่วงแรกอาจต้านทานไม่ไหวในที่สุด

ทำไม Brim จึงยกตัวขึ้นพร้อมกับงานพิมพ์?

มีแนวโน้มว่ารอยต่อระหว่างชิ้นงานกับแท่นพิมพ์ยึดเกาะไม่อยู่ ตรวจสอบการเตรียมพื้นผิว การปรับเทียบ ความเข้ากันได้ของแผ่นพิมพ์ และอุณหภูมิแท่นพิมพ์ ก่อนเพิ่มความกว้างของ Brim

ทำไมชิ้นงานจึงยกตัวขึ้น แต่ Brim ยังคงแนบเรียบ?

จุดเชื่อมระหว่างโมเดลกับ Brim อาจยึดติดไม่แน่นพอ หรือชิ้นงานอาจสร้างความเค้นมากเกินกว่าที่ Brim จะต้านทานได้ ตรวจสอบระยะห่างที่ตั้งค่าไว้และรูปทรงของโมเดล

กาวหยุดการโก่งงอได้อย่างสมบูรณ์หรือไม่?

ไม่ กาวอาจช่วยปรับปรุงหรือควบคุมรอยต่อได้ แต่ไม่สามารถขจัดการหดตัวจากความร้อนที่รุนแรง การเย็นตัวที่ไม่สม่ำเสมอ หรือรูปทรงที่ไม่เหมาะสมได้

ควรเพิ่มอุณหภูมิแท่นพิมพ์หรือไม่?

เฉพาะเมื่อความกว้างอยู่ในช่วงที่เหมาะกับวัสดุและพื้นผิว แท่นพิมพ์ที่ร้อนขึ้นอาจช่วยได้ แต่ความร้อนที่มากเกินไปอาจทำให้เลเยอร์ด้านล่างเสียรูป

Brim ที่กว้างขึ้นดีกว่าเสมอหรือไม่?

Brim ที่กว้างขึ้นช่วยเพิ่มพื้นที่สัมผัส แต่ไม่สามารถชดเชยสิ่งสกปรก การปรับเทียบที่ไม่ถูกต้อง หรือพื้นผิวที่ใช้ร่วมกันไม่ได้

ทำไมมุมเดิมจึงยกตัวขึ้นเสมอ?

หากปัญหาเกิดที่เดิมบนโมเดลหลังจากหมุน แสดงว่าสาเหตุที่เป็นไปได้คือรูปทรงมุมหรือความเค้นภายใน หากปัญหายังคงเกิดที่ตำแหน่งเดิมบนแท่นพิมพ์ ให้ตรวจสอบแผ่นพิมพ์ ฮีตเตอร์ การปรับระดับ และการไหลเวียนของอากาศเฉพาะจุด

รายการตรวจสอบแผ่นสัมผัสขั้นสุดท้าย

ก่อนพิมพ์อีกครั้ง ให้ยืนยันว่า:

  • ตรวจสอบด้านล่างของโมเดลที่พิมพ์ไม่สำเร็จแล้ว

  • เลเยอร์แรกที่สไลซ์แล้วต่อเนื่องกันจริง

  • แท่นพิมพ์สะอาดและเข้ากันได้กับวัสดุ

  • เลือกประเภทแผ่นพิมพ์ถูกต้อง

  • ปรับเทียบเลเยอร์แรกให้สม่ำเสมอตลอดพื้นที่สัมผัส

  • ตั้งอุณหภูมิแท่นพิมพ์ตามโปรไฟล์วัสดุ

  • ไม่มีลมเย็นพัดถึงด้านใดด้านหนึ่ง

  • Brim เชื่อมต่อกับโมเดลจริง

  • ตรวจสอบมุมแหลมและผนังแนวยาวแล้ว

  • เปลี่ยนตัวแปรเพียงอย่างเดียวระหว่างการทดสอบ

งานพิมพ์ที่โก่งงอจนหลุดจากแท่นพิมพ์แสดงว่าจุดสัมผัสเฉพาะจุดยึดเกาะไม่อยู่ ให้หาจุดนั้นก่อน แล้วการแก้ไขจะคาดการณ์ผลได้มากขึ้น

ก่อนหน้า ถัดไป
แสดงความคิดเห็น 0 ความคิดเห็น

    อ่านบทความเพิ่มเติม