งานพิมพ์ 3D บิดงอหลุดจากฐานพิมพ์: ตรวจหาจุดที่การยึดเกาะล้มเหลว
XUCHUNงานพิมพ์ 3D บิดงอจนหลุดจากฐานพิมพ์: วินิจฉัยว่าการยึดเกาะล้มเหลวตรงไหน
งานพิมพ์อาจเริ่มต้นอย่างราบเรียบ อยู่ทรงเดิมเป็นเวลาหลายสิบชั้น แล้วค่อยๆ ดึงตัวออกจากแผ่นพิมพ์ บางครั้งมีเพียงมุมเดียวที่ยกขึ้น ในกรณีอื่น ขอบทั้งแนว ขอบเสริมหรือโมเดลทั้งชิ้นอาจหลุดออก
แม้ปัญหาเหล่านี้มักเรียกว่า การบิดงอของงานพิมพ์ 3D จนหลุดจากฐานพิมพ์แต่สาเหตุไม่ได้เหมือนกันทั้งหมด
วิธีแก้ไขที่ได้ผลที่สุดขึ้นอยู่กับว่าการแยกเริ่มต้นตรงไหน เริ่มเมื่อใด และชั้นแรกยึดติดดีหรือไม่ก่อนที่โมเดลจะเริ่มหดตัว
วินิจฉัยอย่างรวดเร็ว
ใช้รูปแบบความเสียหายเป็นเบาะแสแรก:
| ส่วนใดยกขึ้น? | แนวทางที่เป็นไปได้ | สิ่งแรกที่ควรตรวจสอบ |
|---|---|---|
| เส้นของชั้นแรก | การปรับเทียบหรือการปนเปื้อน | ระยะหัวฉีดและความสะอาดของแผ่นพิมพ์ |
| มุมหนึ่งมุม | แรงหดตัวกระจุกตัวหรือมีปัญหาเฉพาะจุดบนฐานพิมพ์ | ลมโกรก ตำแหน่งบนฐานพิมพ์ และรูปทรงมุม |
| ขอบด้านหนึ่งยกขึ้นทั้งแนว | อุณหภูมิไม่สม่ำเสมอหรือสัมผัสไม่ดี | ความเรียบของฐานพิมพ์ ชั้นแรก และการไหลเวียนของอากาศ |
| ชิ้นงานยกขึ้น แต่ขอบเสริมยังติดอยู่ | แรงเค้นมากกว่าความแข็งแรงของจุดเชื่อมต่อกับขอบเสริม | การยึดเกาะของขอบเสริมและรูปทรงโมเดล |
| ขอบเสริมและชิ้นงานยกขึ้นพร้อมกัน | การยึดเกาะกับพื้นผิวพิมพ์มีปัญหา | การเตรียมพื้นผิวและอุณหภูมิฐานพิมพ์ |
| โมเดลทั้งชิ้นเลื่อนหรือหลุดออก | การยึดเกาะหลุดทั่วทั้งชิ้นงาน | ความเข้ากันได้กับพื้นผิวและการปรับเทียบ |
| ชั้นบนแตกร้าว ขณะที่ฐานยังติดอยู่ | การแยกชั้นจากความร้อน | ห้องพิมพ์ การระบายความร้อน และการยึดเกาะระหว่างชั้น |
การแยกแยะเช่นนี้ช่วยป้องกันการปรับโปรไฟล์แบบสุ่ม ซึ่งอาจซ่อนอาการหนึ่งแต่ทำให้อีกอาการเกิดขึ้น
ความหมายที่แท้จริงของ “การบิดงอจนหลุดจากฐานพิมพ์”
เมื่อพลาสติกที่ฉีดออกมาเย็นลง พลาสติกจะหดตัว แผ่นพิมพ์จะยึดส่วนล่างของชิ้นงานไว้ ขณะที่ชั้นบนยังคงเย็นลงและดึงเข้าด้านใน
โมเดลจะยังคงราบอยู่ได้ก็ต่อเมื่อแรงที่ยึดโมเดลไว้กับแผ่นพิมพ์มีมากกว่าแรงหดตัวสะสม
การยึดติดอาจล้มเหลวได้ที่รอยต่อสามตำแหน่ง:
-
ระหว่างแผ่นพิมพ์กับชั้นแรก
-
ระหว่างชิ้นงานที่พิมพ์กับส่วนช่วยให้ยึดเกาะ เช่น ขอบเสริม
-
ภายในชั้นที่พิมพ์
การระบุจุดที่เกิดการแยกมีประโยชน์กว่าการเหมารวมว่าชิ้นงานที่ยกตัวขึ้นทุกชิ้นเป็นปัญหาการยึดเกาะทั่วไป
รูปแบบที่ 1: ชั้นแรกยึดเกาะไม่ดีตั้งแต่ต้น
สาเหตุหลักมาจากการพิมพ์ชั้นแรกไม่สำเร็จ ไม่ใช่การบิดงอจากความร้อนที่เกิดขึ้นภายหลัง
ให้สังเกตสิ่งต่อไปนี้:
-
เส้นพลาสติกที่แยกจากกันและมีลักษณะกลม
-
มีช่องว่างระหว่างเส้นที่อยู่ติดกัน
-
เส้นพลาสติกที่ขยับได้เมื่อออกแรงกดเบาๆ
-
มุมชิ้นงานยกตามหลังหัวฉีด
-
หน้าสัมผัสไม่สม่ำเสมอในแต่ละบริเวณของแผ่นพิมพ์
สาเหตุที่เป็นไปได้ ได้แก่:
-
หัวฉีดอยู่ห่างจากพื้นผิวพิมพ์มากเกินไป
-
ปรับระดับฐานพิมพ์หรือสอบเทียบเมชไม่ถูกต้อง
-
คราบน้ำมัน ฝุ่น หรือรอยนิ้วมือ
-
เลือกแผ่นสร้างงานผิดในโปรแกรมสไลเซอร์หรือเครื่องพิมพ์
-
พื้นผิวและเส้นพลาสติกพิมพ์ไม่เข้ากัน
-
ความเร็วหรืออุณหภูมิของชั้นแรกไม่อยู่ในช่วงที่โปรไฟล์แนะนำ
การเพิ่มขอบเสริมให้กว้างไม่ช่วยแก้ปัญหา หากขอบเสริมนั้นพิมพ์ลงบนชั้นแรกที่ปรับเทียบไม่ดีด้วย
รูปแบบที่ 2: มุมหนึ่งยกขึ้นระหว่างการพิมพ์
มุมหนึ่งยกขึ้นหลังจากพิมพ์ไปหลายชั้น มักบ่งชี้ว่าแรงหดตัวมีมากกว่าความแข็งแรงของพื้นที่สัมผัสเฉพาะจุด
ตรวจสอบว่ามุมนั้น:
-
อยู่ใกล้ประตู หน้าต่าง หรือช่องระบายอากาศมากที่สุด
-
อยู่ใกล้ขอบด้านนอกของแผ่นพิมพ์ทำความร้อน
-
อยู่เหนือบริเวณแผ่นพิมพ์ที่สกปรกหรือสึกหรอ
-
แหลมกว่าส่วนอื่นของชิ้นงาน
-
เชื่อมต่อกับผนังตรงยาว
-
มีพื้นที่สัมผัสเล็กกว่ามุมอื่น
การทดสอบแบบควบคุมที่มีประโยชน์คือหมุนชิ้นงาน
หากตำแหน่งเดิมบนแผ่นพิมพ์เกิดปัญหาซ้ำ ให้ตรวจสอบแผ่นพิมพ์ การปรับระดับ และกระแสลมเฉพาะจุด หากปัญหาเกิดที่มุมเดิมของชิ้นงาน รูปทรงและแรงเค้นภายในมีแนวโน้มเป็นสาเหตุมากกว่า
รูปแบบที่ 3: ขอบทั้งแนวลอกขึ้น
ขอบที่ยกขึ้นทั้งแนวบ่งชี้ว่าพื้นที่สัมผัสที่กว้างขึ้นกำลังเสียสมดุลของแรง
ตรวจสอบ:
-
ความสูงของชั้นแรกตลอดแนวขอบ
-
แผ่นสร้างงานเรียบและติดตั้งถูกต้องหรือไม่
-
ความสม่ำเสมอของอุณหภูมิทั่วแผ่นพิมพ์
-
กระแสลมที่ปะทะด้านนั้นของชิ้นงาน
-
เส้นเติมเนื้อชิ้นงานที่ยาวดึงขนานไปกับขอบ
-
การเปลี่ยนแปลงความหนาของผนังอย่างฉับพลัน
-
การทำงานของพัดลมระบายความร้อน
โครงครอบขนาดใหญ่ที่เป็นทรงสี่เหลี่ยม ถาด และแผ่นวัสดุมีแนวโน้มเกิดปัญหานี้เป็นพิเศษ เพราะผนังตรงยาวอาจก่อให้เกิดแรงหดตัวสูง
รูปแบบที่ 4: ชิ้นงานหลุดออกจากขอบเสริม
หากขอบเสริมยังติดกับแผ่นสร้างงาน แต่ชิ้นงานยกตัวขึ้นภายในขอบเสริม พื้นผิวสร้างงานอาจไม่ใช่จุดยึดที่อ่อนแอที่สุด
ตรวจสอบ:
-
มีการตั้งค่าระยะห่างระหว่างขอบเสริมกับชิ้นงานไว้หรือไม่
-
เส้นของขอบเสริมสัมผัสกับชิ้นงานจริงหรือไม่
-
ชั้นแรกของชิ้นงานต่อเนื่องกันหรือไม่
-
มีเพียงส่วนแคบ ๆ ที่เชื่อมชิ้นงานเข้ากับขอบเสริมหรือไม่
-
ชิ้นงานสร้างแรงเค้นมากเกินกว่าที่ขอบเสริมบาง ๆ จะต้านทานได้หรือไม่
ขอบเสริมต้องเชื่อมติดกับชิ้นงานจึงจะถ่ายแรงได้ ขอบเสริมที่ออกแบบให้แกะออกง่ายอาจต้านทานการบิดงออย่างรุนแรงได้น้อยกว่า
ขั้นตอนถัดไปที่อาจทำได้:
-
ลดระยะห่างระหว่างขอบเสริมกับชิ้นงาน
-
เพิ่มพื้นที่สัมผัสของขอบเสริม
-
เพิ่มแถบเสริมเฉพาะบริเวณมุม
-
ปรับสภาพแวดล้อมด้านความร้อนให้เหมาะสม
-
ออกแบบมุมที่รับแรงสูงใหม่
รูปแบบที่ 5: ขอบเสริมและชิ้นงานยกขึ้นพร้อมกัน
เมื่อทั้งขอบเสริมและชิ้นงานหลุดออก มักเกิดจากรอยต่อกับแผ่นสร้างงาน
ให้ความสำคัญกับ:
-
การทำความสะอาดพื้นผิว
-
การปรับเทียบเลเยอร์แรก
-
ความเข้ากันได้กับพื้นผิวฐานพิมพ์
-
กาวหรือชั้นลอกชิ้นงานที่แนะนำ
-
อุณหภูมิฐานพิมพ์
-
การป้องกันลมโกรก
การเพิ่มความกว้างของขอบช่วยยึดชิ้นงานอาจเพียงแค่ชะลอการหลุด โดยไม่ได้แก้ปัญหาการสัมผัสที่เป็นต้นเหตุ
ตรวจสอบพื้นที่สัมผัสอย่างละเอียด
พื้นที่สัมผัสคือบริเวณที่ชิ้นงานยึดติดกับฐานพิมพ์ ก่อนเปลี่ยนพารามิเตอร์หลายรายการในโปรแกรมสไลเซอร์ ให้ตรวจสอบบริเวณนี้อย่างเป็นระบบ
ตรวจสอบด้านใต้ของงานพิมพ์ที่ล้มเหลว
ชิ้นงานที่แกะออกมามีข้อมูลที่เป็นประโยชน์
เลเยอร์แรกที่ขึ้นรูปได้ดีมักมีเส้นเชื่อมต่อกันเป็นพื้นผิวต่อเนื่อง สัญญาณเตือน ได้แก่:
-
เส้นแยกออกจากกันอย่างชัดเจน
-
บริเวณที่ความกว้างของเส้นแตกต่างกันมาก
-
บริเวณบางใสจนโปร่งแสง
-
สันนูนสูงจากการกดอัดมากเกินไป
-
ส่วนที่ดูเป็นทรงกลมแทนที่จะถูกกดให้แบน
-
การรีดเส้นวัสดุขาดหายหรือสะดุด
หากด้านหนึ่งดูถูกกดอัด แต่อีกด้านดูหลวม ให้เน้นตรวจสอบการปรับระดับ การปรับเทียบเมช หรือการติดตั้งฐานพิมพ์
เปรียบเทียบโมเดลกับภาพตัวอย่างหลังสไลซ์
ตรวจสอบว่าโมเดลมีพื้นที่สัมผัสตามที่คุณคาดไว้จริง
ไฟล์ STL หรือโปรแกรมสไลเซอร์อาจแสดงให้เห็นว่า:
-
ฐานที่โค้งเล็กน้อย
-
ขอบลบมุมขนาดเล็กที่ลดพื้นที่ของเลเยอร์แรก
-
ส่วนที่แยกจากกันบริเวณด้านล่าง
-
ซัพพอร์ตที่ไม่ตั้งใจให้อยู่ใต้โมเดล
-
ขอบตกแต่งที่สัมผัสพื้นผิวเพียงเป็นแนวเส้น
-
โมเดลที่วางเอียงอยู่เหนือแผ่นฐานพิมพ์
อย่าคิดว่าโมเดล CAD ที่ดูแบนราบจะสร้างเลเยอร์แรกที่ต่อเนื่องได้เสมอ
ทำความสะอาดพื้นผิวให้ถูกชนิดด้วยวิธีที่เหมาะสม
น้ำมันและรอยนิ้วมืออาจทำให้การยึดเกาะลดลง แต่วิธีทำความสะอาดจะแตกต่างกันไปตามชนิดของพื้นผิว เช่น กระจก PEI ผิวเรียบ PEI ผิวหยาบ และสารเคลือบเฉพาะของแต่ละผู้ผลิต
ทำตามขั้นตอนของผู้ผลิตแผ่นฐานพิมพ์ หลีกเลี่ยงการใช้ตัวทำละลายทั่วไปกับพื้นผิวทุกชนิด เพราะน้ำยาที่ไม่เหมาะสมอาจทำให้สารเคลือบเสียหายหรือทิ้งคราบตกค้าง
ตรวจสอบแผ่นฐานพิมพ์ว่ามี:
-
บริเวณที่สึกหรอ
-
รอยขีดข่วนหรือสารเคลือบเสียหาย
-
กาวสะสม
-
ฝุ่นใต้แผ่นรองที่ถอดออกได้
-
ติดตั้งแผ่นรองไม่ถูกต้อง
-
เศษวัสดุระหว่างแผ่นรองกับฐานแม่เหล็ก
หากพิมพ์ชิ้นงานเดิมได้สำเร็จในบริเวณอื่นของแผ่นฐานพิมพ์ ก็มีแนวโน้มมากขึ้นว่าพื้นผิวสึกหรอหรือมีสิ่งปนเปื้อนเฉพาะจุด
ตรวจสอบการปรับเทียบเลเยอร์แรก
เลเยอร์แรกต้องถูกกดอัดมากพอให้สัมผัสกันต่อเนื่อง โดยไม่ขัดขวางการรีดเส้นวัสดุ
เมื่อหัวฉีดอยู่สูงเกินไป:
-
เส้นยังคงเป็นทรงกลม
-
แนวเส้นที่อยู่ติดกันไม่เชื่อมเข้าด้วยกัน
-
มุมต่างๆ หลุดออกได้ง่าย
เมื่อหัวฉีดอยู่ต่ำเกินไป:
-
วัสดุอาจถูกขูดหรือดันจนเคลื่อน
-
เกิดสันนูนระหว่างเส้น
-
การรีดเส้นวัสดุอาจไม่สม่ำเสมอ
-
หัวฉีดอาจครูดไปบนพื้นผิว
ใช้ขั้นตอนปรับเลเยอร์แรกหรือปรับระดับฐานพิมพ์ของผู้ผลิตเครื่องพิมพ์ แทนการคัดลอกค่าออฟเซ็ตของผู้ใช้อื่น
หลังจากเปลี่ยนหัวฉีด ฮอตเอนด์ แท่นพิมพ์ หรือชนิดของแผ่นพิมพ์ ให้ตรวจสอบชั้นแรกอีกครั้ง
เลือกพื้นผิวแท่นพิมพ์ให้เหมาะกับวัสดุ
ไม่ควรพิมพ์เส้นใยทุกชนิดบนทุกพื้นผิวด้วยวิธีเดียวกัน
วิธีเตรียมพื้นผิวที่แนะนำอาจแตกต่างกันไปตามวัสดุและแผ่นพิมพ์ โดยอาจรวมถึง:
-
พิมพ์ลงบนพื้นผิวที่สะอาดโดยตรง
-
ทากาวเป็นชั้นบางๆ
-
ใช้แผ่นรองยึดเกาะ
-
ใช้กาวเป็นชั้นช่วยให้แกะออกได้
-
เลือกพื้นผิวแบบอื่น
เส้นใยและพื้นผิวบางแบบอาจยึดติดกันแน่นเกินไปจนทำให้แผ่นเสียหายระหว่างการแกะชิ้นงานออก ดังนั้น “การยึดเกาะที่แน่นกว่า” จึงไม่ได้ปลอดภัยกว่าเสมอไป
ใช้คำแนะนำที่ให้มากับเครื่องพิมพ์ พื้นผิวแท่นพิมพ์ และเส้นใยรุ่นนั้นโดยเฉพาะ
คุณสามารถเปรียบเทียบกลุ่มเส้นใยและการใช้งานที่เหมาะสมได้ใน คอลเลกชันเส้นใยสำหรับการพิมพ์ 3D ของ INKCLOUD.
ตรวจสอบอุณหภูมิแท่นพิมพ์โดยไม่ด่วนสรุปว่ายิ่งร้อนยิ่งดี
แท่นพิมพ์แบบให้ความร้อนช่วยให้ชั้นล่างคงรูปและยึดติดได้ หากอุณหภูมิต่ำเกินไปสำหรับวัสดุนั้น ฐานอาจเย็นตัวและหดตัวเร็วเกินไป
อย่างไรก็ตาม แท่นพิมพ์ที่ร้อนเกินไปอาจทำให้เกิด:
-
ชั้นล่างนิ่ม
-
ฐานบาน
-
ความแม่นยำด้านขนาดต่ำ
-
โมเดลที่ยังไม่มั่นคงเมื่ออยู่เหนือพื้นผิว
-
เกิดแรงเค้นโดยไม่จำเป็นเมื่อส่วนบนเย็นตัวลง
เริ่มจากโปรไฟล์ที่แนะนำสำหรับวัสดุและพื้นผิวแท่นพิมพ์รุ่นนั้นโดยเฉพาะ ปรับทีละน้อย แล้วประเมินการยึดเกาะ รูปทรงด้านล่าง และความแม่นยำของชิ้นงานไปพร้อมกัน
ป้องกันงานพิมพ์จากลมที่พัดไม่สม่ำเสมอ
ลมเย็นอาจทำให้ขอบด้านหนึ่งเย็นเร็วกว่าส่วนอื่นของโมเดล
แหล่งที่พบบ่อย ได้แก่:
-
เครื่องปรับอากาศ
-
ประตูที่เปิดอยู่
-
หน้าต่าง
-
พัดลมในห้อง
-
เครื่องฟอกอากาศ
-
เครื่องดูดอากาศที่เป่าลมพาดผ่านแท่นพิมพ์
-
ผู้คนที่เดินผ่านเครื่องบ่อยๆ
หากมีเพียงด้านที่เปิดโล่งยกตัวขึ้น ให้กำจัดลมโกรกชั่วคราวแล้วพิมพ์โมเดลเดิมซ้ำ
วัสดุอย่าง ABS, ASA และ PC มักต้องการสภาพแวดล้อมด้านอุณหภูมิที่คงที่กว่า PLA ตู้ครอบอาจช่วยได้ แต่ต้องเป็นกรณีที่ผู้ผลิตเครื่องพิมพ์อนุญาตให้ใช้งานเครื่องในสภาพแวดล้อมนั้นเท่านั้น
อย่าสร้างสภาพแวดล้อมแบบปิดที่มีความร้อนสูงรอบอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์หรือชิ้นส่วนจ่ายไฟที่ไม่ได้ออกแบบมาให้ทนต่ออุณหภูมิสูง
เลือกตัวช่วยยึดเกาะที่เหมาะสม
ขอบเสริม
โดยทั่วไปแล้ว ขอบเสริมเป็นตัวเลือกแรกสำหรับโมเดลที่เกือบจะติดแน่น ขอบเสริมจะเพิ่มพื้นที่สัมผัสแบบชั้นเดียวรอบโมเดล และแกะออกได้ค่อนข้างง่าย
เหมาะสำหรับ:
-
มุมแหลม
-
ฐานแคบ
-
ชิ้นงานขนาดใหญ่ที่ทำจากวัสดุทางวิศวกรรม
-
โมเดลทรงสูงที่มีฐานขนาดเล็ก
แถบเสริมมุม
แถบเสริมมุมหรือหูหนูจะเพิ่มพื้นที่สัมผัสเฉพาะจุดที่มีแรงเค้นสะสม ใช้วัสดุน้อยกว่าและทำความสะอาดหลังพิมพ์ได้ง่ายกว่าขอบเสริมเต็มชิ้น
มีประโยชน์มากที่สุดเมื่อมุมเดิมยกตัวซ้ำๆ
แพฐาน
แพฐานสร้างโครงสร้างที่หนาขึ้นใต้โมเดล อาจช่วยได้กับวัสดุที่พิมพ์ยาก ฐานโมเดลที่ไม่เรียบ หรือพื้นผิวที่ติดยาก แต่ก็เพิ่มสิ่งต่อไปนี้ด้วย:
-
การใช้วัสดุ
-
เวลาในการพิมพ์
-
การตกแต่งหลังพิมพ์
-
พื้นผิวด้านล่าง
-
ความไม่แน่นอนของขนาด
ไม่ควรใช้แพฐานเป็นวิธีแรกในการแก้ปัญหาแผ่นพิมพ์สกปรกหรือความสูงหัวฉีดไม่ถูกต้อง
ลดแรงเค้นที่เกิดจากโมเดล
หากแผ่นพิมพ์และเลเยอร์แรกถูกต้องแล้ว ตัวโมเดลเองอาจก่อให้เกิดแรงหดตัวมากเกินไป
การปรับเปลี่ยนการออกแบบและการสไลซ์ที่อาจทำได้ ได้แก่:
-
ทำมุมฐานที่แหลมให้มน
-
แบ่งแผงขนาดใหญ่ออกเป็นชิ้นส่วนเล็กลง
-
ปรับทิศทางการวางชิ้นงานใหม่
-
หลีกเลี่ยงส่วนตันที่ไม่จำเป็น
-
ลดการเปลี่ยนแปลงความหนาของผนังอย่างฉับพลัน
-
ใช้ครีบเสริมแทนการทำให้ชิ้นงานหนาสม่ำเสมอทั่วทั้งชิ้น
-
ทบทวนความหนาแน่นและรูปแบบวัสดุเติม
-
เพิ่มตัวยึดที่แกะออกได้
-
เลื่อนโมเดลไปยังบริเวณฐานพิมพ์ที่มีความเสถียรทางความร้อนมากกว่า
ชิ้นงานยังต้องผ่านข้อกำหนดการใช้งาน ห้ามลดจำนวนผนังหรือความหนาแน่นวัสดุเติมโดยไม่พิจารณาน้ำหนักบรรทุก ความแข็งแกร่ง และสภาพการใช้งาน
ลำดับการทดสอบแบบควบคุม
ใช้ชิ้นงานทดสอบชิ้นเดิมทุกครั้งที่ปรับค่า
การทดสอบ 1: ตรวจสอบการสัมผัส
-
ทำความสะอาดแผ่นพิมพ์
-
ปรับระดับหรือปรับเทียบเลเยอร์แรก
-
ใช้โปรไฟล์วัสดุปกติ
-
สังเกตเลเยอร์แรกทั้งหมด
การทดสอบ 2: ระบุตำแหน่งที่เกิดปัญหา
บันทึกข้อมูลต่อไปนี้:
-
มุมหรือขอบที่ยกตัว
-
เลเยอร์หรือเวลาที่เกิดปัญหาโดยประมาณ
-
ขอบเสริมยังติดอยู่หรือไม่
-
ปัญหาเกิดตามโมเดลหรือตำแหน่งบนฐานพิมพ์
การทดสอบ 3: แก้ไขทีละตัวแปร
เลือกปรับเฉพาะค่าที่มีแนวโน้มเป็นสาเหตุมากที่สุด:
-
การเตรียมพื้นผิว
-
การปรับเทียบเลเยอร์แรก
-
อุณหภูมิฐานพิมพ์
-
การป้องกันลมโกรก
-
การทำความเย็น
-
ขอบเสริมหรือแถบเสริมมุม
-
รูปทรง
การทดสอบ 4: ตรวจสอบโมเดลทั้งหมด
การทดสอบการยึดเกาะขนาดเล็กไม่สามารถจำลองแรงหดตัวทั้งหมดของชิ้นงานผลิตขนาดใหญ่ได้ ตรวจสอบการตั้งค่าที่เลือกกับรูปทรงชิ้นงานที่จะใช้งานจริงก่อนบันทึกโปรไฟล์สุดท้าย
ข้อควรพิจารณาเกี่ยวกับวัสดุ
PLA
เมื่อ PLA ยกตัวออกจากฐานพิมพ์ ให้ตรวจสอบความสะอาด ระยะความสูงของเลเยอร์แรก ลมโกรก และรูปทรงแบนขนาดใหญ่ ก่อนจะสรุปว่าจำเป็นต้องใช้ตู้ครอบ
PETG
PETG อาจยึดติดกับพื้นผิวบางชนิดได้แน่น จึงควรใช้แผ่นพิมพ์และวิธีแกะชิ้นงานที่แนะนำ ชิ้นงาน PETG ขนาดใหญ่ยังอาจเกิดแรงเค้นมากพอที่จะดึงชิ้นงานให้หลุดได้
ABS และ ASA
วัสดุเหล่านี้ไวต่อความแตกต่างของอุณหภูมิมากกว่า ชิ้นงานขนาดใหญ่มักได้ประโยชน์จากการควบคุมสภาพแวดล้อม การทำความเย็นอย่างพอเหมาะ และการเพิ่มพื้นที่สัมผัสบริเวณมุม
PC
วัสดุฐาน PC อาจสร้างแรงหดตัวได้มาก ตรวจสอบว่าเครื่องพิมพ์ ฮอตเอนด์ พื้นผิวพิมพ์ และห้องพิมพ์เหมาะกับสูตรวัสดุนั้นโดยเฉพาะหรือไม่
TPU
ชิ้นงาน TPU ขนาดใหญ่อาจหลุดออกเพราะมีสิ่งสกปรกหรือปรับเทียบเลเยอร์แรกไม่เหมาะสม แม้ว่าวัสดุยืดหยุ่นจะมีโอกาสเกิดการโก่งงอของมุมที่แข็งน้อยกว่าก็ตาม
วัสดุ PA และวัสดุฐานไนลอน
ข้อกำหนดแตกต่างกันมากตามสูตรวัสดุ ให้ปฏิบัติตามคำแนะนำเฉพาะของวัสดุเรื่องการทำให้แห้ง การเตรียมแผ่นพิมพ์ อุณหภูมิ และการใช้ตู้ครอบ
คำถามที่พบบ่อย
ทำไมงานพิมพ์ของฉันจึงยกตัวขึ้นหลังจากผ่านไปหลายชั่วโมง?
เมื่อโมเดลมีขนาดใหญ่ขึ้น เลเยอร์ที่เย็นตัวจะสะสมความเค้นจากการหดตัวได้มากขึ้น แผ่นสัมผัสที่เพียงพอสำหรับเลเยอร์ช่วงแรกอาจต้านทานไม่ไหวในที่สุด
ทำไม Brim จึงยกตัวขึ้นพร้อมกับงานพิมพ์?
มีแนวโน้มว่ารอยต่อระหว่างชิ้นงานกับแท่นพิมพ์ยึดเกาะไม่อยู่ ตรวจสอบการเตรียมพื้นผิว การปรับเทียบ ความเข้ากันได้ของแผ่นพิมพ์ และอุณหภูมิแท่นพิมพ์ ก่อนเพิ่มความกว้างของ Brim
ทำไมชิ้นงานจึงยกตัวขึ้น แต่ Brim ยังคงแนบเรียบ?
จุดเชื่อมระหว่างโมเดลกับ Brim อาจยึดติดไม่แน่นพอ หรือชิ้นงานอาจสร้างความเค้นมากเกินกว่าที่ Brim จะต้านทานได้ ตรวจสอบระยะห่างที่ตั้งค่าไว้และรูปทรงของโมเดล
กาวหยุดการโก่งงอได้อย่างสมบูรณ์หรือไม่?
ไม่ กาวอาจช่วยปรับปรุงหรือควบคุมรอยต่อได้ แต่ไม่สามารถขจัดการหดตัวจากความร้อนที่รุนแรง การเย็นตัวที่ไม่สม่ำเสมอ หรือรูปทรงที่ไม่เหมาะสมได้
ควรเพิ่มอุณหภูมิแท่นพิมพ์หรือไม่?
เฉพาะเมื่อความกว้างอยู่ในช่วงที่เหมาะกับวัสดุและพื้นผิว แท่นพิมพ์ที่ร้อนขึ้นอาจช่วยได้ แต่ความร้อนที่มากเกินไปอาจทำให้เลเยอร์ด้านล่างเสียรูป
Brim ที่กว้างขึ้นดีกว่าเสมอหรือไม่?
Brim ที่กว้างขึ้นช่วยเพิ่มพื้นที่สัมผัส แต่ไม่สามารถชดเชยสิ่งสกปรก การปรับเทียบที่ไม่ถูกต้อง หรือพื้นผิวที่ใช้ร่วมกันไม่ได้
ทำไมมุมเดิมจึงยกตัวขึ้นเสมอ?
หากปัญหาเกิดที่เดิมบนโมเดลหลังจากหมุน แสดงว่าสาเหตุที่เป็นไปได้คือรูปทรงมุมหรือความเค้นภายใน หากปัญหายังคงเกิดที่ตำแหน่งเดิมบนแท่นพิมพ์ ให้ตรวจสอบแผ่นพิมพ์ ฮีตเตอร์ การปรับระดับ และการไหลเวียนของอากาศเฉพาะจุด
รายการตรวจสอบแผ่นสัมผัสขั้นสุดท้าย
ก่อนพิมพ์อีกครั้ง ให้ยืนยันว่า:
-
ตรวจสอบด้านล่างของโมเดลที่พิมพ์ไม่สำเร็จแล้ว
-
เลเยอร์แรกที่สไลซ์แล้วต่อเนื่องกันจริง
-
แท่นพิมพ์สะอาดและเข้ากันได้กับวัสดุ
-
เลือกประเภทแผ่นพิมพ์ถูกต้อง
-
ปรับเทียบเลเยอร์แรกให้สม่ำเสมอตลอดพื้นที่สัมผัส
-
ตั้งอุณหภูมิแท่นพิมพ์ตามโปรไฟล์วัสดุ
-
ไม่มีลมเย็นพัดถึงด้านใดด้านหนึ่ง
-
Brim เชื่อมต่อกับโมเดลจริง
-
ตรวจสอบมุมแหลมและผนังแนวยาวแล้ว
-
เปลี่ยนตัวแปรเพียงอย่างเดียวระหว่างการทดสอบ
งานพิมพ์ที่โก่งงอจนหลุดจากแท่นพิมพ์แสดงว่าจุดสัมผัสเฉพาะจุดยึดเกาะไม่อยู่ ให้หาจุดนั้นก่อน แล้วการแก้ไขจะคาดการณ์ผลได้มากขึ้น