การโก่งงอของงานพิมพ์ 3D ในชั้นบนสุด: สาเหตุและวิธีแก้ไข
XUCHUNการบิดงอของงานพิมพ์ 3D ที่เลเยอร์ด้านบน: สาเหตุและวิธีแก้ไข
งานพิมพ์อาจดูสมบูรณ์แบบอยู่หลายชั่วโมง ก่อนจะเกิดปัญหาในช่วงเลเยอร์สุดท้าย มุมด้านบนเริ่มงอขึ้น หัวฉีดลากผ่านขอบที่ยกตัวขึ้น หรือผิวด้านบนของชิ้นงานที่พิมพ์เสร็จแล้วดูยุบและไม่สม่ำเสมอ
อาการเหล่านี้มักเรียกว่า การบิดงอของงานพิมพ์ 3D ที่เลเยอร์ด้านบน แต่ไม่ได้หมายความว่าจะเป็นข้อบกพร่องแบบเดียวกันทั้งหมด
ขอบด้านบนที่งอขึ้นมักเกี่ยวข้องกับความร้อนเฉพาะจุด การระบายความร้อน หรือรูปทรงที่ไม่มีส่วนรองรับ ส่วนผิวด้านบนที่นิ่มและเป็นหลุมเป็นบ่อน่าจะเป็นปัญหาผิวด้านบนพอง รอยแตกที่เรียบใกล้ด้านบนอาจบ่งชี้ถึงการแยกชั้น ส่วนช่องว่างและเส้นที่ขาดหายไปอาจบ่งชี้ว่ามีการอัดเนื้อวัสดุน้อยเกินไป
ก่อนเปลี่ยนการตั้งค่า ให้ระบุว่าปัญหาที่เกิดขึ้นจริงคืออะไร
การบิดงอของเลเยอร์บนสุดมีลักษณะอย่างไร?
ตรวจดูชิ้นงานขณะกำลังพิมพ์ แต่ห้ามเอามือเข้าใกล้เครื่องที่กำลังเคลื่อนที่หรือชิ้นส่วนที่ร้อน
ใช้ลักษณะเหล่านี้เพื่อจำแนกปัญหา:
| สิ่งที่สังเกตเห็น | ปัญหาที่น่าจะเกิดขึ้น |
|---|---|
| มุมด้านบนหรือขอบบางงอขึ้นระหว่างการพิมพ์ | ความร้อนสะสมเฉพาะจุดหรือการระบายความร้อนไม่เพียงพอ |
| หัวฉีดสัมผัสขอบด้านบนที่ยกตัวขึ้นซ้ำๆ | การงอ การเสียรูปบริเวณส่วนยื่น หรือข้อผิดพลาดของพื้นผิวที่สะสมเพิ่มขึ้น |
| พื้นผิวด้านบนขนาดใหญ่ดูนิ่ม เป็นคลื่น หรือพองขึ้น | ผิวด้านบนพอง |
| เส้นบนผิวด้านบนยุบลงไปในช่องว่างระหว่าง infill | ความหนาของส่วนบนหรือการรองรับจาก infill ไม่เพียงพอ |
| เลเยอร์สุดท้ายยังนิ่มและเสียรูป | เวลาในการพิมพ์แต่ละเลเยอร์สั้นเกินไป |
| ผนังด้านบนงอเข้าด้านในหลังจากเย็นตัว | การหดตัวจากความร้อนหรือแรงเค้นที่ผนังบาง |
| เกิดรอยแตกแนวนอนใกล้ด้านบน | การแยกชั้น |
| เส้นบนผิวด้านบนมีช่องว่างหรือขาดหายไปบางส่วน | การอัดเนื้อวัสดุน้อยเกินไป ปัญหาอัตราการไหล หรือหัวฉีดอุดตันบางส่วน |
| มีเพียงส่วนยื่นด้านบนที่ลาดชันเท่านั้นที่งอ | รูปทรงไม่มีส่วนรองรับ หรือระบายความร้อนบริเวณส่วนยื่นไม่เพียงพอ |
| ผิวด้านบนเรียบ แต่มีสันที่เห็นแนวทางชัดเจน | ปัญหาลวดลายการเติมพื้นผิวด้านบนหรือผิวสำเร็จ |
อย่ามองว่าผิวด้านบนที่ไม่เรียบทุกแบบเกิดจากการบิดงอ เพราะปัญหาแต่ละประเภทต้องแก้ไขต่างกัน
สาเหตุที่เลเยอร์ด้านบนงอขึ้น
พลาสติกที่เพิ่งถูกอัดออกมาต้องคงรูปทรงตามที่ต้องการก่อนจะพิมพ์เลเยอร์ถัดไป
หากพิมพ์เลเยอร์ด้านบนขนาดเล็กเร็วเกินไป เลเยอร์ก่อนหน้าอาจยังนิ่มอยู่เมื่อหัวฉีดกลับมาถึง ขอบบางและส่วนยื่นจึงอาจงอขึ้นด้านบน เมื่อขอบยกขึ้นมาอยู่ในแนวการเคลื่อนที่ของหัวฉีด หัวฉีดอาจเสียดสีกับขอบ ทำให้วางเนื้อวัสดุไม่สม่ำเสมอ หรือกระแทกชิ้นงานจนหลุด
คำแนะนำอย่างเป็นทางการเกี่ยวกับการระบายความร้อนของ UltiMaker ระบุว่าเลเยอร์ที่ใช้เวลาพิมพ์สั้น สะพาน และส่วนยื่นอาจได้ประโยชน์จากการเพิ่มการระบายความร้อน นอกจากนี้ยังอธิบายว่าเวลาพิมพ์ขั้นต่ำต่อเลเยอร์ช่วยให้เลเยอร์ขนาดเล็กมีเวลาระบายความร้อนมากขึ้นก่อนเริ่มพิมพ์เลเยอร์ถัดไป
อย่างไรก็ตาม ความเร็วพัดลมสูงสุดไม่ใช่วิธีแก้ที่ใช้ได้กับทุกกรณี การระบายความร้อนมากเกินไปอาจทำให้การหดตัวเพิ่มขึ้นหรือการยึดเกาะระหว่างชั้นอ่อนลง โดยเฉพาะกับ ABS, ASA และวัสดุอื่นๆ ที่ไวต่ออุณหภูมิ
เป้าหมายคือการระบายความร้อนอย่างเหมาะสม ไม่ใช่แค่ตั้งพัดลมให้แรงที่สุดเท่าที่จะทำได้
ขั้นแรก ตรวจสอบว่าการพิมพ์ปลอดภัยที่จะทำต่อหรือไม่
หากหัวฉีดเพียงแค่เฉี่ยวขอบเล็กๆ ที่งอขึ้นเบาๆ คุณอาจสังเกตอาการและปรับการพิมพ์ได้
หยุดพิมพ์หาก:
-
หัวฉีดชนโมเดลซ้ำๆ
-
โมเดลเคลื่อนบนแท่นพิมพ์
-
หัวพิมพ์เริ่มคลาดตำแหน่ง
-
มีวัสดุจำนวนมากสะสมรอบหัวฉีด
-
เครื่องพิมพ์เริ่มส่งเสียงผิดปกติจากกลไก
-
ขอบที่ยกขึ้นอาจทำให้ท่อลมของพัดลม หัวฉีด หรือโมเดลเสียหาย
หัวฉีดชนชิ้นงานอาจทำให้ข้อบกพร่องบนพื้นผิวลุกลามเป็นชั้นเลื่อน สเต็ปหาย หรือชิ้นงานหลุดออก
ขั้นตอนที่ 1: ตรวจสอบภาพตัวอย่างในโปรแกรมสไลซ์
ก่อนปรับอุณหภูมิ ให้ตรวจดูส่วนบนของโมเดลในโปรแกรมสไลซ์
ให้มองหา:
-
พื้นที่ของชั้นลดลงอย่างฉับพลัน
-
เวลาพิมพ์ชั้นสุดท้ายสั้นมาก
-
ส่วนยื่นด้านบนที่ลาดชัน
-
ปลายแหลมบางๆ ที่แยกออกมา
-
ส่วนพาดยาว
-
ผิวชั้นบนขนาดใหญ่ที่พาดเหนืออินฟิลโปร่ง
-
จำนวนชั้นบนทึบน้อยเกินไป
-
ความหนาของผนังเปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน
-
เพดานด้านในที่ไม่มีส่วนรองรับ
ภาพตัวอย่างช่วยระบุได้ว่าปัญหาเกิดจากการระบายความร้อน การรองรับโครงสร้าง หรือจากตัวโมเดลเอง
หากด้านบนของโมเดลมีเพดานแนวนอนกว้างอยู่เหนืออินฟิลที่มีความหนาแน่นต่ำ ชั้นบนทึบชั้นแรกจะพาดข้ามอินฟิลเสมือนเป็นสะพาน การหย่อนตัวเล็กน้อยในชั้นด้านในชั้นแรกนั้นเป็นเรื่องที่คาดได้ แต่ชั้นทึบถัดไปควรค่อยๆ ปิดช่องว่างและทำให้พื้นผิวเรียบขึ้น
ขั้นตอนที่ 2: ตรวจสอบว่าพัดลมระบายความร้อนทำงาน
การแสดงเปอร์เซ็นต์การระบายความร้อนในโปรแกรมสไลซ์ไม่ได้ยืนยันว่าลมพัดไปถึงชิ้นงานอย่างถูกต้อง
ตรวจสอบว่า:
-
พัดลมระบายความร้อนชิ้นงานหมุนจริง
-
ท่อลมของพัดลมไม่มีฝุ่นหรือเส้นพลาสติกอุดตัน
-
ท่อลมไม่หลอมละลายหรือเสียหาย
-
ลมเข้าถึงทั้งสองด้านของส่วนที่พิมพ์
-
โปรไฟล์วัสดุที่เลือกเปิดใช้การระบายความร้อนที่เหมาะสม
-
ตู้ครอบไม่ได้กักความร้อนไว้รอบ PLA หรือชิ้นส่วนขนาดเล็กมากเกินไป
กระแสลมที่ไม่สม่ำเสมออาจทำให้ด้านหนึ่งของส่วนยื่นงอขึ้น ขณะที่อีกด้านยังเรียบอยู่
หมุนโมเดลในโปรแกรมสไลซ์ แล้วพิมพ์ทดสอบชิ้นเล็กซ้ำ หากข้อบกพร่องปรากฏที่ด้านเดิมของชิ้นงานจริงอย่างสม่ำเสมอ หากหมุนโมเดลแล้วตำแหน่งข้อบกพร่องเปลี่ยนไป อาจเกิดจากรูปทรงของโมเดล แต่หากข้อบกพร่องยังอยู่ด้านเดิมของเครื่องพิมพ์ สาเหตุอาจมีแนวโน้มมาจากการระบายความร้อนที่ไม่สมดุล
ขั้นตอนที่ 3: ปรับเวลาพิมพ์ขั้นต่ำต่อชั้น
ปลายแหลม เสาสูง หลัก และส่วนบนที่เรียวลง อาจทำให้แต่ละชั้นพิมพ์เสร็จเร็วมาก
เมื่อหัวฉีดกลับมาก่อนที่ชั้นก่อนหน้าจะเย็นตัวจนอยู่ทรง ความร้อนจะสะสม และส่วนบนอาจอ่อนตัวหรือเสียรูป การเพิ่มเวลาขั้นต่ำต่อชั้นจะช่วยให้ตัวแบ่งชั้นลดความเร็วของชั้นเหล่านี้ เพื่อให้เย็นตัวได้ทัน
แนวทางที่เป็นไปได้ ได้แก่:
-
เพิ่มเวลาขั้นต่ำต่อชั้น
-
เปิดใช้การตั้งค่าลดความเร็วที่เหมาะสม
-
ใช้หอระบายความร้อนหรือหอชิ้นงานที่เสียสละ
-
พิมพ์ชิ้นงานที่เข้ากันได้สองชิ้นพร้อมกัน
-
หากรองรับ ให้หัวพิมพ์เคลื่อนออกไปขณะรอ
-
ลดอุณหภูมิสำหรับชั้นขนาดเล็กให้อยู่ในช่วงที่เส้นพลาสติกกำหนด
การพิมพ์ชิ้นงานหลายชิ้นอาจเพิ่มเวลาระหว่างชั้น แต่ก็เพิ่มการเคลื่อนที่ระหว่างจุดพิมพ์และอาจทำให้เกิดเส้นใยยืด ใช้ทดสอบกับชิ้นงานขนาดเล็กก่อนใช้วิธีนี้กับงานพิมพ์สำคัญ
ขั้นตอนที่ 4: ปรับอุณหภูมิและการระบายความร้อนให้สมดุล
หากขอบด้านบนอ่อนตัวและม้วนงอขึ้น
วัสดุอาจยังร้อนเกินไป
ลองปรับทีละอย่าง โดยควบคุมการเปลี่ยนแปลง:
-
ยืนยันว่าเลือกโปรไฟล์วัสดุถูกต้อง
-
ตรวจสอบว่าพัดลมระบายความร้อนชิ้นงานทำงาน
-
ค่อยๆ เพิ่มการระบายความร้อน หากวัสดุรองรับ
-
ลดอุณหภูมิหัวฉีดลงเล็กน้อย โดยให้อยู่ในช่วงที่ผู้ผลิตแนะนำ
-
เพิ่มเวลาขั้นต่ำต่อชั้น
-
ลดความเร็วในการพิมพ์ส่วนยื่น หากบริเวณที่ม้วนงอไม่มีส่วนรองรับ
หากชั้นบนสุดแตกร้าวหรือแยกออกจากกัน
วัสดุอาจเย็นตัวเร็วเกินไป หรือยึดเกาะกันที่อุณหภูมิไม่สูงพอ
ตรวจสอบ:
-
ความเร็วพัดลมสูงเกินไป
-
อากาศเย็นหรือกระแสลมในห้อง
-
เปิดตู้ครอบขณะพิมพ์ ABS หรือ ASA
-
อุณหภูมิหัวฉีดต่ำกว่าช่วงที่วัสดุใช้งานได้
-
การดันเนื้อพลาสติกออกมาไม่สม่ำเสมอหรืออัตราการไหลไม่ถูกต้อง
-
ผนังบางเกินไป
คำแนะนำของ Prusa เกี่ยวกับการแยกชั้นอธิบายว่า ชั้นที่เย็นตัวในอัตราต่างกันอาจสร้างแรงเค้นมากพอที่จะทำให้ชิ้นงานพิมพ์แยกชั้นได้ เรื่องนี้สำคัญเป็นพิเศษกับ ABS และวัสดุอื่นๆ ที่หดตัวมาก
อย่าใช้วิธีระบายความร้อนแบบเดียวกันกับเส้นพลาสติกทุกชนิด
ขั้นตอนที่ 5: แยกความแตกต่างระหว่างการโก่งงอกับผิวด้านบนเป็นคลื่น
อาการผิวด้านบนเป็นคลื่นทำให้พื้นผิวด้านบนขรุขระหรือมีช่องเปิดบางส่วน อาจดูเหมือนผิวด้านบนพองขึ้น แต่สาเหตุที่แท้จริงมักเกิดจากการรองรับใต้ผิวด้านบนไม่เพียงพอ
ชั้นเนื้อทึบด้านบนชั้นแรกต้องพาดเชื่อมระหว่างเส้นเติมเนื้อ หากช่วงที่พาดยาวเกินไปหรือระบายความร้อนได้ไม่เหมาะสม ชั้นเหล่านี้อาจแอ่น ขาด หรือม้วนงอ ชั้นด้านบนที่พิมพ์ตามมาจะเลียนแบบพื้นผิวที่ไม่เรียบนี้
UltiMaker ระบุปัจจัยทั่วไปที่ทำให้เกิดอาการผิวด้านบนเป็นคลื่นไว้ 3 ประการ:
-
การระบายความร้อนไม่เพียงพอ
-
ชั้นด้านบนน้อยเกินไป
-
การเติมเนื้อรองรับไม่เพียงพอ
วิธีลดอาการผิวด้านบนเป็นคลื่น
ลองทำดังนี้:
-
เพิ่มความหนาของเนื้อทึบด้านบน
-
เพิ่มจำนวนชั้นด้านบน
-
ใช้รูปแบบการเติมเนื้อที่รองรับชั้นด้านบนได้อย่างมีประสิทธิภาพ
-
เพิ่มความหนาแน่นของการเติมเนื้อเฉพาะจุดที่จำเป็น
-
ใช้การเติมเนื้อแบบไล่ระดับหรือปรับตามตำแหน่งใต้พื้นผิวด้านบน
-
ปรับปรุงการระบายความร้อนของสะพานและพื้นผิวด้านบน
-
ตรวจสอบให้แน่ใจว่าการรีดเส้นสม่ำเสมอ
ให้คำนึงถึง ความหนาของพื้นผิวด้านบน ไม่ใช่แค่จำนวนชั้น ชั้น 4 ชั้นที่มีความสูงชั้นน้อยมากจะสร้างหลังคาที่บางกว่าชั้น 4 ชั้นที่มีความสูงชั้นมากกว่าอย่างเห็นได้ชัด
เอกสารอย่างเป็นทางการของ Prusa เกี่ยวกับชั้นและเส้นรอบรูปยังระบุด้วยว่า ความสูงชั้นที่น้อยลงต้องใช้ชั้นตันมากขึ้นเพื่อให้ได้ความหนาของพื้นผิวด้านบนเท่าเดิม
ขั้นตอนที่ 6: ปรับปรุงการรองรับจากอินฟิล
อินฟิลช่วยรองรับพื้นผิวด้านบนจากด้านในโมเดล อินฟิลที่เบาบางมากอาจทำให้เกิดช่วงยาวใต้เพดานที่ไม่มีส่วนรองรับ
ก่อนเพิ่มอินฟิลทั่วทั้งชิ้นงาน ให้พิจารณา:
-
ใช้รูปแบบอินฟิลที่รองรับได้ดีกว่า
-
ใช้อินฟิลแบบไล่ระดับที่หนาแน่นขึ้นใกล้ด้านบน
-
ใช้ตัวปรับแต่งที่เพิ่มอินฟิลเฉพาะบริเวณใต้พื้นผิวด้านบน
-
เพิ่มครีบเสริมด้านในโมเดล
-
เพิ่มความหนาของส่วนตันด้านบน
วิธีนี้ช่วยปรับปรุงพื้นผิวด้านบนได้ โดยไม่เพิ่มน้ำหนักและเวลาในการพิมพ์ให้ทั้งชิ้นงานโดยไม่จำเป็น
ตรวจสอบสภาพอินฟิลก่อนเริ่มพิมพ์ชั้นบนด้วย อินฟิลที่ขาด ไม่สมบูรณ์ หรือรีดเส้นน้อยเกินไปจะรองรับได้ไม่สม่ำเสมอ แม้ความหนาแน่นที่เลือกไว้จะดูเพียงพอในโปรแกรมสไลซ์ก็ตาม
ขั้นตอนที่ 7: แก้ไขการม้วนงอของส่วนยื่น
ขอบด้านบนที่ยื่นออกไปอาจม้วนงอ เพราะเส้นที่เพิ่งรีดออกมามีส่วนรองรับด้านล่างไม่เพียงพอ
วิธีปรับปรุงส่วนยื่น:
-
ปรับแนววางชิ้นงานใหม่
-
ลดมุมส่วนยื่น
-
ทำมุมลบแทนขอบยื่นแนวนอนที่คม
-
เพิ่มซัพพอร์ตในจุดที่จำเป็น
-
ลดความเร็วในการพิมพ์ส่วนยื่น
-
ปรับปรุงการระบายความร้อนให้เหมาะกับวัสดุ
-
ใช้ความสูงชั้นที่น้อยลงสำหรับส่วนยื่นที่ค่อย ๆ ลาด
-
แบ่งโมเดลเป็นชิ้นส่วนที่พิมพ์ได้ในแนวที่เหมาะสมกว่า
ตามแนวทางการออกแบบของ Prusa ความสามารถในการพิมพ์ส่วนยื่นขึ้นอยู่กับเครื่องพิมพ์ หัวฉีด การตั้งค่าชั้น ระบบระบายความร้อน และรูปทรง ดังนั้นควรใช้กฎมุมส่วนยื่นแบบตายตัวเป็นเพียงจุดเริ่มต้น ไม่ใช่การรับประกัน
ขั้นตอนที่ 8: ตรวจสอบการรีดเส้นน้อยเกินไป
หากพื้นผิวด้านบนมีช่องว่างแทนที่จะเป็นรอยม้วนงอที่นูนขึ้น ให้ตรวจสอบการไหลของวัสดุ
สาเหตุที่เป็นไปได้ ได้แก่:
-
หัวฉีดอุดตันบางส่วน
-
ปรับเทียบอัตราการไหลไม่ถูกต้อง
-
เส้นพลาสติกไถลในเครื่องรีดเส้น
-
ความเร็วในการพิมพ์สูงเกินกว่าที่อัตราการไหลจะรองรับ
-
ตั้งค่าเส้นผ่านศูนย์กลางเส้นพลาสติกไม่ถูกต้อง
-
การคลายม้วนติดขัดหรือมีแรงต้าน
-
เส้นพลาสติกได้รับความชื้น
-
อุณหภูมิต่ำเกินไปจนรีดเส้นได้ไม่สม่ำเสมอ
การอุดตันบางส่วนอาจเห็นได้เฉพาะบริเวณด้านบน เพราะการไหลของวัสดุค่อย ๆ แย่ลงระหว่างพิมพ์ เปรียบเทียบพื้นผิวด้านบนกับผนังด้านข้างและอินฟิล หากทั้งสามส่วนมีเส้นบางหรือขาดหาย ปัญหาน่าจะกว้างกว่าการโก่งงอของชั้นบน
ขั้นตอนที่ 9: ตรวจสอบรูปทรงของโมเดล
รูปทรงบางแบบทำให้ความเค้นกระจุกตัวใกล้พื้นผิวด้านบนโดยธรรมชาติ
ปัจจัยเสี่ยง ได้แก่:
-
หลังคาแบนขนาดใหญ่เหนือช่องว่างภายใน
-
ผนังบางที่เชื่อมต่อกับส่วนที่หนา
-
มุมด้านในที่คม
-
ขอบยื่นที่ไม่มีส่วนรองรับเป็นระยะยาว
-
ชิ้นงานที่กว้างแล้วแคบลงอย่างฉับพลัน
-
อัตราการระบายความร้อนที่แตกต่างกันมากภายในชั้นเดียวกัน
แนวทางปรับปรุงการออกแบบที่เป็นไปได้ ได้แก่:
-
เพิ่มซี่เสริมด้านใน
-
ใช้การเปลี่ยนผ่านของผนังแบบค่อยเป็นค่อยไป
-
แทนที่มุมด้านในที่คมด้วยรัศมีโค้งที่เหมาะสม
-
แบ่งหลังคาขนาดใหญ่ออกเป็นบริเวณย่อยที่มีส่วนรองรับ
-
เปลี่ยนแนวการวาง
-
แยกชิ้นงานออกเป็นส่วนประกอบหลายชิ้นที่พิมพ์ได้
การตั้งค่าในโปรแกรมสไลเซอร์อาจไม่สามารถชดเชยรูปทรงที่มีส่วนรองรับไม่เพียงพอได้เสมอไป
ข้อควรพิจารณาเฉพาะสำหรับวัสดุแต่ละชนิด
PLA
โดยทั่วไป PLA ได้ประโยชน์จากการระบายความร้อนชิ้นงานอย่างมีประสิทธิภาพ โดยเฉพาะชั้นขนาดเล็กและส่วนยื่น ในตู้ครอบที่ร้อน ส่วนบนของชิ้นงาน PLA ที่แคบอาจยังนิ่มและสูญเสียความคมชัดของรูปทรง
PETG
โดยทั่วไป PETG ต้องใช้วิธีระบายความร้อนที่พอเหมาะกว่า PLA อุณหภูมิที่สูงเกินไปอาจทำให้ขอบนิ่มและเกิดเส้นพลาสติกยืดเป็นเส้นฝอย แต่การระบายความร้อนมากเกินไปอาจทำให้ชั้นยึดติดกันไม่แน่น เริ่มจากโปรไฟล์ที่ผ่านการทดสอบแล้ว
ABS และ ASA
วัสดุเหล่านี้ไวต่อการเปลี่ยนแปลงของอุณหภูมิและลมโกรกมากกว่า การระบายความร้อนมากเกินไปอาจเพิ่มการหดตัวหรือทำให้ชั้นแยกออกจากกัน การใช้ตู้ครอบที่มีอุณหภูมิคงที่อาจสำคัญกว่าการเร่งความเร็วพัดลมให้สูง
TPU
เส้นพลาสติกชนิดยืดหยุ่นอาจทำให้พื้นผิวด้านบนไม่เรียบ เมื่อช่วงที่ต้องพาดยาวเกินไปหรือการอัดเส้นพลาสติกไม่สม่ำเสมอ เพิ่มส่วนรองรับโครงสร้างใต้ชั้นบนก่อนที่จะสรุปว่าวัสดุต้องใช้การระบายความร้อนสูงสุด
หากต้องการตัวเลือกเส้นพลาสติกที่เหมาะกับสภาวะการพิมพ์และข้อกำหนดด้านคุณสมบัติเชิงกลที่แตกต่างกัน โปรดดู คอลเลกชันเส้นพลาสติก INKCLOUD ใช้คำแนะนำสำหรับเส้นพลาสติกแต่ละชนิดโดยเฉพาะเสมอ แทนการใช้ค่าอุณหภูมิหรือความเร็วพัดลมค่าเดียวกับทุกชนิด
ลำดับการแก้ไขปัญหาที่แนะนำ
ใช้ลำดับนี้เพื่อให้การทดสอบแต่ละครั้งให้ข้อมูลที่เป็นประโยชน์:
-
ตรวจหาการม้วนงอ ผิวพอง รอยแตกร้าว หรือการอัดเส้นพลาสติกไม่เพียงพอ
-
หยุดพิมพ์หากหัวฉีดชนชิ้นงานอย่างรุนแรงจนอาจเกิดอันตราย
-
ตรวจดูชั้นบนในภาพตัวอย่างจากโปรแกรมสไลเซอร์
-
ตรวจสอบว่าพัดลมระบายความร้อนและท่อลมทำงานได้ถูกต้อง
-
กลับไปใช้โปรไฟล์วัสดุที่ผ่านการทดสอบแล้ว
-
เพิ่มเวลาขั้นต่ำต่อชั้นสำหรับส่วนด้านบนที่มีขนาดเล็ก
-
ปรับการระบายความร้อนทีละน้อยให้เหมาะกับวัสดุนั้นๆ
-
ตรวจสอบความหนาของชั้นทึบด้านบนและส่วนรองรับจากอินฟิล
-
แก้ไขรูปทรงส่วนยื่นที่ไม่มีส่วนรองรับ
-
ตรวจสอบความสม่ำเสมอในการอัดเส้นพลาสติกและสภาพหัวฉีด
-
เปลี่ยนตัวแปรครั้งละหนึ่งอย่างเท่านั้น
-
พิมพ์ทดสอบซ้ำโดยย่อให้เหลือเฉพาะรูปทรงที่มีปัญหา
คำถามที่พบบ่อย
ทำไมชั้นบนสุดเพียงไม่กี่ชั้นจึงบิดงอ?
ส่วนบนสุดอาจมีพื้นที่หน้าตัดเล็กกว่าส่วนอื่นของโมเดลมาก เวลาในการพิมพ์แต่ละชั้นที่สั้นลงทำให้ความร้อนสะสม เพราะหัวฉีดกลับมาพิมพ์ซ้ำก่อนที่ชั้นก่อนหน้าจะเย็นลงเพียงพอ
ทำไมหัวฉีดจึงชนส่วนบนของชิ้นงานที่กำลังพิมพ์?
มุมหรือส่วนยื่นอาจงอขึ้นจนเข้าไปในเส้นทางของหัวฉีด สาเหตุอื่นที่เป็นไปได้ ได้แก่ การอัดรีดมากเกินไป สันบนพื้นผิวด้านบนที่สะสมสูงขึ้น ส่วนประกอบที่ช่วยให้หัวฉีดเคลื่อนที่หลวม หรือโมเดลไม่มั่นคง หยุดพิมพ์หากการชนซ้ำๆ อาจทำให้เกิดความเสียหาย
พื้นผิวด้านบนที่เป็นคลื่นเป็นอาการบิดงอเสมอไปไหม?
ไม่เสมอไป พื้นผิวด้านบนที่นิ่มหรือดูป่องมักเป็นอาการผิวป่อง โดยเฉพาะเมื่อชั้นปิดด้านบนพาดอยู่เหนืออินฟิลความหนาแน่นต่ำ เพิ่มความหนาของชั้นบน ปรับปรุงการรองรับจากด้านใน และตรวจสอบการระบายความร้อน
ควรใช้ชั้นบนกี่ชั้น?
ไม่มีจำนวนชั้นที่ใช้ได้กับทุกกรณี เพราะความสูงของชั้นมีผลต่อความหนาที่ได้ ให้ประเมินความหนารวมของชั้นตันด้านบนที่โมเดล วัสดุ หัวฉีด และระยะห่างของอินฟิลต้องการ
ควรตั้งความเร็วพัดลมไว้ที่ 100% ไหม?
ไม่เสมอไป ส่วนยื่นของ PLA อาจได้ประโยชน์จากการระบายความร้อนแรงๆ ขณะที่ ABS และ ASA อาจแตกร้าวหรือแยกชั้นได้หากทำให้เย็นเร็วเกินไป เริ่มจากโปรไฟล์วัสดุที่ผ่านการทดสอบแล้ว แล้วค่อยๆ ปรับ
เส้นพลาสติกที่ชื้นทำให้ชั้นบนบิดงอได้ไหม?
ความชื้นอาจทำให้การอัดรีดไม่สม่ำเสมอ เกิดฟอง พื้นผิวหยาบ และเส้นพิมพ์ยึดเกาะไม่แข็งแรง จึงอาจทำให้ชั้นบนดูมีตำหนิได้ แต่ไม่ใช่สาเหตุเดียวที่ทำให้ขอบงอขึ้นจริง
การรีดผิวจะแก้ปัญหาชั้นบนบิดงอได้ไหม?
ไม่ การรีดผิวสามารถปรับปรุงรูปลักษณ์ของพื้นผิวด้านบนที่แข็งตัวดีแล้วได้ แต่ไม่สามารถแก้ปัญหาผิวป่อง การรองรับไม่เพียงพอ ขอบงอ ความเค้นจากความร้อน หรือการอัดรีดไม่เพียงพอ
รายการตรวจสอบขั้นสุดท้าย
ก่อนเริ่มพิมพ์ชิ้นงานเต็มอีกครั้ง ให้ตรวจสอบว่า:
-
จำแนกประเภทข้อบกพร่องได้ถูกต้อง
-
พัดลมระบายความร้อนและท่อลมทำงานปกติ
-
ชั้นด้านบนที่มีขนาดเล็กมีเวลาระบายความร้อนเพียงพอ
-
การตั้งค่าอุณหภูมิและพัดลมเหมาะกับวัสดุ
-
ชั้นตันด้านบนมีความหนาเพียงพอ
-
อินฟิลรองรับชิ้นงานจากด้านในได้เพียงพอ
-
ส่วนยื่นพิมพ์ได้หรือมีวัสดุรองรับอย่างเหมาะสม
-
การอัดรีดยังคงสม่ำเสมอเมื่อใกล้พิมพ์เสร็จ
-
รูปทรงของโมเดลไม่ทำให้เกิดส่วนหลังคาที่ไม่มีวัสดุรองรับ
-
เปลี่ยนตัวแปรสำหรับการแก้ปัญหาเพียงอย่างเดียวในแต่ละการทดสอบ
การทำชั้นบนให้เรียบร้อยต้องอาศัยความสมดุลระหว่างการระบายความร้อน เวลาในการพิมพ์แต่ละชั้น การอัดรีด วัสดุรองรับภายใน คุณสมบัติของวัสดุ และรูปทรงของโมเดล เป้าหมายไม่ใช่แค่ทำให้ชิ้นงานเย็นที่สุดเท่าที่จะทำได้ แต่ต้องทำให้แต่ละชั้นแข็งตัวโดยไม่ทำให้เกิดการหดตัวมากเกินไปหรือการยึดเกาะระหว่างชั้นอ่อนแอ